ماسه‌ای که آب را تصفیه می‌کند!

ایسنا: به نقل از فیز، مهندسان "دانشگاه کالیفرنیا، برکلی"(UC Berkeley)، نوعی ماسه پوشیده از مواد معدنی ابداع کرده‌اند که می‌تواند فلزات سمی مانند سرب و کادمیم را از آب جذب کند.

شاید این ماده که توانایی از بین بردن آلاینده‌های آلی مانند "بیسفنول ای"(Bisphenol A) را دارد، بتواند به شهرهایی که با "آب طوفان"(stormwater) محبوس شده‌اند، کمک کند تا از مزایای این منبع فراوان اما کم‌مصرف آب بهره مند شوند. آب طوفان، به آبی گفته می‌شود که از رخدادهای بارشی تامین می‌شود. آب حاصل از ذوب شدن یخ یا برف نیز آب طوفان به شمار می‌رود.

پژوهشگران می‌دانستند که مواد معدنی مورد استفاده آنها برای پوشاندن این ماسه، می‌تواند با آلاینده‌های آلی مانند آفت‌کش‌ها واکنش نشان دهند. شاید قابلیت این ماسه برای پاکسازی آب از فلزات مضر طی مرحله تصفیه، بتواند منابع آب شهری را که بسته شده‌اند، دوباره باز کند.

شهرهایی با اقلیم مدیترانه‌ای مانند لس‌آنجلس می‌توانند آب طوفان را طی زمستان‌های مرطوب ذخیره کنند و آنها را در فصل‌های گرم به عنوان یک منبع بومی و کم‌هزینه مورد استفاده قرار دهند اما این منابع معمولا غیرقابل استفاده هستند زیرا با عبور از میان خیابان‌ها و رودها، به مواد شیمیایی سمی آلوده می‌شوند.

"جو چاربونت"(Joe Charbonnet)، از پژوهشگران این پروژه گفت: ما باید روشی برای پاکسازی آلاینده‌ها در اختیار داشته باشیم که فلزات سمی و مواد شیمیایی آلی را از بین ببرد. ما انتظار داریم که این ماسه بتواند کار پاکسازی را انجام دهد و قابلیت‌های گوناگونی را به نمایش بگذارد.

شهرهایی که آب طوفان را در اختیار دارند، معمولا آن را به خاطر داشتن آلودگی‌هایی از جمله ذرات سرب نادیده می‌گیرند. قرار گرفتن در معرض این مواد شیمیایی می‌تواند به بروز بیماری‌های عصبی و برخی از انواع سرطان منجر شود اما پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، برکلی باور دارند که می‌توان این ماسه را در مکان‌هایی مانند محوطه پارک خودرو، قرار داد تا آب طوفان را جمع‌آوری و پاکسازی کنند.

آنها برای ساخت شبکه تصفیه، ذرات ماسه را با منگنز دی‌اکسید پوشاندند. منگنز دی‌اکسید، یک ماده معدنی غیرسمی است که معمولا در خاک وجود دارد. سپس، پژوهشگران به بررسی کیفیت عملکرد این ماده در مقیاس بزرگ پرداختند و آن را در آزمایشات گوناگونی در لس‌آنجلس و شهرستان سونوما در کالیفرنیا به کار گرفتند.

این پژوهش، در مجله "Environmental Science" به چاپ رسید.