فراستی: «استون» یک نیمه آنارشیست است

برترین‌ها: مسعود فراستی در یک پست اینستاگرامی نظر خود را در مورد الیور استون، کارگردان مطرح آمریکایی نوشت:

«الیوراستون یک نیمه‌آنارشیست یا نیمه‌‌انقلابی؟
الیور استون یک فیلمساز معترض نیمه آنارشیست است اما یک معترض آمریکایی است نه ضد امپریالیسم. یک معترض «دموکرات» نه «جمهوری‌خواه»؛ که البته فرق چندانی با هم ندارند.
فیلم جوخه او توجیه آمریکا در حمله به آمریکا است. یک فیلم ضد ویتنامی است.
متولد ۴ ژولای او نیز فیلم سطحی و بازاری ظاهرا ضد جنگ است اما به سبک مخملباف قدیم؛ سینمای شعاری در نمای درشت بدون بینش. استون تفاوت بین ظالم و مظلوم را نمی‌فهمد.
یاد عکسی از جین فوندا افتادم در ویتنام که فوندا محور عکس بود و فوکس رویش؛ و دو طرفش دو ویتنامی فلو بودند. این درک مثلا ضد آمریکایی فیلمسازان و اهالی سینمای آمریکا از جنگ است.
خشم استون به نظرم نه خشمی انقلابی، که نوعی خشم کور، فرصت‌طلبانه و حتی بزهکارانه است. خشمی که در قاتلین بالفطره او بدجوری عیان شده. خشمی آنارشیستی و نه ضد نظام آمریکا.
سختی تامین بودجه برای فیلم‌های او به شوخی شبیه‌تر است تا جدی. استون در این سال‌ها هرچه خواسته و سفارش گرفته ساخته.
صلح‌طلبی و ضدجنگ بودن او از قماش حزب دموکرات آمریکاست که با جمهوری‌خواهان در حمله به عراق، افغانستان و سوریه فرقی نمی‌کند.
انسانیت استون مرا یاد عکسی از صدام می‌اندازد که با انبوهی از ریش از مخفیگاه بیرون کشیده شده با چشمانی وحشتزده و دستی با یک قاشق دارو به سمت دهانش. این دست، یک دست آمریکایی است و صدام با آن قیافه برایشان نماینده جهان سوم.
پوتین نیز مانند کاسترو احتمالا گول دوربین و شهرت کاذب ضدآمریکایی استون را خورده. فیلم مستند استون درباره کاسترو علیه کاسترو است. به زاویه‌های دوربین استون و حالت‌های منگ کاسترو در کلوزآپ دقت کنید.
انسانیت استون از نوع انسانیت اوباما و حزب‌اش است.
اسنودن را کامل ندیده‌ام اما قطعا نه استون، نه مایکل مور و نه دیگر فیلمسازان مشهور سینمای آمریکای امروز اهل افشا تا به آخر نیستند. می‌توانند انتقاد کنند حتی به ظاهر بسیار تند اما تا یک جایی. به رئیس جمهورهایشان هم می‌توانند انتقاد کنند؛ به پرچمشان اما نه؛ و به نظام‌شان.
کوبریک که از استون بسیار فیلمسازتر است و حتی مترقی‌تر، در غلاف تمام فلزی‌اش میلیتاریسم آمریکا را افشا می‌کند اما وقتی به یک ویتنامی می‌رسد کاملا آمریکایی و ارتجاعی می‌شود.
در فیلم اسکندر استون دوربین او با اسکندر است نه با ایران. حرف‌هایی که امروز در اینجا می‌زند توجیه مواضع ارتجاعی‌اش است.
بیلی وایلدر فیلمساز بزرگ کلاسیک آمریکایی همیشه حق دارد و طبعا انتقادهایش به استون همیشه وارد است.
انتقاد استون به مکرون هم از موضع حزب دموکرات است.»