چرا هیچ رسانه‌ای از «شرق» حمایت نکرد؟

روزنامه ابتکار در یادداشتی نوشت: چند روزی است که ماجرای موسسه مالی اعتباری ثامن‌الحجج، سوژه داغ رسانه‌ها است. ماجرا از گزارش اختصاصی روزنامه شرق آغاز شد، افرادی که نام‌شان در این گزارش مطرح شده بود، واکنش نشان دادند.

رسانه‌ها درباره این واکنش‌ها گزارش نوشتند، صدا و سیما به سلبریتی‌ها فرصت دفاع داد، باز اهالی مطبوعات درباره این گزارش تلویزیونی و حاشیه‌هایش نوشتند اما کسی به تخلفات دیگر این موسسه و موسسه‌های مشابه اشاره‌ای نکرد، هیچ رسانه‌ای تلاش نکرد تا حقایق بیشتری از فساد و رانت در این موسسه‌ها را افشا کند.

موارد مشابه این ماجرا کم نیستند، سوژه‌ مهمی که یک رسانه به آن می‌پردازد، جامعه به آن واکنش نشان می‌دهد ولی به دلیل عدم توجه کافی دیگر رسانه‌ها به آن، موج خبری ایجاد شده فروکش می‌کند و ماجرا به فراموشی سپرده می‌شود. حالا این سوال مهم مطرح می‌شود که «چرا؟»

اکبر نصراللهی، استاد ارتباطات در پاسخ این سوال می‌گوید: به نظر من این مشکل بیشتر مربوط به کشورهایی نظیر ما و کشورهای جهان سوم است. متاسفانه رسانه‌های ما به‌دلیل عدم تسلط به اصول حرفه‌ای و همچنین رقابت‌ها نادرست و حسادت‌های معمول و مرسوم از سوژه‌هایی که بعد ملی دارند و نفع آن به همه مردم ایران می‌رسد، صرف‌نظر می‌کنند

یکی دیگر از دلایل نپرداختن دیگر رسانه‌ها به جنبه‌های پنهان یک سوژه خبری، عدم دسترسی به اطلاعات است. حوریه دهقانشاد، استاد ارتباطات در این‌باره می‌گوید: به نظر می‌رسد دست رسانه‌ها در موضوعات این‌چنینی بسته است و دسترسی به اطلاعات بسیار کم است.

اگر به موضوع موسسه ثامن‌الحجج اشاره کنیم، موضوع از قول دادستان نقل و به صورت اسم اختصاری مطرح شده بود. اگر رسانه‌های مجازی نبود، شاید اسامی افراد مشخص نمی‌شد. به نظر می‌رسد در موارد این چنین دسترسی به اطلاعات برای روزنامه‌های دیگر کمتر مهیا است.

این استاد دانشگاه درباره همبستگی رسانه‌ها در انتشار چنین اخباری برای مقابله با فشاری که باندهای فساد در شاخه‌های مختلف به خبرنگاران وارد می‌کنند، می‌گوید: این اتفاق بسیار ایده‌آل است اما پیش‌نیاز اولیه ان وجود یک انجمن صنفی روزنامه‌نگاران واقعی است که بتواند چنین اتفاقاتی را با دیگر رسانه‌ها هماهنگ کند. تا زمانی که ما یک ارگان مدنی واقعی برای روزنامه‌نگاری نداشته‌ باشیم، چنین مسائلی کاملا شخصی و فردی بین کسانی اتفاق می‌افتد که بخواهند چنین رفتاری داشته باشند، وگرنه به صورت گروهی و سازمانی رخ نخواهد داد