چرا روحانی از ناامیدی مدیران گلایه می‌کند؟

رویداد ۲۴ نوشت: «در ذهنم وزرای خود را به دو دسته تقسیم‌بندی می‌کنم هر دو دسته پرتلاش هستند؛ یک عده از اول سال نوایشان نوای ناامیدی است می‌گویند امسال بودجه کم است، نفت ارزان شد و نفروختیم و مالیات چه شد تمام اول و آخر وسط دولت سخن ناامیدی است یک عده هم درباره باران حرف می‌زنند و می‌گویند امسال وضع بد است و خشکسالی است». این جملات سخنان حسن روحانی در گرامیداشت هفته کارگر است. سخنانی که اگر چه در گذشته کمتر سابقه داشته اما در هفته‌های اخیر برای دومین بار از سوی رییس جمهور مطرح می شود.

اول ارديبهشت در نشست هم‌اندیشی مدیران ارشد دولت تدبیر و امید نیز حسن روحانی گفته بود «مدیری که در انجام وظایفش از اخم و تلفن دیگران می ترسد، کنار برود بهتر است.»

در انتخاب وزرای دولت دوازدهم و حرف و حدیث‌های زیادی مطرح بود و شائبه‌های مختلفی وجود داشت. از یک طرف برخی از وزرای دولت یازدهم علاقه‌ای به حضور مجدد در دولت نداشتند که با اصرار رییس جمهور در دولت دوازدهم حضور پیدا کردند و از سوی دیگر اصلا‌ طلبان اصرار داشتند که کابینه دوم روحانی در شرایط بهتری نسبت به کابینه اول او تشکیل شود که در نهایت این خواسته محقق نشد.

نکته قابل توجه دیگر اینکه با روی کار آمدن دولت حسن روحانی مدیران میانی و پایینی دولت احمدی‌نژاد هنوز در چرخه مدیریتی کشور حضور داشتند و همگی به صورت پنهانی و غیرمحسوس برخلاف رویکرد دولت روحانی عمل می کردند تا آنجا که حامیان دولت روحانی، نسبت به این وضعیت به وزیر کشور هشدار دادند که ادامه این رویکرد سبب ناکارآمدی دولت روحانی می‌شود و در نهایت به ضرر همه تمام خواهد شد.

نکته دیگر اینکه اصرار اصلاح‌طلبان برای حضور چهره‌های تأثیرگذارتر در وزارتخانه های مهم دولت از سوی حسن روحانی بی پاسخ گذاشته شد؛ نکته‌ای که سبب فاصله گرفتن طیف‌هایی از جریان اصلاحات از دولت روحانی شد.

به نظر می‌رسد روحانی نسبت به انتخاب مدیران دچار خطای استراتژیک شده است که امروز نسبت به ناامیدی برخی از مدیران گلایه می کند. روحانی با گرفتار شدن در پیله محافظه‌کاری از مدیران مسن در وزارتخانه‌های مختلف استفاده کرد و ریسک حضور اصلاح‌طلبان در وزارتخانه‌های مهم و کلیدی دولت را نپذیرفت و همچنان از مدیران سابق و البته محافظه‌کار استفاده کرد تا انگیزه حرکت دولت کمتر شود.

شاید اگر دولت دوازدهم با جسارت بیشتری به مقابله با چالش‌های پیش روی خود می‌رفت، مدیران ناامید نیز مجبور می‌شدند خود را با رویکرد دولت هماهنگ کنند و درصد امیدواری در دولت افزایش پیدا می‌کرد.