داریوش اسدزاده: سینما بی‌وفا‌ترین است

اعتمادآنلاین: شاید یکی از قدیمی‌ترین و باثبات‌ترین بازیگران سینما که از گذشته و تا به امروز اسم و تصویر او را در سینما و تلویزیون آن هم بارها دیده‌ایم و شنید‌ه‌ایم داریوش اسدزاده باشد. او از سال ۱۳۲۷ و با فیلم «همسر مزاحم» در سینما نقش‌آفرینی کرده است و امروز از آن زمان ۷۰ سال می گذرد.

اما اسدزاده سینما را بی‌وفا می‌داند و این سیر وفا و بی‌وفایی از سوی سینما را طبیعی. در ادامه گفت‌وگوی اعتمادآنلاین با داریوش اسدزاده را به بهانه روز ملی سینما خواهید خواند؛

داریوش اسدزاده بازیگر پیشکسوت سینما به اعتمادآنلاین گفت: «هر هنری در طی سال‌های متمادی دچار بالا و پایین‌های بسیاری می‌شود که سینما هم از این قاعده مستثنا نیست. از سال 1327 به صورت حرفه‌ای در سینما حضور پیدا کرده‌ام. 26 سالم بود که با پرویز خطیبی اولین حضورم در سینما رقم خورد.

فیلم «همسر مزاحم» اولین تجربه من در سینما بود. سینما در سالهای گذشته به اندازه امروز اهمیت نداشت. یعنی مردم به آن اندازه‌ای که باید به قصه، فیلمبرداری و موضوعاتی که در داخل سینما وجود داشت اهمیت نمی‌دادند و این درک در اهالی سینما به اندازه امروز وجود نداشت. »

اسدزاده ادامه داد:‌ « به مرور زمان اطلاعات در سینما به روز شد و جایگاه سینمای ملی ایران در جهان تثبیت. امروز می‌بینیم که سینمای ما در دنیا حرفی برای گفتن دارد و در بسیاری از جشنواره‌های بین المللی به خوبی از آثار ما تجلیل می‌شود و به آنها اهمیت می‌دهند.»

بازیگر پیشکسوت سینمای ایران درباره خاطراتش در سینما گفت: « خاطرات من در سینما بسیار زیاد است. دکتر هوشنگ کاووسی یکی از آن افرادی بود که در رشد سینمای ایران تاثیر بسیار زیادی گذاشت. کاووسی در فرانسه تحصیل کرده بود و یکی از فیلمسازان مطرح آن دوران بود. زمانی که شما کار داشته باشید و همواره در سینما حضور داشته باشید قطعا این هنر جذاب خواهد بود. سالهای زیادی در نقشهای متفاوتی حضور پیدا کردم.

اما با گذشت زمان هنرمندان زیادی در این عرصه حضور پیدا کردند و به طبع کسانی مثل من باید عقب‌نشینی می‌کردند که این کار را هم انجام دادیم. بچه‌های امروز فوق‌العاده کار می‌ کنند و سینمای ما خوش‌شانس است که چنین افرادی را در بدنه خود دارد.»

داریوش اسدزاده درباره بی‌وفایی سینما گفت: «می‌توانم بگویم که سینما یکی از بی وفاترین‌هاست. بی‌وفایی سینما البته برای همه است. در همه جای دنیا این بی‌وفایی حس می‌شود. یک روزی با شما مهربان است و روزی دیگر اصلا نگاهتان هم نمی‌کند. جبر زمان باعث می‌شود که سینما برای شما روزهای خوب و بد رقم بزند. اکنون کنار نشسته‌ام و دیگر کاری نمی‌توانم انجام دهم. وارد 96 سالگی شده‌ام.

این انتظار نباید وجود داشته باشد که من بتوانم امروز هم مانند گذشته کار کنم. البته پیشنهادی هم وجود ندارد. امروز می‌نشینم و آثار همکارانم را می‌بینم و لذت می‌برم. اما روز ملی سینما بر همه ما مبارک باشد و سینمای ما همواره در دنیا مطرح باشد.»