تحریم‌ ها غرور ملی ایرانی ها را برانگیخت

تابناک: «تحریم‌ها نه تنها باعث مهار ایران از پیشرفت نشده بلکه احساسات ضد‌آمریکایی را در میان مردم این کشور افزایش داده است.

روزنامه کیهان نوشت: نشریه فارین پالیسی در یادداشتی نوشت: آمریکا برای بیش از سه دهه از هیچ کاری برای منزوی کردن، مهار و بطور کلی برخورد با ایران فروگذار نکرد، با این حال توانایی‌های هسته‌ای ایران پیشرفت کرد و توان تهران برای سنگ‌اندازی در برابر امیال و اهداف آمریکا در خاورمیانه با قوت ادامه دارد.
این نشریه می‌افزاید: اکنون زمان آن فرا رسیده که بپذیریم بعید است تلاش‌ها برای به حاشیه راندن و محدود کردن ایران به بهبود اوضاع منتج شود. مخصوصا که ایران توانایی‌های هسته‌ای را هم دارد.

رزا بروکس در این تحلیل با بیان اینکه تشدید تحریم‌ها احتمالا به اهداف آمریکا ضربه خواهد زد، نوشت: آشکار است سالها تحریم‌ مانع از پیشرفت برنامه هسته‌ای ایران نشده و برعکس، ایران در طی دو دهه گذشته خطوط قرمز را یکی بعد از دیگری رد کرده است. تحریم‌ها بی‌تردید اقتصاد ایران را تضعیف کرده اما در این خصوص هم تاثیر تحریم‌ها در بهترین حالت، یکدست و متناسب نبوده است.

فارین پالیسی معتقد است: از یک سو، مشکلات اقتصادی حاصل از اعمال تحریم‌های شدیدتر بی‌شک در مجبور کردن ایران به حضور در سر میز چانه‌زنی دخیل بوده و از دیگر سو، همانطور که «جوی گوردون» در نوشتاری در فارین پالیسی خاطر نشان کرد: با «تحدید توان ایران برای خرید و تولید نفت، بنزین و گاز طبیعی»، در حقیقت تحریم‌ها مقامات این کشور را به این باور رسانده که «توسعه انرژی هسته‌ای برای رفع نیازهای ملت ضرورت بسیار بیشتری پیدا کرده است».

فارین پالیسی با اشاره به اینکه تحریم‌ها مردم را نشانه می‌گیرد، می‌نویسد: براساس نتایج حاصل از نظرسنجی موسسه «گالوپ» در اوایل ماه نوامبر (آبان/آذر)، تحریم‌ها احساسات ضدآمریکایی در ایران را افزایش داده است. بدتر از همه اینکه تحریم‌ها به افزایش حمایت مردمی از برنامه هسته‌ای منجر شده است. نظرسنجی گالوپ نشان می‌دهد که میزان حمایت ایرانیان از تداوم برنامه هسته‌ای، به رغم تاثیرات شدید تحریم‌های اقتصادی افزایش یافته و به 68 درصد رسیده که قبلا 63 درصد بوده است.

فارین پالیسی درباره اجماع به وجود آمده دراین‌باره خاطر نشان می‌کند: حتی یهودیان ایران هم اخیرا در حمایت از برنامه هسته‌ای کشورشان تجمعی برپا کردند. جای تعجب ندارد که بسیاری از ایرانیان به برنامه هسته‌ای کشورشان از دریچه «غرور ملی» می‌نگرند و این پرسش‌ها را مطرح می‌کنند که چرا صرفا برخی از کشورهای کم شمار می‌توانند عضو باشگاه هسته‌ای باشند؟ اگر جهان پذیرای برنامه هسته‌ای نظامی اسرائیل، پاکستان و هند است، چرا نباید ایران را بپذیرد؟