در صورت خروج ایران از جام جهانی چه اتفاقی می‌افتد؟

ورزش‌سه: در پی حملات هماهنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران که منجر به شهادت آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر معظم ایران، و متعاقباً حملات موشکی تلافی‌جویانه در سراسر خاورمیانه شد، مشارکت ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ فیفا به طور ناگهانی در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است.

مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، علناً اظهار داشته است که حضور در تورنمنتی که ایالات متحده میزبان مشترک آن است، ممکن است اکنون «نامناسب» باشد. ایران قبلاً صعود کرده است. آنها در گروه G با مصر، بلژیک و نیوزیلند هم‌گروه هستند. برنامه این است که اردوگاه تمرینی در توسان، آریزونا مستقر شود. 

دو بازی گروهی در لس‌آنجلس در ورزشگاه سوفای برگزار می‌شود و بازی سوم، مقابل مصر در سیاتل در ورزشگاه لومن فیلد  جنجال‌هایی را برانگیخته است.

اگر تهران انصراف دهد، فیفا باید جانشینی معرفی کند. این تصمیم نه تنها گروه G را تغییر شکل می‌دهد، بلکه برنامه‌های سفر، تقاضای بلیط و بازارهای تلویزیونی را یک‌شبه دگرگون خواهد کرد. برای حامیان در لس‌آنجلس، این امر به خانه نزدیک‌تر می‌شد.

جنوب کالیفرنیا میزبان بزرگترین دیاسپورای ایرانی خارج از ایران است. وست‌وود. بورلی هیلز. اِنکینو. تارزانا. کتابفروشی‌های فارسی در کنار پیشخوان‌های سوشی. رادیوی فارسی در اف‌ام. لقب «تهرانجلس» یک واقعیت جمعیتی است، نه یک اصطلاح بازاریابی.

تخمین‌ها تعداد ساکنان با تبار ایرانی در لس‌آنجلس بزرگ را بین 130000 تا 220000 نفر برآورد می‌کنند. این جامعه یکدست نیست. یک درس که در طول زمان تکرار شده ساده است: وقتی پای ایرانی‌ها در میان باشد، تعمیم دادن اغلب شکست می‌خورد.

برای بسیاری از ایرانیان آمریکایی، کشور محل تولدشان خاطره و میراثی است که از دولت آن متمایز است. حضور تیم ملی در لس‌آنجلس لزوماً به معنای تأیید سیاسی تلقی نمی‌شود. این می‌تواند به عنوان نوعی به رسمیت شناختن فرهنگی تلقی شود.

تاریخچه‌ای از تنش

تیم ملی ایران اغلب در تنش با دولت خود عمل کرده است. نمونه برجسته همچنان 21 ژوئن 1998 در لیون است. ایران در جام جهانی با نتیجه 2-1 ایالات متحده را شکست داد. هد حمید استیلی. فرار مهدی مهدوی‌کیا. بازیکنان قبل از شروع بازی گل رد و بدل کردند.

برای نود دقیقه، فوتبال فضایی ایجاد کرد که سیاست به ندرت اجازه آن را می‌داد.

پیروزی‌های دیگر، از جمله برد 2-0 مقابل ولز در سال 2022، احساسات زیادی به همراه داشت. اما هیچ‌کدام از نظر نمادین به سال 1998 نمی‌رسیدند. تقریباً سه دهه بعد، ایران ممکن است اصلاً پا به خاک آمریکا نگذارد.

اگر ایران از جام جهانی کناره‌گیری کند

مقررات فیفا اجازه حضور جانشین را می‌دهد. امارات متحده عربی در گزارش‌هایی مرتبط با مسیرهای انتخابی آسیا ذکر شده است، اگرچه هیچ تصمیمی رسمی نیست. پویایی‌های منطقه‌ای پیچیدگی بیشتری اضافه می‌کند.

از نظر رقابتی، گروه G تغییر می‌کند. آمادگی بلژیک دگرگون می‌شود. روایت مصر تغییر می‌کند. پیش‌بینی‌های تجاری تنظیم می‌شوند. در لس‌آنجلس، چیزی کمتر قابل اندازه‌گیری تغییر می‌کند.

سوفای و وفاداری‌های لایه‌لایه

اینگلوود میزبان هشت بازی خواهد بود. بازی افتتاحیه آمریکا. رسانه‌های جهانی. فروش رکوردشکن بلیط.

یک بازی ایران در لس‌آنجلس لایه دیگری اضافه می‌کرد. پرچم‌هایی از میهن مادری که بسیاری آن را ترک کرده‌اند. کودکانی که سؤالات آرامی درباره سرود ملی می‌پرسند. غرور در هم تنیده با اضطراب.

لس‌آنجلس هویت‌های دوگانه را درک می‌کند. مکزیکی-آمریکایی. کره‌ای-آمریکایی. ایرانی-آمریکایی. جام جهانی در اینجا همیشه فراتر از ورزش بود. المپیک 1984 نیز تحت‌الشعاع‌های مشابهی حمل می‌کرد، که با غیبت‌های دوران جنگ سرد میدان رقابت را شکل دادند. این شهر تجربه میزبانی از نمایش‌های بزرگ در کنار تنش‌ها را دارد.

سیاست و زمین چمن

موضع فیفا ثابت باقی مانده است. آنها امیدوارند که همه تیم‌های صعود کرده شرکت کنند و بر ایمنی تأکید دارند. خوش‌بینی نهادی ثابت است.

واقعیت سیاسی کمتر قابل پیش‌بینی است. برای فدراسیون ایران، اعزام تیم به ایالات متحده پس از درگیری نظامی مستقیم، ریسک داخلی دارد. برای بازیکنان، محاسبات شخصی است. وفاداری. ترس. خانواده. اعتبار.

جام جهانی 2026 به عنوان نمادی از اتحاد در سراسر مرزها بازاریابی شده بود. چهل و هشت تیم. سه کشور میزبان. فرصت گسترش‌یافته.

اما اتحاد به مشارکت بستگی دارد. در سال 1998، فوتبال یخ دیپلماتیک را آب کرد. در سال 2026، ممکن است فرصتی برای این کار نداشته باشد. لس‌آنجلس آماده است. ورزشگاه آماده است. دیاسپورا تماشا می‌کند.

اگر ایران وارد ورزشگاه سوفای شود، حضوری لایه‌لایه و پیچیده خواهد بود. اگر این اتفاق نیفتد، عدم حضور به همان اندازه پرمعنا سخن خواهد گفت.