پرسپولیس و نقطه ضعفی که یک فصل برطرف نشد

فوتبالی: پرسپولیس لیگ بیست و چهارم را با حضور در رده سوم به پایان برد. این تیم در جام حذفی هم قبل از رسیدن به یک‌چهارم نهایی حذف شد و به این ترتیب شانس حضور در لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیای دو را از دست داد. پرسپولیسی‌ها قبل از این دو اتفاق، بازی سوپرجام را هم به سپاهان باختند و به این ترتیب فصل را بدون بردن حتی یک جام به پایان بردند.

فارغ از مسائلی مثل مدیریت که مورد انتقاد هواداران بود و همچنین شائبه‌ها و حرف و حدیث‌هایی که درباره اختلافات میان بازیکنان و وجود یکی دو باند در تیم وجود داشت، یکی از مسائلی که باعث شد دست پرسپولیس در این فصل به هیچ جامی نرسد، یک نقطه ضعف بزرگ و آشکار بود که از همان ابتدای فصل در بازی‌های این تیم مشهود بود و در میان ناباوری تا آخر فصل برطرف نشد و آن ضعف دفاعی تیم روی ضربات شروع مجدد و ارسال از کناره‌ها بود.

پرسپولیس در اولین بازی فصل خود مقابل ذوب‌آهن در همان دقیقه یک روی یک پرتاب اوت بلند گل خورد. می‌شد این گل را حاصل یک اتفاق فوتبالی و یک اشتباه فردی دانست اگر در بازی دوم هم رخ نمی‌داد اما تراکتور هم روی یک ارسال بلند از کناره‌ها و سرزنی شجاع خلیل‌زاده دروازه پرسپولیس را باز کرد و دیگر مشخص شد که این یک به معنای وجود یک ضعف و اشکال تیمی است.

این روند تا تا زمانی که گاریدو هدایت پرسپولیس را برعهده داشت، ادامه داشت و وقتی او رفت و کارتال آمد، پیش‌بینی می‌شد این مشکل برطرف شد اما پرسپولیس حتی در هفته بیست و نهم هم از روی یک ارسال ایستگاهی و ضربه سر گل خورد و این نشان داد که ضعف بزرگ و ساده پرسپولیس تا آخر فصل هم برطرف نشده است. آمار عجیب و حیرت‌انگیز نشان می‌دهد که این تیم از روی ضربات شروع مجدد و پرتاب‌های اوت در طول فصل 13 گل دریافت کرده است. عجیب نیست؟

این نقطه ضعف نه فقط لیگ برتر، بلکه جام‌ها و فرصت‌های دیگر را هم از پرسپولیس گرفت. سرخ‌ها در بازی سوپرجام هم روی پرتاب اوت بلند و ضربه سر انزونزی مغلوب سپاهان شدند و این جام را از دست دادند. در جام حذفی هم دو گل از 3 گل سپاهان با ضربات سر و گل دیگر روی ریباند یک ارسال بلند به ثمر رسید و باعث شکست 3 بر دو این تیم مقابل سپاهان شد.

نیازی به گفتن نیست که پرسپولیس در لیگ نخبگان هم از این نقطه ضعف ضربه خورد. الریان و الهلال از همین ضعف استفاده کردند و دروازه پرسپولیس را باز کردند و در نهایت پرسپولیس با قرار گرفتن در رده نهم جدول دوازده تیمی لیگ نخبگان، از این مسابقات کنار رفت.

این ضعف وقتی بزرگ‌تر جلوه می‌کند که بدانیم پرسپولیس مدافعان میانی بلندقامتی مثل محمدحسین کنعانی‌زادگان، مرتضی پورعلی‌گنجی و گئورگی گولسیانی را در اختیار داشت و نتوانست این مشکل را حل کند. شاید اگر این نقطه ضعف در میانه‌های فصل برطرف می‌شد، پرسپولیس حداقل یک جام می‌گرفت و احتمالا سهمیه لیگ نخبگان را هم به سپاهان واگذار نمی‌کرد.