نه بزرگ بغداد به ریاض و ابوظبی درباره ایران

روزنامه همدلی نوشت: اگر چه عراق یکی از اعضای محافل عرب در نشست شورای همکاری خلیج فارس،اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی روز های پنجشنبه و جمعه به میزبانی عربستان،حاضر بود، اما از امضای بیانیه پایانی محافل عربی خودداری کرد. در حقیقت این امتناع بغداد به معنای نوعی تداوم واگرایی در نظم ضد ایرانی محافل عربی است.

در واقع بعد از دوحه این بغداد است که محور های واگرایی در اتحادیه را تحت تصمیمات و کنش های خود ورق می زند. بغداد بر خلاف محافل دنیای عرب اعتقادی به نقش مخرب و ثبات زدای ایران در هندسه ژئوپولیتیک غرب ندارد، بلکه اعتقاد دارد که بخشی از ثبات و سامان منطقه مرهون جایگاه و نقش یابی ایران در منطقه است.

بغداد دو گواه را برای این ادعای خود اقامه کرده است. مهمترین گواه برای این ادعای بغداد، تلاشی است که ایران برای شکست داعش در بغداد و دمشق از خود نشان داده است. دوم، بغداد پیشنهاد اخیر دستگاه دیپلماسی ایران مبنی امضای منشور عدم تعارض با همسایگان در منطقه را دلیل روشنی بر نقش یثبات بخش منطقه می داند.

در سطحی دیگر بغداد بخشی از دلایل واگرایی خود با محافل عربی را در ارتباط با روابط راهبردی با تهران می بیند. واقعیت آن است که بغداد و تهران تحت تاثیر سیاست‌های خصمانه واشنگتن در قبال تهران به سطح بالایی از مناسبات دیپلماتیک دست یافته اند. سفر راهبردی حسن روحانی به بغداد و سفر اخیر عادل المهدی به تهران،نشانه روشنی بر این واقعیت های راهبردی تهران- بغداد است.

آنگونه که از شواهد پیداست،تحت تاثیر این روابط راهبردی بغداد شریک اول تجاری کشور های غرب آسیا در مناسبات دیپلماتیک با تهران شده است. حتی مقامات و نسل جدید تکنوکرات های بغداد به تهران اجازه داده اند که بغداد حیاط خلوت تهران برای دور زدن تحریم ها واشنگتن باشد. در مقابل تهران نیز ثبات و سامان سیاسی عراق پسا داعش را در لوای همین همکاری ها وعده داده است.