توطئه خانوادگی برای اسیدپاشی به یک دختر

روزنامه قانون: مرد خشمگین که با همدستی پسرش روی دختر خود اسید پاشیده بود در جلسه دادگاه منکر اتهام خود شد. صبح دیروز جلسه محاکمه با حضور تهمینه و وکلایش به نام‌های محمدهادی نجفی و علی‌محمد رمضانی و همچنین پدر و برادر قربانی اسیدپاشی برگزار شد.

پس از تفهیم اتهام پدر تهمینه منکر اتهام خود شد و گفت: زمان حادثه من بیرون از خانه بودم که تهمینه با من تماس گرفت و مدعی شد با اسید دچار سوختگی شده است. من همیشه با فرزندانم برخورد خوبی داشتم و نمی‌دانم اسید چیست. سپس برادر تهمینه در جایگاه قرار گرفت که او نیز منکر اتهام خود شد و گفت که زمان حادثه در خانه حضور نداشته است.

تهمینه نیز با طرح شکایت مدعی شد برادرش هنگام اسیدپاشی دچار سوختگی شده بود که این موضوع نشان می‌دهد او در محل حادثه حضور داشته است. با طرح این ادعا قاضی دادگاه از تهمینه خواست با کمک برادرش صحنه اسیدپاشی را بازسازی کند. نجفی یکی از وکلای تهمینه در این باره گفت: در جلسه امروز علاوه بر درخواست قصاص و دیه خواستار دریافت خسارت معنوی شدیم.

این دادخواست در حالی مطرح شد که تاکنون در پرونده‌های اسیدپاشی مطرح نبود. وی افزود: رئیس دادگاه پس از شنیدن اظهارات طرفین پرونده جلسه محاکمه را تجدید کرد و به پزشکی قانونی ماموریت داد با بررسی بدن برادر تهمینه موضوع سوختگی وی با اسید را بررسی کنند. همچنین با معاینه تهمینه میزان دقیق صدمات وارده به وی مشخص شود.

تهمینه یوسفی قربانی اسیدپاشی نیز پس از جلسه دادگاه در تشریح جزئیات حادثه گفت: چندی پیش به عقد شخصی در آمدم که بعد از مدتی فهمیدم اعتیاد دارد. من این موضوع را با پدرم مطرح کردم و گفتم که می‌خواهم طلاق بگیرم اما به دلیل اینکه خانواده ما سنتی و با طرز تفکر خاص بود پدرم با طلاق من مخالفت کرد. وی افزود: یک روز به خانه آمدم و دیدم بخشی از جهیزیه‌ام نیست، وقتی از پدرم سؤال کردم او گفت که به دلیل جنجالی که به راه انداخته‌ام نصف جهیزیه‌ام را فروخته است.

بعد از مدتی به دادگاه مراجعه کردم و درخواست طلاق دادم اما پدرم مرا تهدید کرد که اگر درخواست طلاق را پس نگیرم مرا می‌کشد، من این موضوع را خیلی جدی نگرفتم تا اینکه یک روز پدر و برادر ۲۲ ساله‌ام به محض ورود من به خانه اقدام به اسیدپاشی کردند. وی افزود: برادرم دست و پاهای من را گرفت و از پدرم خواست اسید را روی صورتم بپاشد و بعد از آن طنابی را دور گردن من انداختند و آنقدر کشیدند تا من بیهوش شدم و در ‌‌نهایت به تصور اینکه من را کشته‌اند‌‌ رهایم کردند.

۲۰ دقیقه بعد به هوش آمدم و از شدت سوزش به سمت حمام دویدم اما وقتی پدرم من را دید خطاب به برادرم گفت که این زنده است و باید هر چه زود‌تر او را بکشیم. من به پدرم التماس کردم و به دست و پایش افتادم و گفتم که از شما شکایتی نمی‌کنم،‌‌ همان موقع با برادر بزرگترم تماس گرفتند و من را به بیمارستان بوعلی سینا قزوین منتقل کردند اما به دلیل شدت جراحات وارده بیمارستان از پذیرش من خودداری کرد و گفت باید به تهران بیایم.

۸ ساعت بعد به بیمارستان سوانح و سوختگی تهران آمدم و ۲۰ روز در آنجا بستری بودم، پس از این مدت شکایتی را مطرح کردم که بر اساس آن شکایت پدرم با قرار بازداشت موقت به زندان رفت و برادرم با تبدیل قرار و ارائه وثیقه آزاد شد.