این سه زن، درس عبرتی برای ما ایرانی ها
شاید برای تبلیغات باشد و شاید برای عوام فریبی ، اما جبران ظلم و ستم ناروا حتی آمیخته با هر نیت پس پرده ای هم که باشد، باز زیبا و شایسته است .
عصر ایران: شاید برای تبلیغات باشد و شاید برای عوام فریبی ، اما جبران ظلم و ستم ناروا حتی آمیخته با هر نیت پس پرده ای هم که باشد، باز زیبا و شایسته است .
امسال خبر جنجالی سه زن آمریکایی در رسانه های جهان منتشر شد: سه زن آمریکایی در خانه ای به مدت ۱۰ سال از سوی یک مرد به بردگی گرفته شده بودند و خانواده هایشان گمان می بردند آنها ناپدید یا کشته شده اند.
این سه زن از سوی "اریل کاسترو" یک مرد ۵۲ ساله ۱۰ سال مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفته بودند و در خانه ای در شهر کلیولند ایالت اوهایو در حالی که با زنجیر بسته نگهدای می شدند، به اسارت گرفته شده بودند.
در نهایت یک روز ، یکی از این سه زن موفق شد از خانه فرار کند و به پلیس زنگ بزند و آدرس محل نگهداری شان را بدهد و این گونه بود که خبر پیدا شدن ۳ زن که به صورت برده در یک خانه به مدت یک دهه به اسارت گرفته شده بودند تبدیل به مهم ترین سوژه رسانه های آمریکایی و یکی از مهم ترین سوژه های رسانه ای سال گذشته میلادی (۲۰۱۳) شد.
نکته و درسی که ما به عنوان جامعه ایرانی باید از این واقعه بیاموزیم نحوه واکنش جامعه آمریکا پس از پیدا شدن این سه زن و تلاش آنها برای جبران ستم هایی است که به آنها رفته است.
برای نمونه " جان کاسیچ" فرماندار ایالت اوهایو هفته گذشته برای سخنرانی سالانه خود ( فرماندارها نیز در آمریکا همچون روسای جمهور نطق سالانه برای مردم ایالت دارند که به آن "state of the state" گفته می شود) از این سه زن دعوت کرد و با حضور این سه زن در کنار خود نطق سالانه خود را ایراد کرد. فکر می کنید چرا؟!
قضیه نیاز به توضیح بیشتری ندارد ؛ چون این سه زن قربانی اهمال یک جامعه بوده اند و بابت این اهمال ۱۰ سال از بهترین دوران عمر و زندگی خود را با شکنجه روزانه سپری کرده اند.
به طور مشخص در پرونده این سه زن ، گفته شده همسایه های مرد متجاوز بارها به پلیس درباره مشکوک بودن خانه او گزارش داده بودند ، اما پلیس ایالتی به دلیل اهمال کاری و یا قصور و یا هر دلیل دیگری به وظیفه خود به درستی عمل نکرده بود ، چون اگر عمل می کرد این سه زن را زودتر می یافت.
بگذاریم و بگذریم و تنها به یک نکته پند آموز از این حکایت و حکایت های مشابه بسنده کنیم. ستم باید جبران شود و همان گونه که تک تک شهروندان در قبال خودشان، خانواده شان و جامعه شان مسئولیت دارند ، روح جمعی جامعه نیز در قبال سرنوشت تک تک شهروندان مسئول است.
در ماجرای سه زن زندانی در ایالت اوهایو ، جامعه آمریکا پس از کشف این حادثه تلاش کرده است دردهای آنان را به نوعی التیام بخشد ، رسانه ها از این سه زن دعوت کرده و می کنند تا سرنوشت خود را بازگو کنند، انجمن ها به نوبه خود همین کار را می کنند و تک تک شهروندان با ابراز همدردی با این سه زن تلاش دارند ستم رفته به آنها را جبران کنند و آنها را به زندگی عادی بازگردانند ، چرا که تک تک شهروندان "مسئولیت اجتماعی" دارند و همین مسئولیت اجتماعی است که ما انسان ها را به یکدیگر پیوند می دهد و کلیتی به نام " ملت " و حتی فراتر " جامعه بشری" را می سازد.
