چرا نجفی رفت؟

غلامعلي رجايي- مشاور شهردار تهران در روزنامه شرق نوشت: در جلسه بررسي استعفاي دکتر نجفي در صحن شوراي اسلامي شهر تهران حضور داشتم. حرف‌هاي شهردار و اعضاي موافق و مخالف شورا را هم شنيدم.

دکتر نجفي با محور قراردادن بيماري جديد خود اصرار به رفتن داشت و حتي گفت دکتر معالج او گفته حتي پس از معالجه نياز به دوره‌اي طولاني براي استراحت دارد و در مقابل اعضاي شورا با تکيه بر دستاوردهاي دوره کوتاه مديريت نجفي و کارآمدي او در مدت هفت ماه گذشته اصرار به رد استعفايش داشتند و از او مي‌خواستند مدتي به درمان خود برسد و بعد از رفع مشکل به سر کار برگردد. در جلسه حتي دو نفري که به‌عنوان موافق استعفا سخن گفتند، مضمون حرف‌هايشان تفاوتي با مخالفان استعفا نداشت و لابد از سر دلسوزي و رعايت جنبه عاطفي نسبت به نجفي بود که اين کار سخت را پذيرا شده بودند.

در نهايت همان‌گونه که توقع مي‌رفت، شورا با ١٦رأي مخالفت خود را با استعفاي دکتر نجفي اعلام کرد. موقع رأي‌گيري به اتفاق شهردار و معاونان صحن شورا را ترک کرديم و در نشستي خصوصي با نجفي به بررسي چرايي و چگونگي مواجهه با اين رأي شورا و بايد و نبايدهاي ادامه کار در صورت حضورداشتن یا حضورنداشتن دکتر نجفي در شهرداري بوديم. معاونان که بعضا مي‌گفتند به‌ خاطر ايشان اين کار سخت را پذيرفته و به شهرداري آمده‌‌اند، تقريبا مثل اعضاي شورا همه متفق‌القول بودند که نجفي بايد بماند. نکته مهم اينکه نجفي با عبارات مختصري که معلوم بود دارد از اعلام صريح مخالفتش بر ماندن طفره مي‌رود، گفت ببينيم چه مي‌شود!

پريروز هم که حدود يک ساعت در بازگشت از افتتاح طرح‌هاي منطقه هشت با دکتر نجفي صحبت کردم، به ‌نظرم رسيد که با توجه به ملاحظات فردي که دارد، بايد به ايشان کمک کرد به سلامتش برسد و جنبه انساني قضيه مهم‌تر از ساير ابعاد مسئله است.

همان‌گونه که خود نجفي به شورا گفت، در ميان معاونان و... کساني هستند که مي‌توانند اين راه پرخطر را پس از او ادامه دهند. حرف درستي است. اگرچه در کشور قحطي رجال نداريم؛ اما واقع امر هم اين است که براي شهرداري ديگر مديري در قد و قواره نجفي نداريم. هرچند هرکس بيايد، ديگر براي شورا و شهرداري نجفي نمي‌شود. کسي که از ماه‌هاي آغازين انقلاب در سال ١٣٥٨ خدماتش با شهيد چمران گره خورد و بعد به شهيد رجايي و موسوي و هاشمي و خاتمي و در نهايت به روحاني رسيد. در صحبت‌هاي نجفي در شورا دو نکته مهم‌تر جلوه کرد.

يکي اينکه گفت از من بهتر برادران و خواهراني هستند که اين مسئوليت را بر عهده بگيرند که نيم‌نگاهي به مسئله شهردارشدن احتمالي خانم‌ها داشت و ديگر اينکه براي بار دوم در کنار عامل بيماري به عوامل مشدده يا تشديد و تسريع‌کننده کناره‌گيري خود اشاره پنهاني کرد و البته براي اينکه رقيب احساس پيروزي نکند، اين عوامل را مهم ندانست.

در جلسه شوراي معاونان با شهردار به‌عنوان نفر آخر صحبت کردم و گفتم من در اين چند دهه در جلسات تلخي حضور داشته‌ام؛ اما اقرار مي‌کنم اين جلسه يکي از تلخ‌ترين آنها بود.

يکفيه الاشاره! به قول خواجه رند ما:

يک نکته از اين معني گفتيم و همين باشد!

نکته جالب جلسه اين بود که هرچه بنده خدا دکتر نجفي گفت بيمار است و حتي از پزشکش، نقل‌قول کرد و به پيشنهاد من که در يادداشتي به او دادم، حين صحبتش گفت در ارديبهشت آماده عمل مي‌شود، به گوش شورا نرفت که نرفت.

این نجفي که من مي‌بينم، با وجود احترام به رأي شورا قطعا کنار خواهد کشيد و چقدر حيف شد که نتوانست تا پايان با اختاپوس فساد بجنگد و به عبارتي نگذاشتند.

بسياري از‌جمله من بر اين اعتقادند که نجفي شايد در آخرين برگ مسئوليت‌پذيري‌اش در چهار دهه سرافراز از شهرداري مي‌رود. او به جاي هفت ماه اگر هفت سال هم مي‌ماند، با طيب خاطر مي‌شد مطمئن بود که جاي افراد نزديک او در زندان نبود.