اظهارات شوالیه آواز ایران برای زادروزش

روزنامه شرق: شهرام ناظری در برهه های مختلف زمانی کنار مردم بوده و با سازوصدایش بارها ثابت کرده «به جهان خرم از آنم، که جهان خرم از اوست...».

این پیشکسوت موسیقی ایران، سال ها پیش، در دوران کودکی و نوجوانی اش تحت تعلیم آموزه های پدرش، به سازوآواز روی آورده و بعد، از محضر استادانی چون «نورعلی خان برومند» و «عبدالله خان دوامی» نکته ها آموخته و در نخستین کنکور موسیقی سنتی ایران در رشته آواز به مقام نخست نایل آمده است.

شوالیه آواز ایران، فردا سالِ تازه ای از عمرش را می آغازد. به همین بهانه شهرام ناظری در گپی کوتاه درباره بزگترین دستاوردهای هنری اش، آرزوهایی که محقق نشده، علاقه اش به ادبیات کهن ایران و معجزه کلام مولانا و در نهایت آرزویش برای ایران فردا سخن گفته است.

متن کامل این گفت وگو را در ادامه می خوانید.

بزرگ ترین دستاورد هنری شما، جدا از جایگاه آوازی تان، طی این سالیان عمر چه چیزی بوده است؟

شاید بزرگ ترین دستاورد من، حرکت توامان با یک آزادگی بوده؛ حرکتی که به نوعی می توان آن را مخالف جریان آب شناکردن نامید. اینکه سال ها مخالف جریان آب شنا کنی و خسته نشوی و باز ادامه دهی، مسلما برای هر هنرمندی ارزنده است. دستاورد دیگرم هم شاید حرکت به سمت خلق آثار ماندگار باشد. دستاوردهای هر هنرمند، بی شک یکی مربوط به آثاری است که خلق می کند و دیگری هم به نوع تفکر و عملکرد او در مسیر زندگی هنری اش برمی گردد.

در این سال ها، چه کاری دلتان خواسته انجام دهید و هنوز فرصت نشده یا نتوانسته اید انجامش دهید؟

هدف های موسیقایی زیادی داشته ام که خیلی هایش به خاطر شرایط نامناسب محیط، هنوز محقق نشده اند. اما آرزو و خواست اصلی من، همیشه این بوده که کنار مردم و با مردم حرکت کنم. ضمن اینکه کارم طوری بوده که تلاش داشته ام جامعه ام را ارتقا بدهم و آگاه کنم و افراد را با هنری خالص و همین طور گنجینه موسیقی اصیل و ادبیات غنی ایران زمین آشنا سازم، اما در کنار مردم بودن و همراهشان حرکت کردن و با شادی شان شادشدن، خواسته همیشگی من است.

شما در چندوقت اخیر با برگزاری کنسرت به نفع کودکان «شین آباد» و همین طور بچه های جذامی «مهاباد» این کنارمردم بودن را محقق کرده اید. اما هنوز می گویید که آرزویتان کنارمردم بودن است. چه بخشی از این آرزو، هنوز محقق نشده؟

آنقدری که جامعه و مردم به من عشق داده اند، من هنوز نتوانسته ام جوابگو باشم، هرچند سعی بسیار کرده ام اما هنوز مدیون این مردمم. اصلابه عشق آنها بوده که در شرایط سخت دوام آورده ام و در این مملکت مانده ام و باز هم خوانده ام و با دست خالی و بی هیچ حمایتی ۵۰اثر به قول دیگران ماندگار به جا گذاشته ام.

در طی مسیر این سال ها، چه چیز به شما کمک کرده؟

در شرایط محیطی ما، بسیار سخت است که یک هنرمند بتواند سالم حرکت کند و کارنامه ای پاکیزه داشته باشد. مشکلات، فراوان بوده اند و دامنه فتنه ها هم گسترده، اما هر هنرمند، با دشواری مسیرش را پی گرفته و از همه شرایط و جور سالیان عبور کرده. در مورد شخص من، علاقه و ایمان به مردم، هدفم و همین طور عشق به وطنم، کمک کننده بزرگی برای طی کردن این مسیر بوده است.

سختی های این سال ها، چطور بود؟

همه اش سختی بوده. هیچ جایش راحت نبوده. سال ها روی شاهنامه فردوسی کار کردم و امکان اجرایش نبود. اما صبور بودم تا اینکه شرایط هموارتر شود.

در آثار شما، توجه به ادبیات کهن ایران هویداست. قهرمان شما در ادبیات چه کسی است؟

قهرمانان من مولوی، فردوسی و حافظ هستند. تفکرات و اهدافشان بر مسیر من تاثیر فراوان داشته. البته در بین معاصران «ملک الشعرای بهار» و «نیما» از قهرمانان من هستند.

از این تاثیر بگویید.

مقصود اصلی مولانا، پاسداشت مقام والای انسان بوده و نمی توانسته ام آثار او را بخوانم و تحت تاثیر معجزه کلام او نباشم.

فردای ایران را چطور می بینید؟

نمی توانم دقیق بگویم. نمی دانم. به قدری مسایل جهانی پیچیده هستند که فردای ایران پیش بینی پذیر نیست.

پس بهتر است اینطور بپرسم که دوست دارید تصویر ایران آینده چه آب و رنگی داشته باشد؟

مسلما دوست دارم ایرانِ فردا، توام با احترام به مقام انسان باشد. کوشش در راه آزادی خواسته هر شهروندی است. من هم، چنین آرزویی دارم.