دعوای چپ‌ها و لیبرال‌ها بر سر عکسی از تجمع دیروز

برترین‌ها: یک عکس از تجمع دیروز دانشگاه تهران، خیلی حرف و حدیث به راه انداخته. برخی از کاربران توئیتر اعتقاد دارند که سیاست‌های نئولبیرال موجب نارضایتی‌های سیاسی شده. منظور از سیاست‌های نئولیبرال آن بخش از تصمیماتی است که منجر به آزادسازی قیمت‌ها می‌شود. ‌

اما طرفداران لیبرالیسم، ریشه نارضایتی‌ها را بزرگتر از این‌ها می‌دانند و ارتباطی مابین این نارضایتی و سیاست‌های نئولیبرال نمی‌بینند.

دیدگاه یکی از طرفداران نئولیبرالیسم:

سه عنصر اساسی نئولیبرالیسم عبارتند از: یکم نفی اقتصاد برنامه ریزی شده. دوم اعتقاد به دولت حداقلی و سوم خصوصی سازی حداکثری. (ر ک Washington Consensus 1989) نتیجه‌ی قهری این عناصر کلیدی آزادسازی قیمت ها و واگذاری آن به مکانیزم بازار است. اقتصاد ایران به گواه آمار موجود، دست کم ۶۰ تا ۷۰ درصد دولتی است که این شامل تقریبا همه ی بخش های استراتژیک اقتصاد می‌شود.

خصوصی سازی های انجام شده هرگز خصوصی سازی واقعی نبوده‌اند و در بخش های خصوصی شده اگر هنوز مولد و سودآور بوده کنترل غیرمستقیم دولت کماکان بر آن اعمال شده. تورم افسارگسیخته نه براساس مکانیزم طبیعی بازار سرمایه داری بلکه بدلیل حاکمیت اقتصاد رانتی و ناکارآمدی مدیریت اقتصادی و عوامل جنبی دیگر مثل تحریم‌ها بوده. مجموعه ی این ویژگی‌ها هیچ تناسبی با مدل کلاسیک اقتصاد نئولیبرال ندارند. ویژگی اقتصاد ایران در شرایط حاضر اقتصاد رانتی و تاراج‌گر (looting economy) است. کارکرد فاجعه بار اقتصادهای نئولیبرال برای توده‌های فقیر و آسیب پذیر و خصومت با آن نباید سبب اشتباه بزرگ دسته‌بندی ایران در گروه نئولیبرال شود.

دیدگاه یکی از مخالفان سیاست‌های اقتصادی دولت:

«امروزه تقریباً همه دولت‌ها گونه‌ای از نظریه نولیبرالی را پذیرفتند و دست‌کم برخی از سیاست‌ها و روش‌های خود را طبق این نظریه تنظیم می‌کنند. جوامعی که به تعبیر بوردیو تحت یورش نولیبرالیسم قرار گرفته‌اند به یک حد و شیوه آن را تجربه نکرده‌اند. این واقعیت محققان را واداشته تا پویایی‌های نولیبرال سازی را جدی بگیرند و به جای یک نظام یکدست، همگون و جهانشمول به نئولیبرالیسم‌های واقعاً موجود در بسترهای محلی، ملی و منطقه‌ای توجه کنند»

دیوید هاروی: اقتصاد رانتی و دولتی تضادی با نئولیبرالیسم ندارد. نئولیبرالیسم نوعی جهان‌بینی است.