متاسفانه جامعه ما در سال های گذشته به نحو کم سابقه و بارزی از احساس مسئولیت اجتماعی فاصله گرفته است.، وقتی حادثه ای پیش می آید همه به جای اینکه به فکر کمک کردن و پیدا کردن بهترین راه برای کاهش آلام قربانی حادثه شوند، بیش و پیش از آن به دنبال پیدا کردن دوربین موبایل برای عکس و فیلمبرداری ، تجمع بی مورد و پیدا کردن توجیه برای ارایه گزارش حادثه و فرافکنی اند.
گویی احساس مسئولیت اجتماعی مرده است؛ وقتی در خیابان حادثه ای اتفاق می افتد نباید به سادگی از کنار آن رد شد و باید احساس مسئولیت کرد و در صورت لزوم با مجریان اعمال قانون برای انجام وظیفه شان همکاری کرد و مانند شهروندی مسئول عمل کرد.
جامعه و شهروند یک کلیت یکپارچه اند و اشکال در هر کدام از آنها به دیگری نیز سرایت می کند. نمی توان در یک جامعه بیمار تن به ساحل سلامت داد و سرخوش بود از این که " امواج توفان تلاطم ها به ما نمی رسد" ؛ تجربه ثابت کرده است تلاطم یک جامعه متشنج و مشکل دار دیر یا زود به اشکال گوناگون به همه می رسد و تک تک شهروندان از اثرات زیان بار و مخرب آن آسیب می بینند.
برای اینکه چنین نشود باید احساس مسئولیت داشت و به موقع دردها را التیام بخشید و ضعف ها را گفت و جبران کرد و نگذاشت زخم ها به کینه و کینه به نفرت و نفرت به انتقام و انشقاق بکشد.
شاعر بزرگ" سعدی" اشعار خود را تنها برای شعار دادن و نوشتن پشت اسکناس نسروده است، این شاعر گران قدر اشعار پند آموز خود را برای نسل خود و نسل های آتی ایران زمین و جامه عمل پوشیده شدن سروده است؛ و چه زیبا سروده است:
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضو ها را نماند قرار
امسال خبر جنجالی سه زن آمریکایی در رسانه های جهان منتشر شد: سه زن آمریکایی در خانه ای به مدت ۱۰ سال از سوی یک مرد به بردگی گرفته شده بودند و خانواده هایشان گمان می بردند آنها ناپدید یا کشته شده اند.
این سه زن از سوی "اریل کاسترو" یک مرد ۵۲ ساله ۱۰ سال مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفته بودند و در خانه ای در شهر کلیولند ایالت اوهایو در حالی که با زنجیر بسته نگهدای می شدند، به اسارت گرفته شده بودند.
در نهایت یک روز ، یکی از این سه زن موفق شد از خانه فرار کند و به پلیس زنگ بزند و آدرس محل نگهداری شان را بدهد و این گونه بود که خبر پیدا شدن ۳ زن که به صورت برده در یک خانه به مدت یک دهه به اسارت گرفته شده بودند تبدیل به مهم ترین سوژه رسانه های آمریکایی و یکی از مهم ترین سوژه های رسانه ای سال گذشته میلادی (۲۰۱۳) شد.
نکته و درسی که ما به عنوان جامعه ایرانی باید از این واقعه بیاموزیم نحوه واکنش جامعه آمریکا پس از پیدا شدن این سه زن و تلاش آنها برای جبران ستم هایی است که به آنها رفته است.
