مهاجری: گرانی‌ها مربوط به هر دو جناح است

مسیح مهاجری مدیرمسئول روزنامه جمهوری اسلامی در بخشی از گفت و گویی که با روزنامه آرمان ملی انجام داده می‌گوید: ‏هنوز در جامعه ما سیر‌ها و خیلی سیر‌ها با گرسنه‌ها و خیلی گرسنه‌ها با هم دیده می‌شوند. تا وقتی چنین است، جامعه ما از آرمان ‏اصلی فاصله دارد. قابل قبول نیست برای ما که اداره جامعه در دست ما باشد و باز هم در این مملکت کسی شب گرسنه بخوابد.

‏کسی زیر طاقی بخوابد که نگران است بر سر او و عزیزانش خراب شود. این‌ها جملاتی هستند که شهید مظلوم آیت‌ا... بهشتی در ‏سال ۱۳۵۹ گفته بود. متاسفانه امروز، فاصله‌ها بیشتر شده به‌طوری که یک طبقه از مردم در کشور ما ثروت‌های انبوه غیرقابل ‏محاسبه در اختیار دارند و در مقابل، عده‌ای زیر خط فقر هستند. در شهر تهران، هزاران نفر کارتن‌خواب وجود دارند. قطعا اگر ‏آیت‌ا... بهشتی امروز در میان ما بود، تعبیرات و جملات داغ‌تری در توصیف وضعیت جامعه به‌کار می‌برد. اینکه امام در ‏سخنرانی‌ها و پیام‌های سال‌های دهه ۶۰ تعبیراتی مانند «پابرهنه‌ها» و «مستضعفین» را برای قشر ضعیف و «مرفهین بی‌درد» را ‏برای قشر ثروتمند به‌کار می‌برد و مسئولان را با تاکیدات فراوان به رسیدگی به قشر محروم و دوری از مرفهین بی‌درد توصیه ‏می‌کرد به این دلیل بود که فاصله طبقاتی را قبول نداشت.

یکی از اهداف مهم امام از تاسیس نظام جمهوری اسلامی این بود که ‏فاصله طبقاتی را از میان بردارد، فقر را ریشه‌کن نماید و جامعه را از لوث وجود حرام‌خوارانی که با پول‌های کثیف و انباشته خود ‏به عدالت اقتصادی و اجتماعی و اخلاقی و سیاسی ضربه‌های کاری می‌زنند، پاک کند.

این جمله مبنایی از امام خمینی است که ‏فرمود: «خدا نیاورد آن روزی را که سیاست ما و سیاست مسئولان کشور ما پشت‌کردن به دفاع از محرومین و روی آوردن به ‏حمایت از سرمایه‌دار‌ها گردد و اغنیا و ثروتمندان از اعتبار و عنایت بیشتری برخوردار شوند. معاذا...، که با سیره و روش انبیا و ‏امیرالمؤمنین و ائمه معصومین علیهم‌السلام سازگار نیست. دامن حرمت و پاک روحانیت از آن منزه است، تا ابد هم باید منزه ‏باشد». از سیاست‌های غلط اقتصادی کنونی و ناکارآمدی‌های بعضی مسئولان کنونی که بگذریم، بعضی رقابت‌های سیاسی میان ‏جناح‌ها و باند‌های قدرت نیز به گسترش فقر و محرومیت و فاصله طبقاتی در جامعه ما که قرار است اسلامی و درست و اصولی ‏باشد، دامن می‌زنند.

مهره‌های اصلی در میدان این رقابت زیانبار، شکم‌های سیر و جیب‌های پرپولی دارند و به همین دلیل ‏نمی‌توانند درد محرومان را دقیق درک کنند. کسانی که با حقوق چند ده‌ها‌میلیون تومانی و درآمد‌های جانبی نجومی زندگی می‌کنند، ‏وسیله نقلیه و بنزینشان مجانی است، خانه‌های اشرافی دارند و در اتاق‌های دربسته مشغول طراحی برای افزایش قدرت و پول خود ‏هستند، طبیعی است که نفهمند مردم چه می‌کنند. ‏

وی در بخشی دیگر از این گفتگو درباره اراده مسئولان برای حل مشکلات و رسیدن به اهداف انقلاب می‌گوید: اطلاعات ‏موجود نشان می‌دهد افرادی از داوطلبان نمایندگی مجلس با اقدامات خلافی از قبیل: توزیع مواد غذایی و با پول درصدد جمع‌آوری ‏رأی برآمدند. این قبیل اقدامات، به سلامت انتخابات خدشه وارد می‌کنند و قطعا باید مورد توجه و رسیدگی قرار گیرند و درباره ‏اقدام‌کنندگان تصمیمات قانونی اتخاذ شود. نکته مهمی که باید مسئولان نظام را حساس کند این است که میزان مشارکت در انتخابات ‏مجلس یازدهم پایین بود. براساس اخبار موجود، این مشارکت اندکی بیش از ۴۰‌درصد بود. در طول چهار دهه گذشته و در ۱۰ ‏دوره انتخابات مجالس گذشته مشارکت مردم هرگز از ۵۰‌درصد پایین‌تر نبود. پایین‌ترین مشارکت، مربوط به انتخابات مجلس هشتم ‏بود که ۵۱‌درصد اعلام شد.

بدین ترتیب، مشارکت مردم در انتخابات مجلس یازدهم ۱۰‌درصد از این نصاب پایین‌تر است. ‏مسئولان نظام باید این کاهش هشداردهنده را یک زنگ خطر بدانند و به بررسی همه‌جانبه آن بپردازند. در تهران، مشارکت ‏پایین‌تر بود، وضعیتی که به هیچ وجه قابل قبول نیست. بی‌اعتنائی به پایین آمدن میزان مشارکت مردم در این انتخابات را نباید ‏یک راهکار برای عبور بی‌خطر از کنار این هشدار و به فراموشی سپردن آن دانست. اگر گوش‌های مسئولان اجرایی زنگ خطر‌ها ‏را نشنوند، خطر برطرف نمی‌شود. توسل به توجیهات غیرموجه نیز بی‌فایده است. کاهش مشارکت را نباید به گردن دیگران ‏انداخت. واقعیت این است که عامل اصلی این ریزش، خودمان هستیم.

هر روز که می‌گذرد، انگار دافعه‌ها بیشتر می‌شوند. اکنون ‏به جایی رسیده‌ایم که ظاهرا «شیفتگی خدمت» به حداقل رسیده و «تشنگی قدرت» در اوج است. اختلاف و تفرقه غوغا می‌کند و ‏اشتغال به این امور فرعی، توجه به اصل، که خدمت کردن به مردم است، را کمی به فراموشی سپرده است. مقصر دانستن این ‏جناح و تبرئه کردن آن جناح نیز مشکلی را حل نمی‌کند. جناح‌ها در عمل نشان داده‌اند که حفاظت از منافع خود را بیشتر ترجیح ‏می‌دهند. بی‌تدبیری در برابر گرانی‌ها و ماجرای بنزین، بی‌عملی مجلس در برابر بحران‌ها و در مورد استیضاح وزرای بی‌تحرک، ‏مربوط به هردو جناح است. این‌ها عواملی هستند که در میزان مشارکت تاثیرگذار بودند. ‏