پروژه نزدیکی سرافراز به احمدی‌نژاد برای ۱۴۰۰

روزنامه همدلی نوشت: محمد سرافراز، رئیس پیشین سازمان صدا و سیما در گفت‌وگو با برنامه «اتاق شیشه‌ای» روبه‌روی «عبدالرضا داوری» از مشاوران رسانه‌ای «محمود احمدی‌نژاد» رئیس دولت‌های نهم و دهم نشست و در این مصاحبه به نکات حساسی اشاره کرد.

او از حمله قریب‌الوقوع آمریکا به ایران، فساد گسترده اقتصادی در حکومت و زد و بندهای بسیار اشاره و تاکید کرد که مردم در شرایط سختی قرار دارند و حکومت باید دست به اصلاحات اساسی بزند چون آمریکا می‌خواهد پس از ماه رمضان تدارک حمله نظامی علیه ایران را ببیند.

سرافراز به‌واسطه ریاستش بر سازمان صدا و سیما و تعلقش به جناح محافظه‌کار و نزدیکی با معجزه هزاره سوم، نگفته که بر اساس کدام شواهد و قرائن به این تحلیل رسیده که ایالات متحده پس از ماه رمضان به ایران حمله نظامی خواهد کرد؟ این ویدئو در عین جنجالی بودنش بخشی از افکار عمومی کشور را طی 72 ساعت گذشته دچار تشویش ناشی از حمله نظامی ایالات متحده کرده و اگر این گفته او، مصداق تشویش اذهان عمومی نیست، پس چیست؟

درست است که احتمال درگیری نظامی بین ایران و آمریکا بسیار شدت یافته اما اعضای «گروه B » به گفته «محمدجواد ظریف» یعنی، «بولتون»، «بنیامین نتانیاهو»، «بن‌سلمان» و حتی «پمپئو» وزیر خارجه آمریکا که سخت‌گیری‌ها و حملاتشان علیه جمهوری اسلامی این روزها چند برابر شده نیز تاکنون به این شفافیت و صراحت از زمان و وقوع حمله نظامی آمریکا به ایران سخن نگفته‌اند.

این مصاحبه ممکن است بخشی از پروژه نزدیکی محمد سرافراز به محمود احمدی‌نژاد و برای انتخابات ریاست جمهوری 1400 باشد، جایی که اصلاح‌طلبان در شرایط کاهش شدید مقبولیت قرار گرفته‌اند و همین نکته احمدی‌نژاد و حامیانش را به این فکر انداخته تا با تاختن به لایه‌های دست نیافتنی قدرت، از این رهگذر محبوبیت و مقبولیتی برای خود دست و پا کرده و از اصلاح‌طلبان پیشی بگیرند.

آنچه مسلم است مصاحبه محمد سرافراز و شفاف‌سازی‌های او نشان از در هم ریختگی تئوریک و سیاسی در سطح کلان حکومت دارد و نکته قابل تامل در سخنان سرافراز و عطف سخن درست او این بود که با رفع فشار اقتصادی ــ معیشتی از گرده مردم و ایجاد فضای باز سیاسی برای تمام منتقدان درون نظام، می‌توان از این بحران بی‌سابقه عبور کرد، بحرانی که نه‌تنها سرافراز بلکه بسیاری دیگر از تحلیل‌گران و دلسوزان درون کشور بارها به آن اشاره کرده و می‌کنند و چاره کار را اصلاحات از درون می‌دانند که اگر چنین شود، مسیر عبور از بحران‌های درونی و بیرونی بسیار هموارتر خواهد شد.