روزنامه صدا و سیما: آزار دانش آموزان، تازه‌ نیست

روزنامه جام جم در واکنش به حادثه آزارجنسی دانش آموزان در غرب تهران نوشت: آزار در مدرسه اتفاق تازه‌ای نیست، شاید اگر دیگران هم در صندوقچه خاطراتشان بگردند از این جنس حوادث پیدا کنند که به‌دلیلی از کنارش گذشته‌اند. بچه‌های آن روزگار نیز مثل بیشتر بچه‌های امروز درک درستی از حریم جسم شان ندارند و با متجاوزان به این حریم، گیج و گنگ برخوردمی‌کنند.

خانواده‌ها از بس چسبیده‌اند به نمره و تست و کنکور، سایر ابعاد تربیتی را به کل گذاشته‌اند کنار، نهادهای مدنی و متولیان آموزش کشور نیز که اساسا تلاشی در این مسیر نمی‌کنند.

نتیجه می‌شود دانش‌آموزانی که قربانی می‌شوند و مقهور قهر مبتلایان به پدوفیلی (میل جنسی به کودکان). بی‌دلیل نیست که رئیس اورژانس اجتماعی کشور به وضع موجود گله دارد و می‌گوید بسیاری ازخانواده‌ها کودکان را به مدرسه می‌فرستند درحالی که نظام آموزشی فقط نخبه‌پروری می‌کند به جای این‌که بر تربیت انسان سالم و مفید تمرکز کند. خانواده‌ها نیز که شیفته نمره عالی و موفقیت‌های علمی هستند برای تأمین هزینه کلاس‌های جورواجور چند شیفته‌کار می‌کنند و پیداست دیگر حوصله وقت گذاشتن برای بچه‌ها را ندارند.

شاید حالا که پرونده مدرسه غرب تهران بازاست و داغ، عده‌ای از لزوم تربیت جنسی در دانش‌آموزان دم بزنند و یا حتی مسئولان وزارتخانه این الزام را از ذهنشان بگذرانند ولی ماجرا که سرد شود و کم کم رنگ ببازد مثل همیشه دوباره می‌رویم سر خانه اولمان. اما نیاز به تربیت جنسی جدی است تا حدی که علیرضا کرمانی، پژوهشگر جامعه شناسی کودک به ما می‌گوید که دادن این آموزش‌ها به کودکان جزیی ازحقوق شهروندی آنهاست. حتی کورش محمدی رئیس انجمن آسیب شناسی اجتماعی ایران نیز معتقد است تهیه پروتکل آگاهی دهی درباره مسائل جنسی به افراد البته متناسب با سن و سال‌شان نیازی جدی است.

او همه چیز را به این پروتکل محدود نمی‌کند و توضیح می‌دهد که باید سبک‌های فرزندپروری خانواده‌ها نیز اصلاح شود. با تمام این‌ها نمی‌توان با تدوین پروتکل‌های تربیت جنسی جامعه‌ای امن ایجاد کرد.

همانطور که غربی‌ها نتوانستند. حلقه اصلی ولی گم‌شده در جوامع امروزی شاید تربیت اخلاقی اعضای آن باشد. متجاوزان به حریم انسان‌ها از پروتکل‌ها و آموزش‌های جنسی تبعیت نمی‌کنند بلکه این قانون و اخلاق است که می‌تواند هر انسانی را مهار کند. ما همه مقصریم، چون تربیت اخلاقی را فراموش کردیم و ارزش‌های دینی و اخلاقی که می‌تواند تنظیم‌کننده رفتار فرزندانمان باشد را به آنها انتقال ندادیم.