سیاسی شدن «آقامیری» به نفع کسی نیست

روزنامه شهروند نوشت: خبر خلع لباس حسن آقامیری به فاصله کوتاهی پس از ممنوع‌الورود شدن محمدرضا زائری به سیما ‏برای کسانی که در میان روحانیون به دنبال حرف‌های متفاوت و به قولی جوان‌پسند می‌گردند، امیدوار‏کننده نیست.

درباره محمدرضا زائری و فعالیت‌های فرهنگی‌اش نیاز به توضیح زیادی نمی‌بینیم. ارادتی ‏که به انقلاب و نظام دارد و این‌که تا کجا پای آن می‌ایستد و در تمام این سال‌ها چطور در مراکز ‏فرهنگی و نشریات و منابر سعی کرده حساب مفاسد و اشتباهات را از اصل نظام و مسئولان بالای ‏کشور جدا کند. آن‌چه او می‌گوید، گزنده و تلخ هم باشد از روی دلسوزی است. این را دوست و دشمن ‏متوجه می‌شوند که ایستادن او کنار مردم و دم زدنش از حق و اسلام، وقتی که به مسئول و نماینده‌ای ‏انتقاد می‌کند، برایش نفع شخصی نخواهد داشت و جز هزینه در بر نخواهد داشت.

حسن آقامیری هم گرچه به اندازه زائری در رسانه‌های رسمی جلب نظر نکرده، اما در میان بچه‌ ‏مذهبی‌ها، مسجدروها و هیأتی‌ها شناخته شده است. آقامیری هم با زبان تیزش همیشه به رنج‌های مردم و ‏بی‌عدالتی‌ها پرداخته و از ظواهر دینی و مراسم و آیین‌هایی که جوانان را سطحی بار می‌آورد و به عمق ‏دین نمی‌پردازد اظهار انزجار کرده. او تلاش خودش را کرده که به ایمان جوان‌ها توجه کند و آنها را به ‏اسلام و معنویتی هدایت کند که خدای ارحم‌الراحمین را مدنظر دارد. شاید جاهایی هم اشتباه کرده. ممکن ‏است پایش هم لغزیده باشد. نعوذبالله معصوم که نیست. ‏ چه بسا محدودیت و ممنوعیتی که شامل حال زائری و آقامیری می‌شود هم منصفانه و از روی حکمت ‏باشد، اما قبول کنید که سیاسی شدن آن به نفع کسی نیست.

این‌که یک جریان سیاسی و رسانه‌هایش ‏ناگهان روی دو روحانی که از محبوبیت بی‌بهره نیستند، زوم می‌کنند، به درست یا غلط این آدرس را ‏می‌دهند که برخی نگاه‌های سیاسی در پرونده‌های آنها بی‌تاثیر نیست. در این شرایط اگر دوستداران این ‏چهره‌ها همه اشتباهات آنها را ندیده بگیرند و چشم‌بسته به هواداری‌شان بپردازند عجیب نخواهد بود. ‏نباید تعجب کرد اگر حتی ادعاها و حرف‌های غلط‌اندازشان برای جوان‌های دور و بر حجت شود و ‏بیهوده برانگیخته شوند.‏ گاهی آدم به این فکر می‌کند رسانه‌ای که با روحانی و اهل فکر رفتار تند و جناحی دارد، بابت باورهای ‏مردم و احساسات جوان‌ها احساس مسئولیت نمی‌کند. ‌ ‏