مهاجری: بابت طلبکاری از نظام، توبه کنیم

محمد مهاجری؛ فعال سیاسی اصولگرا با روزنامه اعتماد گفتگو کرده است.

بخشی از گفتگو با وی را بخوانید:

مدتی است واژه توبه سیاسی به ادبیات سیاسی ایران اضافه شده است. پیام این واژه‌سازی برای مردم چیست؟

کلمه توبه یک بار مذهبی و شرعی دارد که بار معنایی آن با آنچه این روز‌ها به عنوان توبه سیاسی مطرح می‌شود، متفاوت است. موضوع توبه تنها نزد خداوند بوده و یک موضوع شخصی است که شرایط خاصی را می‌طلبد زیرا انسان باید در شرایط روحی ویژه‌ای به خداوند قول دهد که اشتباه خود را تکرار نمی‌کند.

مدتی است برخی افراد توبه سیاسی را به معنای توبه شرعی مطرح کرده‌اند که به عقیده میان این دو توبه تفاوت بسیار بوده و فقط یک تشابه اسمی در این میان رخ داده است زیرا بار معنایی این دو کلمه کاملا با هم متفاوت است.

از نظر شما توبه سیاسی به چه معنا است؟

هر انسانی در هر اموری امکان دارد دچار اشتباه شود و طبیعتا فردی که وارد کار سیاسی می‌شود از این موضوع مستثنا نیست زیرا هیچ انسانی نمی‌تواند ادعا کند که وارد کار سیاسی شده و تمام کار‌های او درست بوده است. هیچ فردی جز معصومین (ع) از خطا و اشتباه بری نیست. مدتی است برخی افراد درباره اتفاقات سیاسی اخیر مانند برجام یا اتفاقات سال ٨٨ می‌گویند مسببین این اتفاقات باید در پیشگاه مردم توبه کنند که موضوع درستی نیست.

انسان در فرآیند فعالیت‌های سیاسی خود اقداماتی را انجام می‌دهد که آن‌ها با وضعیتی که برای خود پیش می‌آید مرتبط بوده و ممکن است واکنش‌هایی داشته باشد که بعد‌ها از کرده خود پشیمان شده و بخواهد معذرت‌خواهی یا توبه کند. به عقیده من این عذرخواهی از اشتباه، خود یک اشتباه محسوب می‌شود بنابراین در فضای سیاسی، توبه سیاسی به آن معنا که ما بخواهیم با توبه شرعی یکسان‌سازی کنیم دو موضوع جدا از هم است.

اگر کسی در حزبی عضو شده، به یک کاندیدا رای داده یا اقدامات سیاسی از این دست انجام داده باشد، در زمان انجام آن فعل از نظر خودش کار درستی کرده است، اما اگر در آن زمان نفهمیده کاری که انجام می‌دهد درست بود باید به عقل چنین آدمی شک کرد. در فعالیت سیاسی افراد، چون با اوضاع و احوال وقت جامعه مرتبط است امکان اشتباه وجود داشته و توبه سیاسی معنایی ندارد بنابراین توبه در فعالیت‌های سیاسی نیز امری شخصی بوده و کسی نمی‌تواند بگوید که فلان شخص بابت انجام یک فعلی باید توبه کند.

اگر شما مسوول بودید و قصد توبه داشتید، از چه اقدام سیاسی توبه می‌کردید؟ آیا برجام در فهرست شما برای توبه وجود دارد؟

من همچنان معتقدم برجام یکی از درخشان‌ترین، پرافتخار‌ترین، شجاعانه‌ترین و قابل دفاع‌ترین کار‌هایی است که در جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. اینکه متصور شویم من یا هرکس دیگری از روی ترس گوشه‌گیر شده و از حضور در جامعه امتناع بورزد، نامش شجاعت نیست. اگر فردی از ترس در پستو قایم شود، حق ندارد افرادی که در مقابل دشمن سینه سپر کرده و شکست می‌خورند را ملامت کند. قطعا شکست با سینه ستبر در برابر دشمن بسیار جایگاه بالاتری نسبت به مخفی شدن در پستو دارد.

قبل از انقلاب افرادی بودند که اعتقادی به مبارزه با رژیم پهلوی نداشته و داستان مشت و درفش را مطرح می‌کردند، اما همین افراد این روز‌ها سینه چاک انقلاب شده‌اند. در عرصه بین‌الملل هزار و یک اتفاق رخ می‌دهد و ممکن است در این اتفاقات شکست بخوریم، اما قطعا ارزش این شکست از آدم‌هایی که در تابستان مقابل کولر و در زمستان زیر کرسی نشسته و کاری نمی‌کنند، بالاتر است.

در موضوع برجام مسوولانی پای میز مذاکره رفته و امتیازاتی گرفته و امتیازاتی دادند. حداقل دستاورد این مسوولان آن است که ایران نزدیک به چهار سال تیتر یک اخبار دنیا بود و این یک افتخار بزرگ است، اما متاسفانه فردی که حتی کلمه‌ای با دوستان خود نمی‌تواند صحبت کند و تحمل دوستان خود را ندارد، منتقد برجام شده است. به نظر من برجام از موضوعات به‌شدت قابل دفاع است.

باید از طلبکاری از نظام و انقلاب توبه کرد. باید از اسراف، تندروی و فساد توبه کرد. باید از اقدامات ضداخلاقی که به نام انقلاب انجام دادیم، توبه کرد. من اگر قرار باشد روزی توبه کنم، اگر مرتکب یکی از این اقدامات شده باشم، توبه می‌کنم.