روايت زندگي روزانه در «زندگي خانگي»
درفرانسه بيش هراز هرکشوري فيلمساز زن وجود دارد که روز به روز به تعداد آنها نيز افزوده مي شود. با يک حساب سرانگشتي تعداد آنها حتي از ۴۰ کارگردان تجاوزکرده است که خود اين موضوع مي تواند يک پرونده کامل و گسترده اي را به خود اختصاص دهد که در آن ريشه يابي کنيم که علت اين که اين همه تعداد کارگردان زن نسبت به ساير کشورها، به فيلمسازي روي آورده اند چيست.
بانی فیلم: درفرانسه بيش هراز هرکشوري فيلمساز زن وجود دارد که روز به روز به تعداد آنها نيز افزوده مي شود. با يک حساب سرانگشتي تعداد آنها حتي از ۴۰ کارگردان تجاوزکرده است که خود اين موضوع مي تواند يک پرونده کامل و گسترده اي را به خود اختصاص دهد که در آن ريشه يابي کنيم که علت اين که اين همه تعداد کارگردان زن نسبت به ساير کشورها، به فيلمسازي روي آورده اند چيست.
البته بين اين فيلمسازان، تعدادي هنرپيشه نيز وجود دارند، که شايد چون نقش هاي مناسبي به راحتي پيدا نمي کنند، به پشت دوربين فيلمبرداري مي روند و دلايل بسيار ديگر.
از تازه ترين اين کارگردانان، خانم ايزابل سيزاجکا ست که با سومين فيلم خود توانسته نظر منتقدين فرانسه به خود جلب کند . فيلم « زندگي خانگي» با بازيگري هنرپيشه معروف امانوئل دووس،. همچون فيلم هاي قبلي او، در اطراف شخصيت زنان دور مي زند. اين کارگردان اين بار، از سناريو اريژينال استفاده نکرده بلکه آنرا از يک کتاب انگليسي اقتباس کرده که در سال ۲۰۰۷منتشر شده بود.
داستان فيلم: ژوليت، زني خانه داربا دو فرزند، چندان رغبتي براي زندگي کردن در حومه شهري چون پاريس، درمنطقه اي بورژوا، نداشته است، اما به خاطر کار شوهرش تن به چنين کاري مي دهد. زنان اين محله آرام وکسل کننده، همگي چهل ساله اند و همگي خانه دار وبا فاميل خود زندگي روزمره و خارج ازشور وهيجان را سپري مي کنند. شوهران آنها شب ها، دير به خانه مي آيند، و هرکس خودرا به شکلي مشغول کرده... پس از مدت کوتاهي، ژوليت که نمي خواهد مثل همسايه هاي خود باشد سعي مي کند تغييري در زندگي خود ايجاد کند. او بدنبال کارديگري مي گردد ومنتظر خبري از سوي يک مدير انتشاراتي است. از اين لحظه به بعد قرار است روزمر گي او دگرگون شود...
کارگردان که همواره در فيلم هايش به شخصيت زناني که به سختي روزگار مي گذرانند، مي پردازد، توانسته با بازي خوب امانوئل دووس، تلاش اين زن را براي رسيده به هد ف ،به شکلي غيرمنتظره نشان دهد. در بيست و چهار ساعت از زندگي يک زن خانه دار چه اتفاقي مي تواند بيفتد؟
اين چهار زن همسايه که کارديگري ندارند، خيلي معمولي به مسائل روزمر خود مي پردازند و فيلمساز با نگاه موشکافانه اين روزمرگي را به تصوير مي کشد. فيلم « زندگي خانگي» طوري شما را باخود همراه مي کند که انگار با شخصيت ها به داخل خانه انها مي رويد، با کودکان انها همراه ودر زندگي خانگي انها شريک مي شويد.
امانوئل دووس هنرپيشه اول فيلم در گفتگوئي با يک راديو فرانسوي مي گويد: « من کتابي را که فيلم از ان اقتباس شده را چهار سال پيش خوانده بودم وبنظرم امروزه کارگردان کاملا به کتاب وفادار مانده است. چيزي که سخت مرا تحت تاثير قرار داد، نشان دادن تنهائي اين زنان است که در خانه هايشان زندگي پيش پا افتاده اي را مي گذرانند. پرسوناژي که من نقش اش را بازي کردم تنها کسي است متفاوت از آنهاست با اينکه در همان فضاي بسته دارد زندگي مي کند. او در حال مبارزه است تا وضع و شرايط را تغيير دهد. حرکاتي که روزانه او انجام مي دهد برايم جالب بود و بويژه رابطه من با شوهرم در داستان جالب است . در اين داستان مردان زنان خود را تحت فشار قرار مي دهند، اگر چه فشاري آرام است اما تفکر مردسالاري خود را تحميل ميکنند. انها به زنان خود مي فهمانند که زنان بايد در منزل بمانند و بچه داري کرده وانها را تربيت کنند. اين نقش مهم انها در جامعه است».