برای نمونه " جان کاسیچ" فرماندار ایالت اوهایو هفته گذشته برای سخنرانی سالانه خود ( فرماندارها نیز در آمریکا همچون روسای جمهور نطق سالانه برای مردم ایالت دارند که به آن "state of the state" گفته می شود) از این سه زن دعوت کرد و با حضور این سه زن در کنار خود نطق سالانه خود را ایراد کرد. فکر می کنید چرا؟!
به طور مشخص در پرونده این سه زن ، گفته شده همسایه های مرد متجاوز بارها به پلیس درباره مشکوک بودن خانه او گزارش داده بودند ، اما پلیس ایالتی به دلیل اهمال کاری و یا قصور و یا هر دلیل دیگری به وظیفه خود به درستی عمل نکرده بود ، چون اگر عمل می کرد این سه زن را زودتر می یافت.
بگذاریم و بگذریم و تنها به یک نکته پند آموز از این حکایت و حکایت های مشابه بسنده کنیم. ستم باید جبران شود و همان گونه که تک تک شهروندان در قبال خودشان، خانواده شان و جامعه شان مسئولیت دارند ، روح جمعی جامعه نیز در قبال سرنوشت تک تک شهروندان مسئول است.
در ماجرای سه زن زندانی در ایالت اوهایو ، جامعه آمریکا پس از کشف این حادثه تلاش کرده است دردهای آنان را به نوعی التیام بخشد ، رسانه ها از این سه زن دعوت کرده و می کنند تا سرنوشت خود را بازگو کنند، انجمن ها به نوبه خود همین کار را می کنند و تک تک شهروندان با ابراز همدردی با این سه زن تلاش دارند ستم رفته به آنها را جبران کنند و آنها را به زندگی عادی بازگردانند ، چرا که تک تک شهروندان "مسئولیت اجتماعی" دارند و همین مسئولیت اجتماعی است که ما انسان ها را به یکدیگر پیوند می دهد و کلیتی به نام " ملت " و حتی فراتر " جامعه بشری" را می سازد.
متاسفانه جامعه ما در سال های گذشته به نحو کم سابقه و بارزی از احساس مسئولیت اجتماعی فاصله گرفته است.، وقتی حادثه ای پیش می آید همه به جای اینکه به فکر کمک کردن و پیدا کردن بهترین راه برای کاهش آلام قربانی حادثه شوند، بیش و پیش از آن به دنبال پیدا کردن دوربین موبایل برای عکس و فیلمبرداری ، تجمع بی مورد و پیدا کردن توجیه برای ارایه گزارش حادثه و فرافکنی اند.
گویی احساس مسئولیت اجتماعی مرده است؛ وقتی در خیابان حادثه ای اتفاق می افتد نباید به سادگی از کنار آن رد شد و باید احساس مسئولیت کرد و در صورت لزوم با مجریان اعمال قانون برای انجام وظیفه شان همکاری کرد و مانند شهروندی مسئول عمل کرد.
جامعه و شهروند یک کلیت یکپارچه اند و اشکال در هر کدام از آنها به دیگری نیز سرایت می کند. نمی توان در یک جامعه بیمار تن به ساحل سلامت داد و سرخوش بود از این که " امواج توفان تلاطم ها به ما نمی رسد" ؛ تجربه ثابت کرده است تلاطم یک جامعه متشنج و مشکل دار دیر یا زود به اشکال گوناگون به همه می رسد و تک تک شهروندان از اثرات زیان بار و مخرب آن آسیب می بینند.
برای اینکه چنین نشود باید احساس مسئولیت داشت و به موقع دردها را التیام بخشید و ضعف ها را گفت و جبران کرد و نگذاشت زخم ها به کینه و کینه به نفرت و نفرت به انتقام و انشقاق بکشد.
