وای‌ بر‌ ما! نهاد‌های حمایتی هم پولکی شده اند!

رویداد۲۴ : شادی مکی: سال ۹۱ بود که زهرا سومین فرزندش را به دنیا آورد. علیرضا خوب بود و مانند دو خواهر دیگرش سالم به نظر می‌رسید، اما مدت زیادی نگذشت که خانواده متوجه شدند او به بیماری «میکروسفال» مبتلا و دارای معلولیت ترکیبی ذهنی و جسمی است.

با بزرگ شدن علیرضا نیاز‌ها و مشکلاتش هم بیشتر می‌شود. با تولد برادر کوچکترش اوضاع بدتر هم می‌شود و برای زهرا که بخشی از معاش خانواده را با کارگری تامین می‌کند، رسیدگی به علیرضا بیش از پیش سخت می‌شود، با اینهمه تمام تلاشش را می‌کند تا بتواند بهترین شرایط را برای فرزندش ایجاد کند.

یک سال بعد دوندگی‌هایش برای تشکیل پرونده علیرضا در بهزیستی مشهد شروع می‌شود. زهرا اینگونه ماجرا را اینگونه تعریف می‌کند: «پسرم را بردم بهزیستی و گفتم که معلولیت جسمی شدید دارد، به من گفتند ما پرونده‌هایی داریم که ۲-۳ سال پشت نوبت هستند و شما هم پشت نوبت قرار می‌گیرید. اما آنقدر رفتم و آمدم و التماس کردم که دلشان سوخت و بالاخره علیرضا سال ۹۳ تحت پوشش بهزیستی قرار گرفت.»

سهم این کودک از مواهب بهزیستی همان مستمری ماهانه‌ای است که به خانواده‌اش پرداخت می‌شود، چیزی حدود ۱۵۰ هزار تومان که در مقابل نیاز‌ها و امکانات مورد نیاز علیرضا مبلغی ناچیز است.