گذر نیمی از عمر ایرانی‌ها در صف‌های طولانی!

روزنامه همدلی در یک گزارش میدانی در ایستگاه های بی‌آرتی و مترو با مردم درباره پدیده صف‌های طولانی گفتگو کرده است.

باید در کنار هزاران پدیده نوین، صف را نیز به زیست‏جمعی ایرانیان افزود. حالا باید قبول کنیم که بخش قابل توجهی از وقت‌مان در انواع و اقسام صف‌ها می‌گذرد و روزی دو سه ساعت در صف بودن و انتظار ایستادن، تقریبا ۱۰درصد از کل روز را شامل می‌شود که اگر در عدد امید به زندگی یا همان طول عمر ضرب شود، رقم قابل توجهی از زمان و زندگی‏مان را به خود اختصاص می‏دهد. در این میان روایت مردم از «صف‏نشینی» و اتلاف زمان در آن در نوع خود جالب به نظر می‏رسد.

یک مرد ۵۰ساله که بازنشسته یک اداره دولتی است، به همدلی می‌گوید: الان که شما جوانان صف نمی بینید! باید دهه ۶۰ و در دوران جنگ می بودید تا می دید صف های طولانی را که مردم ساعت‌ها وقتشان را برای تهیه اقلام ضروری در آن صرف می کردند. الان که به آن روزها فکر می کنم برایم خاطره انگیز هم شده است. الان که به آن روزها فکر می‌کنم احساس می کنم نیمی از زندگی من و هم نسلانم در دهه۵۰ و به‏ویژه دهه۶۰ در صف س‍ر کردیم!

دانشجوی دانشگاه هنر تهران است. «به نظر من زندگی شهری هیولایی است که قواعد خاص خودش را طی قرن ها نهادینه کرده است. در این زندگی جبر چون ابری تیره بر سر شهروندان حکمرانی می کند. وقتی حدودا هفته‌ای ۱۲ساعت را در صف های مختلف، معطل می مانیم دیگر کم‌تر می توان از گزینه انتخاب دفاع کرد. با احتساب ۱۲ ساعت ما در ماه ۵۰ساعت تاخیر و علافی داریم.»

سخنان این دانشجوی مو افشان هنر تامل برانگیز است، اگر سخن این دانشجو را ملاک قرار دهیم، آن وقت معادله این گونه می شود: اگر ماهانه ۲شبانه روز در صف بوده باشیم، یعنی اینکه در سال ۲۴شبانه روز را در صف مانده ایم. به همین منوال اگر۵۰ سال عمر کنم آن وقت سه سال از ۵۰ سال را در صف به انتظار مانده‌ایم. انتظار آن مکانیزمی است که جبر شهری بر بخشی بزرگ از زندگی مردمانش حاکم کرده است.

در نهایت به این نتیجه می رسیم که عبور هر روزه از گیت ها و ماندن در صف‌ها بخش اعظمی از زندگی ما را مصادره کرده است.