شاعر بزرگ" سعدی" اشعار خود را تنها برای شعار دادن و نوشتن پشت اسکناس نسروده است، این شاعر گران قدر اشعار پند آموز خود را برای نسل خود و نسل های آتی ایران زمین و جامه عمل پوشیده شدن سروده است؛ و چه زیبا سروده است:
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضو ها را نماند قرار
نظر کاربران
واقعا همين طوره . اگه ما ايراني كه رگ غيرتمون تو حرفا از شلنگ آب پاشي توي پارك بزرگتر ميشه غيرت داشتيم همين مطلب امروز كه نوشته 4 سگ افغاني تو بهشت زهراي خودمون به خواهر عزيزمون جلوي چشم شوهرش بهش تجاوز كردن رو ميخونديم با جمع شدن جلوي اداره آگاهي خود مردم حق اين اشغالا رو كف دستشون ميذاشتن
پاسخ ها
درسته متاسفانه!خوابیم خواب....
بله یاده حضرت سعدی و این شعر تاریخی اش بخیر !!!
ناشناس راست میگه ولی به نظرم هر چه زود تر این افغانی ها را از ایران بیرون کنند
واقعا درسته امیدورام مردم ما مثل زمان قدیم معنی غیرت رو درک کنند در ان زمان ها حتی لات و لوت های خیابان ها اجازه نمیدادند کسی به ناموس مردم چپ نگاه کند
کلا مسیحیان در دینداری و اجرای آن از همه مسلمانتر هستند اسلام را در آن جا بیابید
پاسخ ها
بله چون در انجا مسیحیت فقط در محدوده واتیکان و کلیسا و باقی مانده. بیرون از کلیسا شما مسیحی نیستید، بلکه شهروندید. یعنی نه دیانت عین سیاست است و نه سیاست عین دیانت!!سخنرانی پاپ جدید واتیکان هم یک شو آف بیش نیست(بنده خدا تازه کاره خوب باید به نوعی اعلام کنه که من هم اومدم !). یعنی هر گونه تلاش برای پیاده سازی حتی یکی از افاضات ایشان به یک آشوب بزرگ منجر خواهد شد. چون هیچ کس علاقه ای به تکرار دوران تاریک قرون وسطی نخواهد داشت!
یادم هست روزی در تقاطع کارگر شمالی و انقلاب بودم که چشمم افتاد به نابینایی با ظاهر آشفته که مرتب میگفت: آقا ببخشید...خانم ببخشید... و مردم با شتاب از کنارش میگذشتند. حتی کسانی که کنارش ایستاده بودند بی اعتنا بودند و جواب نمیدادند. خوب با توجه به تجربیاتی که همه داریم، چندان هم عجیب نیست. من هم مردد بودم. با خودم گفتم شاید گدا نیست و واقعا کمکی لازم داره. نهایتا گفتم جوابش رو بدم. حالا فرض کن کمکی هم خواست و ما هم یه چیزی بهش دادیم... و باورتون میشه؟ پرسید: آقا ایستگاه بی آرتی کجاست؟ یعنی مدتها اونجا ایستاده بود و بین اون همه شلوغی و ازدحام، از مردم کمک میخواست برای اینکه راهنماییش کنند به سمت ایستگاه اتوبوس های بی آر تی. و دروغ نگفتم اگر بگم که انگار دنیا روی سرم خراب شد... بله چنین ملت و مردمی هستیم ما...داستان میدان کاج و هزار و یک داستان دیگر رو فراموش کنید. یک نگاه بندازید به دور و بر خودتون
نداری و فقر که دامنگیر مردم شد بی خیالی بی توجهی را به دنبال دارد مامور انتظامی که ایستاده کاری نمیکنه ادم عادی میگه به من چه بارها اتفاق افتاده مامور نگاهش را طرف دیگر کرد که شاهد درگیری نباشه جلو نره
ما فرهنگ هیچی را نداریم
به نظر من مردم ما نسبت به این مسائل بی تفاوت شده اند اگرمردم آمریکا چندین بار به پلیس زنگ زدند مردم ما آیا این کار رامی کردند؟