عضو پایداری: دولت، بی‌برنامه و نازک نارنجی است!

نصرالله پژمانفر‏ عضو کمیسیون فرهنگی مجلس در بخشی از یادداشتی که در شماره امروز روزنامه وطن امروز منتشر شده ‏نوشت: از اسفند‌ماه که کرونا دامنگیر کشور شد تا امروز دولت هیچ برنامه مشخصی ارائه نکرده؛ یک روز گفتند تعطیل است، ‏روز دیگر گفتند تعطیل نیست، یک روز گفتند مردم به سفر بروند، روز دیگر گفتند سفر نروند. متزلزل بودن در مدیریت چیزی ‏غیر از پول است، متزلزل بودن در مدیریت غیر از این است که دنیا ما را تحریم کرده است. ‏

دولت در این مدت آنقدر ضعیف عمل کرد که حتی امور روزمره را هم رها کرد، حتی رئیس‌جمهور حاضر نبود بر صندلی ‏مدیریت ستاد ملی مقابله با کرونا بنشیند و بعد از یک و نیم ماه بالاخره راضی شد ریاست امور را در دست بگیرد. امور را به ‏وزیر بهداشت واگذار کرده بودند، اما وزیر بهداشت هم‌عرض وزرای دیگر است؛ مگر می‌تواند همه امکانات و توانایی کشور را به ‏خط کند؟! مگر حرف ایشان را وزرای دیگر گوش می‌کنند؟! ‏

مهم‌ترین مشکل این دولت که در تمام مسائل قبلی هم اینچنین بوده؛ نداشتن برنامه. همین امروز بگویند با توجه به پیش‌بینی‌های ‏موجود احتمال دارد با شروع گرما این بیماری فروکش کرده و با برگشت سردی هوا در پاییز اوج پیدا کند، چه برنامه‌ای خواهد ‏داشت؟ آموزش و پرورش و آموزش عالی کشور چه برنامه‌ای دارند؟

جز تعطیل کردن کشور، کارخانه‌ها و زندگی مردم، چه ‏برنامه‌ای دارند؟ تعطیلی را هم نتوانستند بخوبی انجام دهند تا این بیماری ریشه‌کن شود؛ تعدادی تعطیل شدند و تعدادی تعطیل ‏نشدند و در نهایت همه احساس خسران کردند از اینکه بخشی از کشور تعطیل شد. مردم ۴۰ روز یا بیشتر خود را در خانه‌ها حبس ‏کردند و برخی با همان مجوزی که رئیس‌جمهور داده بود، به خیابان‌ها آمدند. ‏

‏مردم از عملکرد دولت احساس خسران دارند. نداشتن مدیریت و برنامه‌ریزی برای کشور حاصلی جز این وضعیت ندارد. در ‏جریان این بحران دولت هیچ برنامه مشخصی در زمینه اقتصادی پیش‌بینی نکرد. ‏

کسانی هستند که روزی‌خورند، هزینه معیشت خود را با کار روزانه به دست می‌آورند، صبح کار می‌کنند تا در پایان روز نان زن ‏و بچه خود را ببرند، اما در جریان کرونا دولت فکر این‌ها را نکرد. ‏

دولت خرج و برج خود را جمع نکرده، بریز و بپاش‌هایی که صورت می‌گیرد برای چیست؟ فساد‌هایی به صورت سازمان‌یافته رخ ‏می‌دهد که دیوان محاسبات در گزارش خود، بخشی از آن را رونمایی کرد. مردم باید احساس کنند دولت از اسراف‌کاری و ‏هزینه‌های بی‌حساب و کتاب صرف‌نظرکرده است. مردم می‌بینند در شرایط نامناسب فعلی دولت با ارز ۴۲۰۰ تومانی یا با ارز ‏نیمایی برنج وارد می‌کند؛ در حالی که همین برنج که با ارز نیمایی وارد می‌شود اگر اجازه داده می‌شد به صورت آزاد وارد کشور ‏شود قیمت آن از چیزی که امروز به قیمت دولتی فروخته می‌شود کمتر بود. ‏برنجی که با قیمت کمتر از ۸ هزار تومان وارد می‌شود امروز در بازار به قیمت کمتر از ۱۶ هزار تومان به دست مردم نمی‌رسد. ‏کارشناسان اقتصادی اذعان می‌کنند اگر برنج به صورت آزاد وارد شود به قیمت ۱۴ هزار تومان به دست مردم می‌رسد؛ مردم هم ‏چوب را می‌خورند، هم پیاز را. هم دلار‌های بی‌زبان به بهانه حل مشکلات مردم دست دلالان قرار می‌گیرد و هم مشکلی از ‏مشکلات آن‌ها کم نمی‌شود. ‏
‏

دولت، بی‌برنامه و نازک نارنجی است، اگر کسی انتقاد واقعی کند خیلی زود به دولتی‌ها برمی‌خورد. ما با این دولت مشکلات ‏فراوانی داریم. ‏

وعده‌های دروغ دولت اعتماد مردم را نه‌تن‌ها از دولت، بلکه از نظام سلب می‌کند. وقتی در جریان افزایش قیمت بنزین رئیس‌جمهور ‏ادعا می‌کند ریالی از این پول را به غیر از اینکه به مردم برگردانیم کاری نمی‌کنیم، ولی مردم می‌بینند که ریالی از آن به دست‌شان ‏نمی‌رسد، با چنین دولتی که صداقت ندارد، چگونه می‌توانند نشاط داشته باشند؟