استادان دانشگاه های ایران علیه تقلب!

مجله چلچراغ: جمعی از استادان دانشگاه چند سالی است که وبلاگی برای مبارزه با تقلب در دانشگاه ها دارند و تعداد زیادی از استادان و دانشجویان اسمشان را به عنوان حامیان این حرکت ثبت کرده اند.

این استادان در معرفی وبلاگشان نوشته اند: این بلاگ به همت تعدادی از استادان دانشگاه های کشور ایجاد شده و هدف آن مبارزه با تخلف و تقلب علمی در دانشگاه ها چه از سوی دانشجویان و چه از سوی اعضای هیئت علمی است. متاسفانه ما شاهد گسترش حرکت های غیراخلاقی در فضای علمی کشور هستیم که با انگیزه هایی چون اخذ مدرک، پذیرش یا ارتقای مرتبه دانشگاهی صورت می گیرد.

این استادان در یکی از پست هایشان با انتشار عکسی از آگهی های پایانه نامه مقابل دانشگاه تهران نوشته اند: تا مدتی به خودم می گفتم به درک، بگذار دلشان خوش باشد که مقاله چاپ کردهاند و فوق لیسانس و دکترا گرفته اند. پس فردا که استاد و تحلیلگر و سخنران شدند، ملت به ریششان خواهند خندید و آن وقت می فهمند که یک من ماست چقدر کره دارد. از اینها گذشته این چیزها همه جای دنیا هست، بگذار اینجا هم مدارک جعلی دانشگاه های آکسفورد و کمبریج را به مشتی نادان بفروشند اما مشکل اینجاست که در این زمینه و در ایران کم کم از شور به در می شود.

این مشکل فقط به دانشگاه های ایران محدود نمانده، بلکه بخشی از دانشجویان ایرانی خارج از کشور نیز داخل آن شده اند. با پایین ماندن نرخ ارز سیل دانشجویان ایرانی که زندگی و تحصیل در خارج از کشور را ارزان یافتند، به راه افتاد. با ترقی نرخ دلار به سه برابر در مدت کمتر از یک سال، این گرایش در دانشجویان پدید آمد که هر چه زودتر فارغ التحصیل شوند و بسیاری این سریع ترین راه با گذر از دکان دلالان مقاله و پایان نامه در مقابل دانشگاه تهران پیدا کرده اند.

سازی که امروز برخی مشغول نواختنآن هستیم، فردا صدایش درخواهد آمد. صدایی که نه فقط موجب سرافکندگی جامعه علمی ایران خواهد بود، بلکه زیان های بسیار مهخیب تر به ما وارد خواهد کرد.

امروز به دلایلی که از دست ما خارج است، ارتباط میان دانشگاه های کشورمان با دنیا دارد کمتر و کمتر می شود. بیایید لااقل به دست خودمان کاری نکنیم که فردابه حکم ایرانی بودن در خارج از کشور مورد سوءظن و پیش داوری قرار گیریم و هیچ کداممان نتواند از هیچ دانشگاهی پذیرش یا موقعیت مطالعاتی بگیرد و در داخل کشور نیز استاد بودن و دانشجو بودن و پژوهشگر بودن، افتخار و احترامی نداشته باشد.