آلودگی هوا، امید به زندگی را کم می‌کند

خبرگزاری ایرنا: یافته‌های گروهی از پژوهشگران آمریکایی نشان می‌دهد وجود ذرات معلق ریز در هوا موجب کاهش دستکم یک سال از امید به زندگی می‌شود.

پژوهشگران دانشگاه «آستین» ایالت تگزاس آمریکا دریافتندهوای تمیز موجب افزایش چشمگیر عمر انسان می‌شود.

آنان تاثیر آلودگی هوای خارج از منزل را با ذرات معلق در هوا با قطر کمتر از ۲.۵ میکرون یا ذرات معلق ریز بررسی کردند.

این ذرات می‌توانند وارد عمیق‌ترین قسمت در ریه‌های انسان شوند، ضمن اینکه تنفس ذرات معلق ریز با افزایش حملات قلبی، سکته، بیماری‌های مجاری تنفسی و سرطان ارتباط دارد و پیش از این ثابت شده است.

ذرات معلق با قطر کمتر از ۲.۵ میکرون از فعالیت نیروگاه ها، خودروها، کامیون ها، فعالیت‌های کشاورزی و انتشار گاز‌های صنعتی ناشی می‌شود.

این گروه از محققان با مطالعه بار جهانی بیماری ها، پیامد‌های قرار گرفتن در معرض ذرات معلق ریز در ۱۸۵ کشور جهان را در نظر گرفتند و سپس تاثیر این ذرات را بر امید به زندگی در ۲ سطح کشور‌ها و همچنین در مقیاس جهانی بررسی کردند.

«جاشوا اپت» * سرپرست این گروه پژوهشی، می‌گوید: پیش از این نیز مطرح شده است که آلودگی هوا یکی از دلایل اصلی مرگ و میر جهانی به شمار می‌رود. از این گذشته موضوع طول عمر به خودی خود حساس است.

«در این مطالعه ما به شکلی روشمند نشان دادیم چطور آلودگی هوا طول عمر انسان‌ها را در کل کشور‌های جهان تحت تاثیر قرار می‌دهد. در پی آن دریافتیم آلودگی هوا بر زندگی انسان‌ها تاثیر زیادی می‌گذارد و به طور متوسط یک سال از عمر آنان می‌کاهد».

به گفته اپت، اهمیت تاثیر آلودگی هوا بر طول عمر با یافتن راه‌های درمان سرطان ریه و پستان برابری می‌کند. این امر در همه کشور‌ها یکسان نیست. برای نمونه در هند و چین، بهبود وضعیت هوا برای سالمندان بیش از افزایش یک سال امید به زندگی تاثیر دارد.

بر پایه این گزارش، اگر آلودگی هوا در بیشتر کشور‌های آسیایی بهبود یابد ۱۵ تا ۲۰ درصد افراد سالمند دارای بیش از ۶۰ سال، تا ۸۵ سالگی و بیش از آن عمر می‌کنند.

مطالعه بار جهانی بیماری‌ها برنامه‌ای جامع در سطح منطقه‌ای و جهانی است که میزان مرگ و میر و ناتوانی ناشی از بیماری‌های اصلی، جراحات و تلفات و عوامل خطر را بررسی می‌کند.

این مطالعه از سال ۱۹۹۰ با مشارکت ۱۲۷ کشور و حضور ۱۸۰۰ محقق در موسسه سنجش و ارزیابی سلامت دانشگاه واشنگتن آغاز شد و با همکاری سازمان بهداشت جهانی ادامه یافت.
آخرین پژوهش درباره این موضوع در سال ۲۰۱۵ میلادی انجام و نتایج آن سال ۲۰۱۶ منتشر شد.