روحانی که عاشق موتور «کراس» ۷۰ میلیونی است

روزنامه شهروند: عبدالزهرا وثوقی روحانی است که از دنیای موتورسواری برایتان سخن می‌گوید، چیزی که به آن عشق می‌ورزد.

بخشی از حرف‌های این روحانی را بخوانید:

از وقتی یادم می‌آید، موتورسوار بودم، پدر هم موتورسوار هستند و تعمیرکار موتور، در جوانی موتور سوار بنامی بودند. عموی من یک موتور گازی داشت، من هم با همان موتور گازی شروع کردم.

بابا چون یک تصادف در نوجوانی داشت، اجازه نمی‌دادند که بدون گواهینامه پشت موتور بنشینم؛ اما پس از این توضیح که موتور گازی نیازی به گواهینامه ندارد، بابا اجازه داد. تازه کلاس پنجم تمام شده بود که عمو موتور گازی‌اش را به من هدیه داد، هدیه عمو یکی از بهترین هدیه‌هایی است که دریافت کردم.

همان‌طور که با بچه‌ها وقتی حرف می‌زنیم، می‌گوییم خدای رنگ‌ها، خدای دریاها؛ من روحانی هم وقتی با جوان‌های عشق ‌موتورها که کم هم نیستند، حرف می‌زنم، سعی می‌کنم به زبان آنها نزدیک شوم.

این را می‌توانم بپذیرم که سوارشدن یک روحانی با عبا و عمامه بر یک موتور ورزشی جالب نیست و در شأن لباس طلبگی نیست؛ مثل این است که مردی با شلوارک و زیرپیرهنی در خیابان قدم بزند. اما اگر یک شخص معمّم با لباس ورزشی و رعایت اصول ایمنی سوار بر یک موتور شود، چه عیب و ایرادی دارد؟ من فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشد از برخی اساتید هم پرسیدم نظر آنها هم مثبت بود.

در حقیقت من کراس را خیلی دوست دارم؛ ولی به خاطر غیرمجاز بودن از این موتور استفاده نمی‌کنم و در حال حاضر یک موتور ایرانی دارم در حدود ١٥ میلیون‌ تومان. من ترجیح می‌دهم به جای خرید یک خودروی سمند، یک پراید و یک موتور خوب داشته باشم.

الان موتور کراسی که سند داشته باشد، بیش از ٧٠‌میلیون است.

از همان ابتدا هجده‌سالگی که گواهینامه موتور را گرفتم. به صورت آفرود مسیرهای طبیعت را انتخاب می‌کردم و در آن مسیر موتور سواری می‌کردم. اطراف مشهد اکثر قله‌ها را رفته‌ام؛ مثلا قله شیرباد و قله فلسکه. البته این فعالیت بدون تجهیزات ابدا توصیه نمی‌شود.

ما یک گروه داریم که همه طلبه‌های موتورسوار دور هم جمع شده‌ایم. پیش‌ترها توصیه می‌کردند که طلاب‌ بیشتر با مردم باشند اما حالا باید مواظب باشیم که از این طرف بام نیفتیم و مبادا وقار طلبگی از بین برود. البته این توصیه را به خود هم همیشه دارم و سعی می‌کنم فعالیت‌هایم در چارچوب حفظ حرمت‌ها باشد.

همه شیرینی موتورسواری به کل‌کل آن است، این‌که با هم رقابت کنیم بر سر عبور از شیبی، لذتبخش است؛ البته با رعایت احتیاط و حفظ ایمنی. اگر چه که مسابقه‌ای با برد و باخت در اسلام توصیه نشده است؛ اما در اموری که محور آن کسب دانش‌های دفاعی و رزمی باشد،؛ نسبت به آن تشویق و ترغیب هم شده است.

کوهنوردی و پینگ‌پنگ را دنبال می‌کنم.