درسی از ماجرای سیاستمداران و سلبریتی‌ها

روزنامه همدلی در سرمقاله امروز خود در مطلبی با عنوان درسی از ماجرای سیاستمداران، مداحان و سلبریتی‌ها نوشت: ‏سیاست اگر در کشور ما هنوز نتوانسته است که پیشوند «علم» را برای خود داشته باشد، اما در جهان معاصر به آن به دیده یک ‏دانش برای مدیریت تحولات داخلی و خارجی کشور‌ها نگریسته می‌شود و سیاست‌مداران یا خود این دانش را در دانشگاه‌ها کسب ‏کرده‌اند یا دانش‌آموختکان دانشگاهی را به مشاوره و خدمت گرفته‌اند.

در کشور ما به خصوص در سال‌های پس از انقلاب و رسیدن ‏روحانیون به مناصب سیاسی گویی این موضوع رنگ باخته است؛ چرا که با وجود حضور انبوه روحانیون در مناصب سیاسی، ‏بدون آن که دانش آن را به صورت آکادمیک کسب کرده باشند، این موضوع خود به خود منتفی شد و هر کسی فکر می‌کند که ‏می‌تواند با هر استعداد و دانشی خود را در مناصب سیاسی جاگیر کند و البته عمدتا نیز موفق می‌شوند.

در این میان فارغ‌التحصیلان ‏دانشگاهی علم سیاست یا باید بیکار باشند یا با چند واسطه به مردان سیاسی مشاوره دهند. اما در سال‌های اخیر برخی از چهره‌های ‏سیاسی که روش جذب افکار عمومی را نمی‌دانند، تلاش بسیار کرده‌اند که این کمبود را با نزدیکی به بعضی چهره‌ها و کمک ‏گرفتن از ظرفیت‌های آنان جبران کنند. محمود احمدی‌نژاد اگر با مداحان شروع کرد، اما نامزد‌های بعد از او با کسانی آغاز کرده‌اند ‏که «سلبریتی» خوانده می‌شوند. افرادی که به مدد رسانه توانسته‌اند خود را به عموم مردم بشناسانند و در زمینه‌ای صاحب جایگاه ‏شوند. اکنون مداحان و سلبریتی‌ها به افرادی تاثیرگذار در جمع‌آوری آرای مردم تلقی می‌شوند. ‏

تا اینجای کار مشکلی نیست. مساله از جایی آغاز می‌شود که این چهره‌ها با نگاه سطحی خود به عالم سیاست، می‌خواهند که بیش ‏از یک «رای جمع کن» شمرده شوند و خواهان نقش بیشتری در روند سیاسی هستند. از همین منظر و البته بدون داشتن تخصص ‏و سواد کافی، پنداشته‌های خود را به میدان می‌آورند و البته با همراهی هواداران خود. اما در عمل این پنداشته‌ها به کار اداره ‏جامعه نمی‌خورد و اختلاف‌شان با کسانی که از آنان حمایت کرده‌اند به زودی آشکار می‌شود و خود به معضلی تازه در اداره جامعه ‏بدل می‌شوند. از همین‌روست که هم مداحان و هم سلبریتی‌ها به افرادی طلبکار از چهره‌های سیاسی مورد حمایت خود تبدیل ‏می‌شوند و با تشدید اختلافات، به مخالفان همان‌ها بدل می‌شوند. ‏

آنچه که می‌تواند درس‌آموز شود به خصوص برای سیاست‌مداران این است که به دنبال شرکایی آشنا با دانش سیاست باشند. آن‌ها ‏هستند که پس از پیروزی حتی اگر سهم‌خواهی کنند، سهمی از جنس سیاست می‌خواهند، نه خواسته‌های عجیب و غریبی که گاه ‏نسبتی با سیاست‌ورزی ندارد. ‏