غفارزادگان: نویسندگان ایران تحمل یکدیگر را ندارند

خبرآنلاین در گفت‌وگو با داوود غفارزادگان نوشت: بدون شک نام داوود غفارزادگان در تاریخ داستان نویسی معاصر ایران یکی از پررنگ ترین اسامی است، این نویسنده به تازگی مجموعه ای از داستان های کوتاهی که از سال ۶۰ تا ۹۰ نوشته است را در کتابی تحت عنوان «کابوس خانه» روانه بازار کتاب کرده است.

نویسنده داستان «فال خون» درباره نقش مخاطب در رونق گونه‌های ادبی، بیان کرد: «هنرمند وقتی خانه نشین و منزوی شود، هنرمند نما سخنگو می‌شود. مسئله مخاطب هم اینطور است، جامعه نیاز به سرگرمی و تفریح دارد و به هر چیزی چنگ می‌اندازد تا به آن برسد و در عرصه ادبیات هم همین تفکر حاکم می‌شود و دیگر خبری از آن آثار ادبی فاخر نیست و تنها جنبه سهل الوصول بودن و سرگرمی‌اش مانده است.»

غفارزادگان ادامه داد: «ادبیات را باید در حیطه خودش دید، ادبیات تبلیغ کننده و مدیر پسند نیست، یک امر مستقل است و صدای بخشی از مردم است. وقتی نویسنده نتواند حرفش را بزند، نویسنده نما جای او را می‌گیرد و خیلی هم خوب بلد است که چگونه مردم را با خود همراه کند. مانند اقبال بیشتر عموم مردم به یک فیلم هندی تا یک اثر هنری.»

این هنرمند با بیان اینکه نگاه درستی به مقوله فرهنگ نداشته ایم، افزود: «ما در فرهنگ هم دلمان برای خودمان نسوخت، وقتی ما از نویسنده توقع داریم که همه را راضی نگه دارد وضعیت بهتری نخواهیم داشت. ما از حافظ و سعدی به کجا رسیدیم؟ جامعه باید تحمل صداهای مختلف را داشته باشد که ندارد نویسنده‌های ایران تحمل یکدیگر را ندارند، حکومت تحمل صدای نویسندگانش را ندارد. ما مشکل فرهنگی داریم و نمی‌توانیم مدام دنبال مقصر بگردیم.»