جوان: برای جلایی پور جاسوسی قاعده شده، فرهیختگان: آقای جلایی پور مرد باش

روزنامه های جوان و فرهیختگان که هر دو از اصولگراترین روزنامه های کشور هستند، از اظهارات روز گذشته جلایی پور انتقاد کرده اند:

جوان درباره اظهارات جلایی پور می نویسد: وی می‌نویسد «مشکل کشور، دولت روحانی یا سیاست‌های سیاستی در هیئت دولت نیست. مشکل سیاسی است و حل آن در دست هسته اصلی قدرت و در بیت است.» ادبیات مذکور هیچ تفاوتی با VOA و سخنان باستانی در لندن و سازگارا و کدیور ندارد. مگر شما نمی‌دانستید هسته قدرت در جای دیگری است و «دولت موازی» وجود دارد؟ چرا به خودتان توهین و از شکل‌گیری دولت بی‌اختیار و فاقد اثرگذاری حمایت کردید؟ اگر آنچه را که می‌گویند مفروض می‌دارید، حمایت اصلاح‌طلبان از روحانی جز چپیدن در قدرت و خوردن و بردن چیزی نمی‌تواند باشد، چون به زعم آنان دولت فقط اختیار دارد حقوق بدهد و تمام.

در بخشی دیگر به بنگاه‌های اقتصادی خارج از دولت می‌پردازد که منظور ستاد اجرایی و بنیاد مستضعفان است. این دو مجموعه ضمن پرداخت مالیات هیچ هزینه‌ای از بودجه عمومی کشور مصرف نمی‌کنند، اما خروجی آنان در توسعه مدارس، مساجد، درمان و دارو به اندازه چند وزارتخانه دولت مورد حمایت شماست. قرارگاه خاتم نیز طبق اعتراف صریح جهانگیری (در پاسخ زیباکلام)، «اگر دولت بخواهد به آن پروژه می‌دهد» که فعلاً رایگان کار می‌کند و دولت متبوع شما پز افتتاح زحمات آنان را می‌دهد و همانند شما به موقعش فحش را نیز چاشنی آن می‌کند. همین افتتاح قرارگاه خاتم بود که دولت را از واردات بنزین در پساتحریم در ستاره خلیج فارس نجات داد و آب خرمشهر و آبادان را به سامان رساند که اگر اندکی تقوا، انصاف و آزادگی در وجودتان بود، تشکر می‌کردید که بی‌عرضگی دولت مورد حمایت شما چگونه جبران می‌شود؟ حال بفرمایید ایثار این نهاد‌ها برای جبران ضعف دولت‌ها قاعده است یا استثنا؟

جاسوسی در ایران از استثنا گذشته است و زمانی می‌توان آن را درک کرد که نفوذ آن را تا عمق منازل بعضی خانواده شهدا و انقلابیون سابق یافت. گویی نزد دوستان جناب جلایی‌پور جاسوسی یک قاعده شده است.

فرهیختگان هم در همین رابطه نوشت: قاعده این است که در سیاست‌ورزی باید «مردانه» حضور پیدا کرد و به انواع و اقسام بهانه‌ها آن را به یک بازی «کودکانه» فرو‌نکاست و فرصت پیروزی و حتی شکست را با سرمستی و سرخوردگی از دست نداد. جریانی که با سیاست‌ورزی‌های کودکانه خود در طول این ۴۰ سال هزینه‌های بسیار زیادی برای جامعه ایجاد کرده است و همچنان بر هزینه‌آفرینی و سرمایه‌سوزی‌های خود اصرار می‌ورزد.

آیا وقت بازگشت به قواعد عزت‌آفرین نرسیده‌است؟ آنها که به‌جای «چه باید کرد؟» به انتظار «چه می‌شود؟» نشسته‌اند بدانند حرکت توفنده انقلاب اسلامی شرایط سخت فعلی را مانند گذشته درخواهد نوردید و آنها اگر بخواهند با عدم همراهی، خود را آلترناتیو انقلاب معرفی کنند روزی از این خواب بیدار خواهند شد که سیلاب انقلاب آنها را با خود برده است و انقلاب اسلامی پرنشاط و پرقدرت دوران چهل‌سالگی دیگری را آغاز کرده است.