در پاسخ به اين سئوال که بنظر شما زنان خانه دارهمواره کم اهميت تر از ديگران هستند، امانوئل دووس مي گويد:» اين نکته از سوي بسياري تا همين چند وقت قبل تلقي عمومي و همگاني بود. اخيرا در يک رستوراني داشتم شام مي خوردم و به حرفهاي ميزبغلي هم گوش مي کردم. يک خانمي به خانم ديگري درباره دخترش مي گفت: اين دخترهيچ گفتگوئي با کسي ندارد، تنها چيزي که در سر مي پروراند اين است که زن خانه دار شود! چيزي که در اين فيلم جالب توجه است و کارگردان به آن پرداخته اين است که برخي از زنان در خود يک نور اميدي دارند و مي خواهند آن را به نمايش بگذارند و در اين راه تلاش مي کنند. اين تکان دهنده است. همواره زناني بوده اند که سالها تلاش کرده اند تا متفاوت بودن خودرا بنمايانند، وقت وتلاش بسياري در اين راه گذاشته اند، من شانس اين را داشته ام که سالهاي زيادي را براي عشق وشوقم به هنرپيشگي صرف نکنم و اين نور دروني که از ان صحبت کردم، زود خودش را نماياند.
اين نور را بايد روشن نگاه داشت. سينماي فراگير و مردمي، سينمائي مردانه است و دوست دارد مردانه بماند. برايتان بگويم که تعداد ما زنان زياد نيست که بتوانيم شاه نقش بدست اوريم و نقش قهرمان بازي کنيم. اما اضافه کنم که من بهرحال خوش شانس هستم، صورتم براي تصوير شدن دلپذير است. دوربين فيلمبرداري دوست من است، من براحتي مي گذارم که افسون او شوم، واو هم با من همدلي ميکند واحساس نزديکي دارد. من دوست دارم که نقش هاي قوي و دشواره به من بدهند. من با نگاه کردن به فيلمهاي ديگران تکست هاي خودم را فرا ميگيرم. از آنها تکه هائي را جذب مي کنم، در خودم هضم مي کنم و از ان لحظه به بعد مال خودم مي شود.»
درباره ايزابل سيزاجکا کارگردان فيلم: در سال ۱۹۶۲ در شهر پاريس به دنيا آمده و اولين تجربه فيلمسازي را از سال ۱۹۸۸ با فيلم کوتاه «همه چيز را ازنو بايد ابداع کرد» شروع کرد، بعد ازآن هم چندين فيلم کوتاه ساخت که در جشنواره هاي (کلرمون فران) و( لوکارنو) نيز شرکت کرده و جايزه هائي بدست آورده است. وي تاکنون سه فيلم بلند را کارگرداني کرده است.
البته بين اين فيلمسازان، تعدادي هنرپيشه نيز وجود دارند، که شايد چون نقش هاي مناسبي به راحتي پيدا نمي کنند، به پشت دوربين فيلمبرداري مي روند و دلايل بسيار ديگر.
داستان فيلم: ژوليت، زني خانه داربا دو فرزند، چندان رغبتي براي زندگي کردن در حومه شهري چون پاريس، درمنطقه اي بورژوا، نداشته است، اما به خاطر کار شوهرش تن به چنين کاري مي دهد. زنان اين محله آرام وکسل کننده، همگي چهل ساله اند و همگي خانه دار وبا فاميل خود زندگي روزمره و خارج ازشور وهيجان را سپري مي کنند. شوهران آنها شب ها، دير به خانه مي آيند، و هرکس خودرا به شکلي مشغول کرده... پس از مدت کوتاهي، ژوليت که نمي خواهد مثل همسايه هاي خود باشد سعي مي کند تغييري در زندگي خود ايجاد کند. او بدنبال کارديگري مي گردد ومنتظر خبري از سوي يک مدير انتشاراتي است. از اين لحظه به بعد قرار است روزمر گي او دگرگون شود...
