روزنامه دولت: ناامیدی از روحانی منجر به ناامیدی از نظام می‌شود

روزنامه ایران در حاشیه انتشار یک کتاب علیه روحانی نوشت: ماجرای مخالفان حسن روحانی ظاهراً تمامی ندارد؛ یک روز با بنر «صداقت امریکایی» که شبانه در میدان‌های اصلی شهر سبز شد؛ یک روز با فیلم سراسر حرف و حدیث «من روحانی هستم»؛ یک روز با انتشار سخنان تقطیع شده مردان دیپلماسی؛ یک روز با واگویه کردن محتوای جلسات محرمانه در گوش رسانه‌های آن سوی آب؛ یک روز با پارچه سبز و نبات متبرک؛ یک روز با جرقه «نه به گرانی»؛ یک روز از تریبون نماز عید فطر؛ یک روز در حاشیه راهپیمایی روز قدس و حالا هم پی‌دی‌اف کتابی معلوم‌الحال که اتهامات بی‌پایه و اساسی را به رئیس جمهوری وارد کرده است.

آنهایی که از نزدیک‌تر، دستی بر آتش سیاست دارند اما بر این باورند نتیجه اصلی چنین رویکردی، پیش و بیش از هر چیز در جامعه و میان عموم مردم تأثیرگذار خواهد بود؛ اما این «تأثیر» همان «تأثیر»ی نیست که ابتدا فرض شده است. نمونه روشنش هم اعتراض‌های دی ماه بود که اگرچه به گفته وزیر کشور، نقش هیچ گروه سیاسی‌ای در روشن کردن آتش اعتراض‌های خشونت آمیز محرز نشد، اما کمتر کسی رقص مخالفان در شادی ساعات ابتدایی تجمعات در مشهد و توابع آن را فراموش کرده است. خوشحالی زودگذری که بعد از عبور فوری اعتراض‌ها از دولت و تسری آن به عموم نهادها و ساختارهای نظام جمهوری اسلامی، به بهت و انکار انجامید.

مروری گذرا بر گزاره‌های یادشده، چند نکته قابل تأمل را پیش چشم می‌نهد؛ کمتر کسی از این گروه می‌پذیرد که صدایشان برای پیگیری مطالبات مردم بلند باشد چه کارنامه بلندبالای همین گروه از محمود احمدی‌نژاد و سیاست‌های خسارت بارش که مصائب آن مانند «ماضی استمراری» همچنان جاری و ساری است، جا برای پذیرش چنین ادعایی نمی‌گذارد.

از طرف دیگر تجربه ۵ سال گذشته نشان می‌دهد این گروه از تأثیرگذاری مطلوب در جامعه برخوردار نیستند؛ چنان که در بهترین حالت تلاش‌هایشان نتیجه نمی‌دهد و در بدترین حالت، جامعه را به سوی رقیب خود هُل می‌دهند.

نکته بعدی، رفتارهایی است که نشان می‌دهد یا این افراد از آنچه در بطن جامعه می‌گذرد، اطلاعی ندارند یا جامعه را از آنچه در کشور می‌گذرد، بی اطلاع می‌دانند.

نمونه روشن و امروزی این رویکرد؛در حالی که همین رسانه‌ها بودند که در دو سال گذشته دستاورد برجام برای کشور را «هیچ» می‌دانستند؛ حال سؤال اینجاست اگر اینها «هیچ» بودند، الان هم «هیچ» هستند و چه اهمیتی دارد که بر صدر اخبار بنشیند؟

شاید این گروه (منتقدان روحانی) آگاهانه یا ناآگاهانه قصد «هاراگیری» داشته باشند اما به برکت خطوط بی‌شمار اطلاع‌رسانی، این کنش‌ها امروز در کسری از ثانیه به جامعه منتقل می‌شود؛ جامعه‌ای که از سویی تحت فشار انباشت نارضایتی‌های درست یا نادرست است و از سویی سرگردان در اصطکاک میان نهادهای تصمیم‌گیر و تصمیم‌ساز و قطعاً زمانی که این دو لبه قیچی به هم نزدیک شود، دیگر نه از تاک خبر خواهد بود، نه از تاک‌نشان.