نبرد اصلاح‌طلبان و اصولگرایان بر سر امنیت ملی

اعضای کمیسیون امنیت ملی، هنوز سردرگم انتخاب رئیس برای سال چهارم هستند. انتخابی که در ظاهر تشریفاتی است اما حالا عمق استراتژیک آن بیشتر از هر زمانی به چشم می آید. ابتدا اعلام شد چهار گزینه برای ریاست این کمیسیون نامزد شده‌اند.

مصطفی کواکبیان نماینده لیست امید در مجلس، حشمت الله فلاحت پیشه که در سال سوم ریاست این کمیسیون را بر عهده داشت، علاءالدین بروجردی که قبل از فلاحت پیشه حدود یازده سال رئیس این فراکسیون بود و مجتبی ذوالنور گزینه نیروهای تندروی مجلس و از مخالفان جدی ظریف و برجام، چهار گزینه ریاست کمیسیون امنیت ملی مجلس هستند.

گفته می‌شود هر دو فراکسیون در این کمیسیون مجلس اکثریتی شکننده دارند و هر یک رای در انتخاب رئیس تعیین کننده است. لذا وقتی کواکبیان از ترس پیروزی تندروها به نفع فلاحت پیشه انصراف داد، بلافاصله علاءالدین بروجردی هم به نفع ذوالنور استعفا داد تا رقابت اصلی به جلسه کمیسیون کشیده شود. اما روز گذشته با شیطنت بعضی نمایندگان، جلسه کمیسیون تشکیل نشد.

علیرضا رحیمی در صفحه شخصی خود در توئیتر درباره تشکیل نشدن این جلسه نوشت: «مدلی جدید از آبستراکسیون را طیف مقابل فلاحت‌پیشه امروز در کمیسیون امنیت ملی به نمایش گذاشتند؛ بی آن که متهم به آبستراکسیون شوند! .... برای برگزاری انتخابات هیات رئیسه کمیسیون، تأخیر ۲۵ دقیقه‌ای در ورود به جلسه، علیرغم حضور سایر اعضا، منجر به نرسیدن نصاب رسمیت جلسه شد.»

خبرگزاری تسنیم هم خبر داده به خاطر عدم حضور اقلیت، جلسه کمیسیون تشکیل نشده است. هنوز مشخص نیست کدام گروه در اقلیت هستند اما اصولگرایان، ابزارهای بیشتری برای لابی‌های خارج از جلسات رسمی را دارند.

انتخاب ذوالنور می‌تواند مجلس را با چالش‌های جدیدی مواجه کند. او مخالف برجام و منتقد FATF بوده است و به شدت سیاست خارجی حسن روحانی را نقد می کند. از طرفی، ریاست او بر این کمیسیون می تواند حضور او در مجلس را یک دوره دیگر تمدید کند. هر چقدر انتخابات ریاست مجلس بی حاشیه بود، حاشیه‌های انتخاب ریاست کمیسیون امنیت ملی زیاد است و گویا تمامی ندارد.