ابطحی: تلگرام، اینترنت نیست

محمدعلي ابطحي در روزنامه اعتماد نوشت: بحث «تلگرام» و فيلتر شدن يا نشدن آن به يك بحث ملي تبديل شده است. مسوولان عاليرتبه كشور در اين چند روزه اظهارنظرهاي مختلفي كرده‌اند. صرف اينكه يك اپليكيشن ساخت كشوري در كشور ديگري اينقدر مورد گفت‌وگوي مسوولان عاليرتبه قرار گيرد نشانه‌اي از عقب‌ماندگي فرهنگي است.

يك اپ بايد كلي پول خرج كند كه در كنار رقبايش اسمش در يك رسانه دست چندمي مطرح شود. عملا در رسانه‌ها و در كلام مسوولان تلگرام به جاي اصل اينترنت نشسته است كه اين حساسيت نسبت به يك اپليكيشن مايه تاسف و انحطاط فرهنگي است. انحصاري نبودن كانال ارتباطي با جهان و وجود راه‌هاي متعدد ارتباطي نشانه توسعه است و بايد از آن استقبال كرد. شكي نيست كه در اين دنيا بدون وصل بودن به شبكه جهاني نمي‌توان زندگي كرد. حساسيت اصلي بايد روي پويا بودن و فعال بودن و پر سرعت بودن شبكه مجازي باشد.

البته فيلتر كردن مثل ساير اموري كه ممنوع شده است تا به حال نتوانسته موفق باشد. پس از اين هم موفق نمي‌شود. بايد در اين دنيا با جامعه جديد جهاني تعامل كرد. تعاملي كه البته در صدي از خسران‌هاي فرهنگي و ديني و سياسي را با خود داشته و اين معضل همه دنيا هم بوده است. نكته ديگري كه اين روزها روي آن تاكيد فراوان است، فراخوان به اپليكيشن‌هاي داخلي است. در اين مورد هم دستورات مسوولان تاثير چنداني ندارد. براي شكستن انحصار بايد سرويس‌دهنده‌هاي داخلي كيفيت و امنيت داشته باشند تا به صورت طبيعي و به دليل سرعت بيشتر براي دانلود كردن خود به خود مردم به سرويس‌هاي داخلي مراجعه كنند.

در مورد پيام‌رسانان داخلي كيفيت بخشيدن به آنها كار دشواري نيست. جوانان اهالي فضاي نت و تحصيلكردگان اين حوزه آن قدر توانايي دارند كه بتوانند مشكلات فني و باگ‌هاي احتمالي را سامان دهند. اما اصلي‌ترين مساله براي استفاده از پيام‌رسانان داخلي امنيت آنها است. امنيت مورد خواست عمومي امنيت‌هاي حريم شخصي است. اين اعتماد از بين رفته است. وگرنه جامعه جوان كشور كه با اينترنت زندگي مي‌كند چه ربطي به آنهايي دارند كه از اينترنت استفاده‌هايي مثل جاسوسي و اغتشاش و خشونت مي‌كنند، دارند؟ آنها راه‌هاي زيادي بلدند و نيروهاي امنيتي هم نشان داده‌اند راه‌هاي بيشتري براي برخورد با آنها مي‌دانند. بدنه جامعه مي‌خواهد با اينترنت زندگي كند و در هر زندگي‌اي حريمي خصوصي وجود دارد.

با توجه به سوابق فرهنگي و سياسي و دخالت‌هاي فراواني كه در گذشته در حوزه حريم شخصي شده است و با رجزخواني‌ها كه در مورد اينترنت و مفاسد آن تا به حال مطرح شده، بازگرداندن اين اعتماد كار دشواري است. اعتماد به عدم دخالت و احساس امنيت در حوزه مسائل شخصي و حريم خصوصي به گونه‌اي كه بتواند مقبول واقعي جامعه بيفتد وجود داشته باشد، مي‌توان انتظار داشت انحصار ارتباطات شكسته شود و صد البته هم براي مردم و هم براي حاكميت انحصاري نبودن كانال‌هاي ارتباطي مفيد‌تر است.