حال ناخوش بزرگِ ادبیات ایران در کنج خانه

درود بر بزرگ مرد فرهنگ و ادبیات ایران...

حال ناخوش رو همه مردم ابران دارند کنج خونه

افسوس و صد افسوس برای این.بزرگ مرد و افتخار ایران زمین

خدا بهشون سلامتی بده

ما هیچ وقت احترام پیش کسوتهایمان نداشتیم زودی انهارا بدست فراموشی سپردیم.

سلام بر استاد عزیز هموطنم آرزوی سلامتی و دعای خیر

بزرکان در کنج عزلت ، بی مایگان در اوج قدرت.

خدایا به سلامت دارش

خداوندا نگهدار از زوالش همیشه پایدار باشد انشاله

جناب دکتر محمد علی اسلامی ندوشن ...با تمام وجود دوستت داریم و در قلب همه ما جا داری ....خدمات و ادبیات شما را هیچگاه فراموش نخواهیم کرد ...عاشق مقالات و افکار زیبای شما هستیم ...خواندن کتاب های زیبای شما برای مان ویتامین روح بوده است ...همیشه به انسانهای فداکار و از خود گذشته ای مانند شما که برای خدمت به کشورشان از خود گذشتگی کرده اند افتخار میکنیم .....هر دو دست شما و صورت زیبایتان و قلب پاکتان را از دور میبوسم ....انسانهای خوبی مانند شما که با ادبیات زیبا زندگی ها را زیبا میکنند بسیار بسیار دوست داریم ....مهران

متاسفانه ادبیات سا لهاست حال خوشی نداره بایدم این مفاخر فراموش بشن

جام جهان بین
روزها
آواها و ایماها
صفیر سیمرغ
ممکنه ایشون فراموشی گرفته باشن ولی ما یادمونه....

چقدر زیبا در یک جمله تاریخ ایران رابیان میکند..
در طول تاریخ، ایران بارها از قدم افتاده،ولی هرگز از نفس نه ایستاده....
بزرگمرد با منش ومتین فرهیخته ایست،،
نوشته هایش همه حلاوت وکشش خاصی دارند...همه موج میزند از امیدواری ونوید روشنایی...چقدر عاشق سرزمین مادری است.
استاد برجسته ای که حاضر نشد در زمان تعطیلی دانشگاه ...حقوقی دریافت کند...فخر ادبیات است...دست نوشته های سخنرانیش، زینت موزه های جهان است...امید ب یزدان پاک که بهبودی کامل حاصل شود...آمین

سلام
مردم نکو نام نمیرد هرگز
مرده آن است که نامش به نکویی نبرند
کسی که برای هنر،فرهنگ،بهداشت،تاریخ،
اقتصاد و....کشورش کار کرده باشه حتی اگه
مردم کشورش موقتا اونو فراموش کرده باشن،حتی اگه خودش نسیان و فراموشی گرفته باشه اما مطمئنا تاریخ اون کشور اونو ار یاد نخواهد برد و در برگی از تاریخ اون کشور نام آن فرد به نیکی ثبت خواهد شد

ای سرو سایه فکن....
آنچنان چتری برادبیات فاخر پارسی زبان دوران افکندی...که از تمام آفات در امان است...درس انسانیت در تمام نوشته هایت جاری است....ای آدم ساکت آتشین شعله ور از عشق وطن

زنده باشن و پایدار
یاد بزرگان ایران زمین جاوید و سپاس بابت زحماتی که کشیدن

خدا حفظشان کند وباعزت

درود بر ابر مردان بزرگی به مانند استاد ندوشن و صد حیف که حرمت شایسته و بایسته اینان هیچ گاه به جا گرفته نمیشود و نخواهد شد و چقدر غم انگیز و غبطه آور است داستان غریبانه ی برگ ریزان این حاملان فرهنگ و تمدن این مرز و بوم کهن!

خدا شفا یشان دهد*

انشااله سلامت و پایدار باشید.....

الهی هرچه زودتر شفا یابند. اینان فخر ایران و ایرانی اند. دریغ است ایران که ویران شود با همچنان نامها و بزرگانی

آقا مهران، عالی گفتی،مرسی

اینکه در سنین بالا به فراموشی دچار شویم کمابیش عادی و قابل انتظار است, اینکه دیگران ما را در عین زنده بودن بدست فراموشی بسپارند اما ....!