تفاوت دولتمردان ایرانی با دولتمردان ژاپنی

غلامرضا کیامهر در بخشی از سرمقاله امروز روزنامه جهان صنعت در روایتی از دیدار و گفتگو با یک روزنامه نگار ژاپنی ‏نوشت: در ژاپن مطبوعات چشم و گوش وجدان بیدار افکار عمومی محسوب می‌شوند و آزادی کاملاً تضمین‌شده مطبوعات به آن‌ها ‏اجازه می‌دهد این نقش چشم و گوش را بدون بیم و ترس از مواخذه و مجازات با صلابت هرچه تمام‌تر به سود منافع و مصالح ملی ‏به انجام رسانند.

بنا بر ملاحظاتی و بیشتر به خاطر آنکه نگران بودم مبادا دامنه گفتگو‌های من و آن روزنامه‌نگار ژاپنی به ‏مقایسه میان میزان آزادی مطبوعات در ژاپن و ایران برسد و من حرف زیادی برای گفتن در این باره نداشته باشم ترجیح دادم که ‏همکار روزنامه ژاپنی یومیوری شیمبون تا پایان آن دیدار اتفاقی رشته سخن را در دست داشته باشد.

او در ادامه صحبت‌هایش ‏درباره نقش تعیین‌کننده‌ای که مطبوعات در اصلاح امور کشورش و جلوگیری از مفاسد مالی و اداری دولت ژاپن ایفا می‌کنند، ‏یادآور شد که در ژاپن اصل و اساس انتصاب‌ها در دستگاه‌های دولتی بر شایسته‌سالاری است، چون احزابی که با کسب پیروزی در ‏انتخابات زمام امور کشور را در دست می‌گیرند تنها از طریق شایسته‌سالاری و سپردن مناصب دولتی به افرادی که از نظر ‏شخصیت فردی، تحصیلات و سوابق اجرایی شایستگی و صلاحیت لازم را دارند، برای این مناصب در نظر گرفته می‌شوند و ‏باندبازی و قوم و خویش‌بازی جایی در این انتصاب‌ها ندارد.

به گفته ‏روزنامه‌نگار ژاپنی طرف صحبت من در آن شهر ایتالیا اعتمادی که امروز مردم ژاپن به دولتمردان دولت‌های برگزیده خود دارند ‏از عوامل مهم تضمین ثبات و پیشرفت‌های ژاپن در بحران‌های سیاسی و اقتصادی دنیای بعد از جنگ جهانی دوم بوده است. او ‏می‌گفت: مردم ژاپن به آن درجه از حس اعتماد به دولت‌های خود رسیده‌اند که اعتقاد دارند دولتمردان‌شان جرات دادن گزارش‌های ‏دروغ و خلاف واقع را به آن‌ها ندارند و به‌خاطر همین حس اطمینان و اعتماد است که دولت‌ها هر نسخه‌ای که در شرایط بحرانی ‏برای بهبود و نجات اقتصاد کشور می‌نویسند، هر اندازه آن نسخه تلخ و گزنده باشد، مردم ژاپن با طیب خاطر آن را می‌پذیرند و ‏اجرا می‌کنند.

امروز سال‌ها از دیداری که در آن روز بارانی در ایتالیا با آن روزنامه‌نگار ژاپنی داشتم می‌گذرد و هر سال که سپری ‏می‌شود از خود می‌پرسم چرا دولت‌ها و دولتمردان ما هیچ تلاشی برای الگوبرداری از راه و روش دولت‌ها و دولتمردان ژاپنی به ‏خرج نمی‌دهند. چرا دولتمردان و مدیران اجرایی ما این همه یادداشت و مقاله‌های روشنگرانه و انتقادی را که هر روز در نقد و ‏تحلیل و بررسی عملکردشان در همین مطبوعات نیم‌بند ما به چاپ می‌رسد نمی‌خوانند و چرا مطبوعات ما مانند مطبوعات ژاپنی ‏از قدرت تاثیرگذاری لازم بر رفتار و کردار و عملکرد دولتمردان برخوردار نیستند؟ چرا شایسته‌سالاری هنوز در جامعه ما به یک ‏فرهنگ و فریضه بزرگ ملی برای دولتمردان ما تبدیل نشده است؟

چرا حتی در این شرایط بسیار ناگواری که هیولایی به نام ویروس کرونا برای جامعه ما ایجاد کرده این همه تضاد و تناقض میان ‏گفته‌های مقامات و مسوولان عالی‌رتبه دولت به چشم می‌خورد تا جایی که اکثریت بالایی از مردم حتی از رعایت الزامات اولیه ‏مبارزه با ویروس کرونا که فاصله‌گذاری اجتماعی است نادیده می‌گیرند و چرا دولت‌ها و دولتمردان ما نتوانسته‌اند مانند دولت‌ها و ‏دولتمردان ژاپنی در اذهان مردم و افکار عمومی نسبت به گفتار و کردار خود اعتمادسازی کنند. چرا دولتمردان ما حقایق اقتصادی ‏کشور را آن‌طور که هست با مردمی که صاحبان اصلی این مملکت هستند در میان نمی‌گذارند.

چرا برای اعتمادسازی میان خود و ‏مردم صراحتاً به مردم نمی‌گویند هدف اصلی دولت از افزایش نجومی قیمت بنزین نه جلوگیری از افزایش مصرف که جبران کسر ‏بودجه‌های سنگین دولت است. چرا به مردم نمی‌گویند دولت به منظور تامین هزینه‌های خود بی‌وقفه اقدام به افزایش نرخ ارز و ‏کاهش ارزش پول ملی کشور می‌کند و حالا که باز دولت با هدف کسب درآمد در شرایطی که اغلب کسب‌وکار‌ها و فعالیت‌های ‏تولیدی به کما فرو رفته به سراغ بازار سرمایه رفته و با دست زدن به یک بازارگرمی بی‌سابقه سهام شرکت‌های آنچنانی دولت و ‏شستا را در یک شرایط کاملاً حبابی در معرض فروش گذاشته. حقایق پشت پرده این اقدام را با مردم به طور شفاف در میان ‏نمی‌گذارد و نمی‌گوید کاهش دستوری نرخ سود سپرده‌های بانکی هم با هدف گرم کردن بازار معاملات سهام صورت گرفته است و ‏بسیاری از چرا‌های بی‌جواب دیگر که روح هر شهروند ایرانی را می‌آزارد. ‏