«ساعت ۱۵:۱۷ به پاریس»؛ لق و ضعیف

بانی فیلم: کلینت ایست وود از آخرین ساخته اش «ساعت ۱۵:۱۷ به پاریس»، به سه گانه ای درباره «قهرمانان مطرح روز» چنین استنباط می شود که او عمیقاً به موضوع های واقعی دل بسته است. بعد از «تک تیرانداز آمریکایی» و «سالی»، اکنون توجه اش به سه آمریکایی- اسپنسر استون، الک اسکارلاتوس و آنتونی سادلر- معطوف گشته که در ترن روز ۲۱ ماه اوت سال ۲۰۱۵ به سوی پاریس، با حمله تروریستی مقابله کرده اند. در حقیقت آن ها شخصیت هایی اند که ایست وود طی سال ها فعالیت خویش در فیلم هایش همیشه شجاعت، از خودگذشتگی و قابلیت شان را ستوده است.

اما آن چه برای ما شگفت آورست این که چرا و به چه خاطر ایست وود خواسته تا از خود آن قهرمانان برای اجرای نقش در فیلم بهره بگیرد؟ و آیا به تصور آنکه استون، اسکارلاتوس و سادلر قهرمانان محبوب شناخته شده اند دلیلی کافی بوده نقش های خودشان را روی پرده مجسم سازند؟

سناریو به شدت لق و کم مایه، و دیالوگ ها کهنه و ضعیف است. هیچ حس تازه و با طراوتی در کل ماجرا دیده نمی شود و بازیگران به گونه ای قراردادی و بدون حس و حال ظاهر شده اند. تقریباً بیش تر از نیمی از فیلم در حمله و درگیری در ترن می گذرد، صرفاً به قصد این که تنش و تعلیق ایجاد گردد و از طریق مونتاژ تماشاگر را تهییج کند. در اندک صحنه های بیرونی ترن می توان لحظه هایی گیرا دید اما باقی فیلم اثرگذار نیست و گویی نگاه ایست وود فقط به درستی و صداقت اخلاق آمریکایی و البته عدم اعتماد به مقامات ذیربط بوده که معتقدند «همان شده که باید می شده».

همانند فیلم قبلی کلینت ایست وود «سالی»، این بار هم موضوع آن قدرها مواد لازم را ندارد و کم می آورد، و مثل «تک تیرانداز آمریکایی» نتوانسته است به مفاهیم عمیق تری درون فیلم دست پیدا کند.