با شجاع خلیلزاده خبری از کلین شیت نیست!
در همان دقایق آغازین دیدار با نیجریه، بزرگترین ضعف دفاعی ما مشخص شد.
خبرورزشی: ایران در اولین بازی سال ۱۴۰۵ با ۳ دفاع در مرکز و با روش پنج دفاعی به میدان آمد تا مشخص شود در جام جهانی، قرار است ابتدا گل نخوریم تا بعد اگر شد، گل بزنیم! یعنی همان روشی که در ادوار پیشین جامهای جهانی مرسوم ورگز منتج به صعود ایران از گروه نشد.
اما این بار و در همان دقایق نخست بازی ضعف این روش جدید کاملاً عیان شد. ضعفی که در همان دقایق اولیه مسابقه به گل برتری حریف نیز انجامید. صحنهای که حتماً همه دیدهاند و حرکت در عرض مهاجم نیجریه دروازه ما را باز کرد، اما شاید به صحنههای بعدی و تکراری این اتفاق کمتر دقت شده باشد.
ما در دقیقه ۶ از سمت دفاع قلب دفاع میانی، جایی که حسین کنعانی بازی می کرد، گل خوردیم. این حرکت دقیقه ۱۲ عینا تکرار شد اما علی نعمتی در سمت مقابل یعنی چپ، مانع گل شد. در هر دو صحنه شجاع خلیلزاده مردد و نظارهگر بود. بزرگترین ضعف خط دفاعی سه نفره در همین ۱۰ دقیقه اول معلوم شد، نه فاصله مدافعان کناری با مثلث میانی، بلکه فاصله دو بازوی راست و چپ شجاع در مرکز خط دفاع با او!
شجاع به لحاظ جسمی و ذهنی نشان داد نمیتواند این فاصله را پر کند. پس اگر دو مدافع کناری او روی توپ بروند و مهاجم ضعیف باشد و در نهایت شانس بیاوریم و بیرانوند بگیرد، گل نمیخوریم. در غیر این صورت دروازه ما باز شده است.
تازه فراموش نکنید ویکتور اوسیمن -مهاجم درجه اول بین المللی نیجریه- در زمین حاضر نبود و تنها آداما لوکمن بازی میکرد. به عبارت بهتر اگر نیجریه تمام بضاعت خود در خط آتش را داشت، شاید علی نعمتی هم نمیتوانست در شلیک مهاجم نیجریه وقفه و در نتیجه بیرانوند مجدداً باید توپ را از درون دروازه برمیداشت. نکته آخر اینکه با تغییر کنعانی و علی نعمتی نیز بعید است این مشکل حل شود، چرا که مجید حسینی و مرتضی پورعلی گنجی، یا ابرقویی و سامان فلاح که به این اردو دعوت شدهاند، هماهنگی بیشتری از این دو نفر با شجاع خلیلزاده ندارند!
ارسال نظر