افروغ: برای شعور اجتماعی مردم ارزش قائل شوید

روزنامه ابتکار: عماد افروغ می گوید: موضع درباره برنامه «۹۰» موضع ‌گیری خاص و منحصر به ‌فردی است و طبیعی است که حساسیت‌ها را برانگیزد و بر حسب این افزایش حساسیت ناشی از این موضع‌گیری می‌طلبد فردی که چنین موضعی گرفته، توضیح کامل را بدهد. باید برای وجدان عمومی و شعور اجتماعی اعتبار و ارزش قائل شد.

بخشی از حرف‌های افروغ:

به تازگی شایعاتی درباره احتمال پخش «۹۰» از یکی از شبکه‌ های دیگر صدا‌وسیما منتشر شد اما چندی پیش قائم مقام شبکه سه سیما، دراین‌باره گفت: «شبکه سه سیما اجازه نخواهد داد ۹۰ در هیچ شبکه دیگری روی آنتن برود». چنین اظهار نظر فرا‌سِمتی چه پیامدهای از نگاه جامعه‌شناسانه بر افکار عمومی دارد؟

اگر این اظهار نظر درست باشد، فکر می‌کنم حساسیت و توقع مردم را بیشتر و مضاعف می‌کند و حتما باید توضیح بشنوند. ما می‌بینیم که به طور مثال برنامه‌ای در رابطه با شعر، با بافت و ساختار مشابه از چند شبکه پخش می‌شود. حتی شاهد این بوده‌ایم که برنامه‌ای در شبکه‌ای تمام شده و شبکه دیگری آن را آغاز کرده است.

حالا این موضع درباره برنامه «90» موضع ‌گیری خاص و منحصر به ‌فردی است و طبیعی است که حساسیت‌ها را برانگیزد و بر حسب این افزایش حساسیت ناشی از این موضع‌گیری می‌طلبد فردی که چنین موضعی گرفته، توضیح کامل را بدهد. باید برای وجدان عمومی و شعور اجتماعی این اعتبار و ارزش را قائل باشد که توضیح بدهد و قضیه را فیصله بدهد وگرنه ناخواسته و بی‌جهت این موضوع کش ‌دار می‌شود. من نمی‌دانم چه کسانی منفعتی در کش ‌دار شدن این مسائلی دارد که می‌تواند اینگونه نباشد.

به هر حال یک اتفاقی افتاده و تشخیص داده شده این برنامه تعطیل شود. مردم مشکلی با این قضیه ندارند اما می‌خواهند توضیح بشنوند که چرا برنامه جا‌افتاده‌ای که مورد اقبال مردم هم بوده و تا آنجا که می‌دانم طبق نظرسنجی ایسپا 51 درصد مردم این برنامه را می‌دیدند، متوقف شود. اگر قرار است بین صداوسیما و مردم ارتباطی وجود داشته باشد، این حق یک طرف است که توضیح قانع‌کننده‌ای بشنود.

در صورتی که این توضیح ارائه نشود و ماجرا مشمول زمان شده و به ‌گونه‌ای به فراموشی سپرده شود، در آینده رابطه مردم و صداوسیما چطور خواهد بود؟

برای اولین بار نیست که چنین اتفاقی افتاده و ما نباید این اتفاق را در گذشته جست‌وجو کنیم. ما همین الان هم احساس می‌کنیم که رسانه ملی ما به طور کامل و دقیق متوجه اقتضائات ملی بودن نیست. من طی یادداشتی گفتم که راه‌حل این نیست که ما در برابر این رسانه، رسانه‌ های دیگر ایجاد کنیم، چون هم منع قانونی دارد و هم مشکلات ما چند برابر می‌شود. به ‌طور مثال چه ضمانتی وجود دارد که این اتفاقی که درباره صدا و سیما افتاده، درباره آن ‌ها نیفتد. باید دقت کنیم که هر رسانه و قوه‌ای امکانات و فرصت‌هایی در اختیار دارد و مسلما به توجیه رفتارها و سیاست‌ های خودش می‌پردازد و فریب در فریب صورت می‌گیرد و بی‌توجهی به مردم در بی‌توجهی به مردم می‌شود. راه‌حل این است که بیندیشیم که چه‌ کنیم که رسانه ملی، ملی‌تری شود. در حال حاضر شاهد مسائل آشکار و غیرآشکار بسیاری هستیم که رسانه ملی چندان ملی نیست.

اگر دولتی با جهات سیاسی رسانه ملی سازگار باشد، آن را مصون و مبرا از نقد می‌داند و اگر نباشد، یک ‌طرفه به‌ قاضی می‌رود. این اصلا درست نیست. یا مسائل و ملاحظاتی که مربوط به عرصه عمومی است و باید بازتاب خوبی در رسانه ملی داشته باشد اما چنین بازتابی صورت نمی‌گیرد. یا برخوردهای ظاهرگرانه با مقولات می‌شود یا برخوردهای تظاهرگرانه یا متظاهرانه.

مشکل ما دو چیز است؛ هم برخورد سطحی با مقولات و هم برخورد متظاهرانه. همین الان هم قرار نیست ما حتما در تاریخ بگردیم و نمونه‌های مشابهی پیدا کنیم. ما می‌توانیم در حال حاضر نمونه‌هایی را بیابیم.

به هر حال این به آن معنا نیست که رسانه ملی، اقدام یا کار مثبت نکرده است. این دور از انصاف است. ما نمی‌خواهیم برخورد صفر و یکی کنیم که یا به ‌اصطلاح نقد وارد است یا کلا بی‌عیب و نقص است. ما می‌توانیم بگوییم یک‌جاهایی موفق بوده، در بعضی مواقع موفق ‌تر بوده اما عیب ‌و ایرادهایی هم دارد.