کارگردان که همواره در فيلم هايش به شخصيت زناني که به سختي روزگار مي گذرانند، مي پردازد، توانسته با بازي خوب امانوئل دووس، تلاش اين زن را براي رسيده به هد ف ،به شکلي غيرمنتظره نشان دهد. در بيست و چهار ساعت از زندگي يک زن خانه دار چه اتفاقي مي تواند بيفتد؟
اين چهار زن همسايه که کارديگري ندارند، خيلي معمولي به مسائل روزمر خود مي پردازند و فيلمساز با نگاه موشکافانه اين روزمرگي را به تصوير مي کشد. فيلم « زندگي خانگي» طوري شما را باخود همراه مي کند که انگار با شخصيت ها به داخل خانه انها مي رويد، با کودکان انها همراه ودر زندگي خانگي انها شريک مي شويد.
امانوئل دووس هنرپيشه اول فيلم در گفتگوئي با يک راديو فرانسوي مي گويد: « من کتابي را که فيلم از ان اقتباس شده را چهار سال پيش خوانده بودم وبنظرم امروزه کارگردان کاملا به کتاب وفادار مانده است. چيزي که سخت مرا تحت تاثير قرار داد، نشان دادن تنهائي اين زنان است که در خانه هايشان زندگي پيش پا افتاده اي را مي گذرانند. پرسوناژي که من نقش اش را بازي کردم تنها کسي است متفاوت از آنهاست با اينکه در همان فضاي بسته دارد زندگي مي کند. او در حال مبارزه است تا وضع و شرايط را تغيير دهد. حرکاتي که روزانه او انجام مي دهد برايم جالب بود و بويژه رابطه من با شوهرم در داستان جالب است . در اين داستان مردان زنان خود را تحت فشار قرار مي دهند، اگر چه فشاري آرام است اما تفکر مردسالاري خود را تحميل ميکنند. انها به زنان خود مي فهمانند که زنان بايد در منزل بمانند و بچه داري کرده وانها را تربيت کنند. اين نقش مهم انها در جامعه است».
در پاسخ به اين سئوال که بنظر شما زنان خانه دارهمواره کم اهميت تر از ديگران هستند، امانوئل دووس مي گويد:» اين نکته از سوي بسياري تا همين چند وقت قبل تلقي عمومي و همگاني بود. اخيرا در يک رستوراني داشتم شام مي خوردم و به حرفهاي ميزبغلي هم گوش مي کردم. يک خانمي به خانم ديگري درباره دخترش مي گفت: اين دخترهيچ گفتگوئي با کسي ندارد، تنها چيزي که در سر مي پروراند اين است که زن خانه دار شود! چيزي که در اين فيلم جالب توجه است و کارگردان به آن پرداخته اين است که برخي از زنان در خود يک نور اميدي دارند و مي خواهند آن را به نمايش بگذارند و در اين راه تلاش مي کنند. اين تکان دهنده است. همواره زناني بوده اند که سالها تلاش کرده اند تا متفاوت بودن خودرا بنمايانند، وقت وتلاش بسياري در اين راه گذاشته اند، من شانس اين را داشته ام که سالهاي زيادي را براي عشق وشوقم به هنرپيشگي صرف نکنم و اين نور دروني که از ان صحبت کردم، زود خودش را نماياند.
اين نور را بايد روشن نگاه داشت. سينماي فراگير و مردمي، سينمائي مردانه است و دوست دارد مردانه بماند. برايتان بگويم که تعداد ما زنان زياد نيست که بتوانيم شاه نقش بدست اوريم و نقش قهرمان بازي کنيم. اما اضافه کنم که من بهرحال خوش شانس هستم، صورتم براي تصوير شدن دلپذير است. دوربين فيلمبرداري دوست من است، من براحتي مي گذارم که افسون او شوم، واو هم با من همدلي ميکند واحساس نزديکي دارد. من دوست دارم که نقش هاي قوي و دشواره به من بدهند. من با نگاه کردن به فيلمهاي ديگران تکست هاي خودم را فرا ميگيرم. از آنها تکه هائي را جذب مي کنم، در خودم هضم مي کنم و از ان لحظه به بعد مال خودم مي شود.»
درباره ايزابل سيزاجکا کارگردان فيلم: در سال ۱۹۶۲ در شهر پاريس به دنيا آمده و اولين تجربه فيلمسازي را از سال ۱۹۸۸ با فيلم کوتاه «همه چيز را ازنو بايد ابداع کرد» شروع کرد، بعد ازآن هم چندين فيلم کوتاه ساخت که در جشنواره هاي (کلرمون فران) و( لوکارنو) نيز شرکت کرده و جايزه هائي بدست آورده است. وي تاکنون سه فيلم بلند را کارگرداني کرده است.
ارسال نظر