زنگنه چانه می‌زند، مدعیان طعنه می‌زنند!

مهرداد خدیر در عصر ایران نوشت: جمعه ۱۶ آذر ۱۳۹۷ یک روز متفاوت برای بیژن نامدار زنگنه وزیر نفت ایران و شاید اقتصاد ایران بود. اگر نخواهیم از کلمۀ «تاریخی» هم استفاده کنیم باز نمی توان چشم بر ۱۰ ساعت مذاکرۀ فشردۀ او با اعضای اوپک بست که طی آن کوشید ایران، مشمول کاهش تولید نفت نشود چرا که با اعمال تحریم ها تولید نفت ایران کاهش یافته و دلیلی ندارد ایران به کاهش های دیگر تن در دهد.

زنگنه در واقع در دو عرصه گفت و گو می کرد. یکی با اعضای اوپک و دیگری با روسیه و به گفتۀ او «روسیه نقش تعیین کننده یا در تولید نفت غیر اوپک دارد و در جلسه ای که با مقامات این کشور داشتیم روسیه نقش سازنده یا را ایفا کرد و کاهش ۲۳۰ هزار بشکه از تولید ۴۰۰ هزار بشکه ای نفت غیر اوپک را روسیه بر عهده داشته است».

در این یادداشت نمی خواهم به بحث نفت و اوپک بپردازم بلکه قصد دیگری دارم. این که در این وضعیت دشوار وزیرانی چون جواد ظریف و نامدار زنگنه در حال چانه زنی های فشرده در عرصه های بین المللی هستند تا منافعی برای ایران کسب کنند و چرخ های تولید و صادرات نفت ایران از چرخش بازنایستد و روزهای سختی را پشت سر می گذارند اما برخی در داخل بر همان طبل هایی می کوبند که در وضعیت عادی می کوفتند.

زیرا درست در این هنگامه کسانی در داخل از تریبون های مختلف مدام حرف می زنند و ادعا می کنند. کار ظریف و زنگنه این شده که به این در و آن در بزنند تا پولی برای کشور بیاورند تا صرف حقوق و یارانه و هزینه های دیگر شود و کار یک عده این که مدام حرف بزنند و شعار بدهند و طلب کاری کنند و بگویند چرا برجام را تصویب کردید و چرا به اروپا چسبیده اید. دور خودمان دیوار بکشیم و دور همی اقتصاد و مملکت را اداره کنیم هیچ راه حلی هم ندارند جز منزوی شدن و قطع رابطه با دنیا و بدبینی به زمین و زمان.

مردم را نمی گویم. حق آنهاست که انتقاد کنند. ولی صاحبان برخی تریبون ها که مدعی انحصاری نظام هم هستند به دولت به چشم ادارۀ تدارکات نگاه می کنند و وقتی دربارۀ وزیران و مجریان و مدیران اقتصادی حرف می زنند انگار اینان نوکران مواجب بگیر شخص شخیص خودشان اند و از سر لطف دیگران مأموریتی به آنها محول شده وباید انجام دهند.

چه موافق پاره ای سیاست ها باشیم یا نه گاهی دل آدم به حال ظریف و زنگنه می سوزد که به این در و آن در باید بزنند و قدر هم نمی بینند.

جالب این که دستاورد نهایی این مذاکرات بیشتر به همین دلواپسان منتقد می رسد که هر یک به نهادی متصل اند و بودجه و ارتزاق آنها از پول نفت است و اتفاقا باید بیش از دیگران قدردان باشند اما یاد گرفته اند مدام طلب‌کاری کنند.

مذاکره با دیگران خصوصا خبره‌های جهانی کاری است کارستان و تنها آنانی که انجام داده‌اند می‌دانند چقدر دشوار و شاقّ است.

باز هم صریح تر: در روزهایی که جواد ظریف وزیر خارجه در حال تلاش برای گشایش یک کانال مالی با اروپاست تا پول نفت به کشور منتقل شود، تا دلار حاصله در کشور فروشنده نماند و به ایران بیاید و به ریال تبدیل شود. تا آن ریال، حقوق کارمند و یارانه شهروند و دستمزد کارگر و صد البته بودجه فلان نهاد شود.

بیژن نامدار زنگنه در وین داشت چانه می زد و اینجا عده ای باز حرف می زدند و حرف می زدند و شعار می‌دادند و نصیحت می کردند یا زبان به نقد گشودند.

حال آن که اگر گاهی و تنها گاهی تشکر هم بکنند بد نیست و از شأن و جبروت‌شان کسر نمی شود.

شهروند عادی البته حق دارد مطالبه کند. مخالف کلیت نظام سیاسی هم طبعا از موفقیت ها خوش‌حال نمی شود. اما این که افرادی در موضع نظام یا با ادعای انعکاس صدای مردم در سخنان خود از قیمت یخچال هم غافل نشوند وبرای مردم دل بسوزانند ولی یک کلمه از ظریف و زنگنه نگویند خیلی کم لطفی است.

دستاورد مذاکرات و اقدامات این طفلک ها اگر برای ما از آب و نان فراتر نرود برای خیلی ها بودجه سازمان متبوع شان می شود و عجبا که آنان باید شاکرتر باشند شاکی ترند!