هوشِ عقب‌نشینی امارات

خبرآنلاین: یک کهنه سرباز آمریکایی در لوبلاگ چرخش سیاست های امارات را بررسی کرده است.

پل پیلار نوشت: محمد بن زاید یا همان ام‌بی‌زد (MBZ)، ولیعهد ابوظبی و در واقع رئیس اجرایی امارات متحده عربی، به طور آشکار و صریح عزمش را جزم کرد و به این نتیجه رسید که مهمترین سیاست های منطقه ای او نتیجه خوبی نمی دهد و نیاز دارد تا تغییرات اساسی در آنها ایجاد کند. او قوای نظامی کشورش از یمن را فرا خواند و تلاش می کند تا سیاست آرامتری در برخورد با ایران در پیش بگیرد. چنین تغییرات مهمی در سیاست امارات متحده عربی به خوبی بیانگر آنست که سیاست کنونی ایالات متحده آمریکا نیز می تواند چنین تغییراتی را در پیش بگیرد.

امارات متحده عربی یکی از سه کشوری است که دولت ترامپ، در تدوین سیاست های خاورمیانه ای خود جایگاه ویژه ای برای آن قائل است و به نوعی ملاحظات این کشور را در نظر می گیرد. دو کشور دیگر عبارتند از اسراییل و عربستان سعودی. امارات متحده عربی برای ترامپ حکم مقاطعه کار یا همان پیمانکار را دارد. یک پیمانکار می تواند یک پروژه را - چه در سیاست خارجی و چه در بازسای خانه دچار پیچیدگی کند، آنهم زمانی که ناگهان تصمیم می گیرد تا مسیرش را از دیگران جدا کند. مسیر جدید، لزوماً مسیر بدی نیست حتی می تواند سیر بهبودی امور را در پیش بگیرد، اما یک ایراد هم دارد؛ اینکه مثلا تصور کنید در مقام مقایسه با سیاست خارجی، مالک پروژه ساختمانی با تغییر جهت پیمانکار با یک حمام نیمه کاره تنها بماند.

در همین چارچوب، در صورتی که دولت ترامپ در مسیر جدیدی که محمد بن زاید در پیش گرفته، حرکت نکند، این احتمال وجود دارد که ایالات متحده آمریکا بیش از هر زمان دیگر در خاورمیانه دچار انزوا شود. در سویی دیگر، از میان دو متحد باقی مانده، یعنی محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی و رییس دوفاکتوی کشور عربستان، هم نمی توان چنین تغییراتی را غیرمحتمل دانست. بن سلمان در حال حاضر نمی تواند کشورش را از شر جنگ یمن خلاص کند،

جنگی که در ابتدا برایش حکم فرزند را داشت، اما امروز اماراتی ها آنرا ترک کردند. امروز او با مشکلات و چالشهای عدیده ای دست و پنجه نرم می کند و آنهم در زمانی که دیگر از حمایت های بی شائبۀ محمد بن زاید خبری نیست. در صورتی که محمد بن سلمان هم در سیاست خارجی کشورش تغییراتی را ایجاد کند، و ترامپ هم به همان سیاست سابق خود بچسبد، در این مسیر تنها خواهد شد و فقط اوست که می ماند با شریک دیگرش- یعنی دولت راستگرای اسرائیل- که همواره سیاستی مبتنی بر دلایلی خاص را دربارۀ این کشور در پیش گرفته است.