لاریجانی از انتخابات ۱۴۰۰ دور شده است؟

نامه نیوز: وقتی حسن روحانی برای بار دوم رییس جمهور ایران شد خیلی زودتر از آنچه تصور می شد چشم ها چرخید تا گزینه های ریاست جمهوری آینده رصد شوند . یک نقطه اشتراکی میان همه گمانه زنی ها وجود داشت.

خیلی ها معتقد بودند پایان عصر روحانی با آغاز عصر لاریجانی گره خوردگی زمانی خواهد داٰشت.می گفتند پروژه مشترکی که از گعده نشینی های ساختمان کاخ مرمر و جلسات محرمانه جماران متولد شده و در عصر روحانی بروز و نمو یافته است دوران کمال خود را در عصر لاریجانی طی خواهد کرد . آن پروژه چند مولفه مهم داشت.

۱- ایجاد دو قطبی در سیاست خارجی برای تاثیر گذاری در سیاست داخلی . این مساله موجب می شد تا با تغییرات در مناسبات با غرب گشایش های اقتصادی ایجاد شده و «بدنه اجتماعی پی رو» به جهت خشنودی بهبود اقتصادی جمعیت بیشتری پیدا کند. این جمعیت «پی رو» ، سرمایه اجتماعی خوبی برای پیشبرد پروژه های سیاسی تعیین شده می داشت.

۲- تضعیف طیف رادیکال و تندرو و حذف پله پله آن ها از ساخت قدرت رسمی

۳- شکل دهی آرای سیاسی کشور به شمایلی تازه که یک رقیب کنترل شده در سوی دیگر آن قرار داشت.
حالا که پاشنه سیاست خارجی دیگر آنگونه نمی چرخد که اعضای ائتلاف انتظار آن را داشتند طبعا کار برای علی لاریجانی هم سخت شده است . حالا آنها که چشم می چرخاندند تا گزینه های ریاست جمهوری را ردیابی کنند دیگر مانند گذشته در مورد علی لاریجانی فکر نمی کنند. یک اتفاق مهم رخ داده ؛«جمعیت بدنه پی رو کاسته شده است».

فقدان آیت الله

علی لاریجانی از جمله سیاست ورزانی است که رحلت آیت الله هاشمی رفسنجانی بر وضعیت سیاسی اش تاثیر گذاشته است . او در اواخر عمر آیت الله قرابت های سیاسی بیشتری با او پیدا کرده بود. حتی علی لاریجانی یکی از دو پیک ویژه برای رساندن خبر رد صلاحیت به آیت الله هاشمی رفسنجانی و در خواست ازاو برای انصراف از انتخابات بود.یک جلسه طولانی در دفتر آیت الله که همچنان رازهای مگوی آن مگو باقی مانده است. او برای هاشمی رفسنجانی که دوست داشت همیشه بالانسر سیاست ایران باشد یک شخصیت محبوب بود . لاریجانی از نر آیت الله کسی بود که می توانست به سادگی در میانه دو جناح بایستد و با ساختارهای حاکمیتی هم به راحتی بنشیند. او کاراکتر دلخواه سال های آخر عمر آیت الله بود. حالا اما هاشمی نیست ؛ لاریجانی این روزها جای خالی او را به خوبی حس می کند.

علیه آلترناتیو

محمود احمدی نژاد تیزهوشی های خاص خودش را دارد . او وقتی دید ساختارهای حاکمیتی در جاده بازگشت او به قدرت رسمی تابلوی ورود ممنوع نصب کرده اند یک ماموریت دیگر برای خود تعریف کرد. هدف مهم او این شد که پروژه اعضای ائتلاف را بر هم بزند . احمدی نژاد ، آلترناتیو را نشانه گرفت ؛ «علی لاریجانی». یک بازی نه چندان پیچیده اما طولانی که رونمایی از وجه تند و تیز را از یکشنبه سیاه جلس کلید زده بود . او لاریجانی را از آن زمان تا کنون از یک زاویه مهم هدف قرار داده است :«نگاه توده به آقای دکتر». به یک معنا تصور احمدی نژاد این بوده است که هر چه در میان توده مردم اعتباری برایش مانده است را صرف از میان برداتن آلترناتیو کند.

اینکه او تا چه حد موفق بوده مجالی و نوشتاری دیگر می طلبد اما هر چه هست این مساله ناگزیر ذهن علی لاریجانی را به خود مشغول کرد.

مجلس متفاوت

علی لاریجانی در مجلس عجیب و غریبی رییس است . مجلسی که یک سرش ذالنور و کوهکن است که مقابل چشمانش فندک به دست برجام را آتش می زنند و آنسوی دیگرش علی مطهری است که ایده ها و آرا خاص خود را دارد . مجلسی که اصلاح طلبانی دارد که گاه همراه او هستند و حالا سر بزنگاه به دنبال گزینه جور کردن برای رقابت با او در انتخابات هیات رییسه هستند .مدیریت مجلس برای او وضعیت ویژه ای پدید آورده است .

پروژه مشترک

شاید چندان بدبینانه نباشد اگر این مطلب را اینگونه به پایان برسانیم ؛«یک پروژه مشترک علیه لاریجانی کلید خورده».

این صرفا حدس و گمان نیست . آنچه امروز از لابلای لابی ها برای انتخابات هیات رییسه می گذرد گویای اتفاقات مهمی است و بخس هابی مهمی از اصلاح طلبان و همنیطور اصوگرایان به یک تصمیم مشترک رسیده اند ؛«می خواهند عصر لاریجانی همینجا و در همین نقطه از تاریخ سیاسی ایران تمام شود».

آیا همین که در دو سر جریان های اصلاح طلب و اصولگرا طیف هایی به یک هدف مشترک رسیده اند برای از میان برداشتن سیاسی لاریجانی کافی است ؟

سوال مهمی است ؛ برای پاسخ، شاید بهترین راه این باشد که به یکی از جملا ت ابتدایی این مطلب باز گردیم :«لاریجانی همیشه راهی برای خود نگه می دارد.»