ماجرای تجربه ۶۰ سال اعتیاد در ۹ سالگی!

گزارش روزنامه ایران از کودکانی که توسط والدین معتاد شده‌اند را بخوانید.

در این گزارش به نقل از اکرم آذرین؛ مددکار آمده است:

* یکی از زمانی که تریاک به شیرخشکش اضافه می‌کرده‌اند معتاد شده و آن یکی هم مجبور شده به جای مهد کودک رفتن گدایی کند و فال بفروشد و خرج اعتیاد پدرش را جفت و جور کند.اینجا «سرای نور»نازی آباد تهران است؛جایی که کودکان و نوجوانانش تازه از چنگ اعتیاد گریخته‌اند.

* آرش انگشت اجازه‌اش را بالا گرفته و با چهره‌ای معصوم به ما نگاه می‌کند:«می‌توانم تنها حرف بزنم!» دلش برای پدرش خیلی تنگ شده و می‌خواهد هرچه زودتر کنارش باشد.

* هرشب که به خانه برمی‌گردم مثل مادرها نگران ۲۳ پسرم هستم:«اینجا مرکز نگهداری کودکان و نوجوانان پسر آسیب دیده از کارتن خوابی و اعتیاد است و بچه‌ها تا ۱۸سالگی کنار ما می‌مانند.البته بعد از این سن هم آنها را رها نمی‌کنیم و اگر خانواده‌هایشان مواد مخدر را کنار بگذارند دوباره پیش آنها برمی‌گردند که متأسفانه اغلب با همه تلاشی که برای ترک دادن و سالم‌سازی آنها می‌کنیم همچنان معتاد می‌مانند و بچه‌ها هم حاضر نمی‌شوند برگردند.

* برای گرفتن شناسنامه با مشکلات زیادی مواجه هستیم. پدرهای تعدادی از این بچه‌ها مشخص نیست و اگر نتوانیم شناسنامه بگیریم برای ادامه تحصیل یا گرفتن دفترچه بیمه هم مشکل داریم.» بماند که بچه‌ها در شرایط عادی هم برای ادامه تحصیل در سیستم پیچیده آموزش و پرورش به مشکل برمی‌خورند. یکبار دیگر صورت پسرها را نگاه می‌کنم؛ هرکدام تجربه زندگی تلخ مردی ۶۰ ساله را پشت سر گذاشته‌اند. با یک علامت سؤال آنها را ترک می‌کنم و مدام از خودم می‌پرسم چرا؟ چرا؟ چرا؟