تک به تک: یک وقت فحاشی و بددهانی و پرخاش، یک فرایند لحظه‌ای و آنی است؛ نوعی هیجان زودگذر که بسته به شرایط اتفاق می‌افتد و فرد مرتکب هم به سرعت از کرده خود پشیمان می‌شود. در داستان خداداد عزیزی و مجموعه تراکتور اما، مطلقا از این خبرها نیست. اینجا با یک سیاهی سازمان‌دهی شده مواجهیم.

خداداد بی‌پروا بدرفتاری می‌کند. فحاشی بسیار زننده و باورنکردنی او به امید عالیشاه در حاشیه بازی با گل‌گهر هم اولین ناهنجاری سرپرست تراکتور نبود. او فحش می‌دهد و به این موضوع افتخار می‌کند. عزیزی، فحاشی و ناسزاگویی را به معنای جسارت و شجاعت می‌داند و تازه انتظار تعریف و تمجید هم دارد! پس در عمل، ما با یک آدم تباه و از دست رفته مواجهیم، اما هزار بار بدتر از او، سیاست تراکتور است؛ باشگاهی که هر بار به سرعت روی گند و کثافت‌کاری اعضایش ماله می‌کشد و یک چیزی هم طلبکار می‌شود.

گویا از نظر مدیران تراکتور، همیشه حق با این باشگاه است و عناصر مبری و معصوم این تیم، از سوی مشتی دیو سیرت بدکردار مورد ظلم قرار می‌گیرند. از نظر آنها، کشاله شجاع خلیل‌زاده واقعا درد می‌کند، همانطور که فسخ قرارداد بیرانوند با پرسپولیس واقعا درست بوده و او واقعا مستخق معافیت از سربازی است، همانطور که در همه نفرت‌پراکنی‌ها، حق واقعا با زنوزی است و واقعا همه کشور می‌خواهند حق تراکتور را بخورند. به همین ترتیب هم دایره لغات خداداد عزیزی واقعا گسترده است و او هیچ کار زشتی نمی‌کند؛ طفل معصوم!

در راستای همین ماله‌کشی‌های چشم‌بسته، باشگاه تراکتور بعد از افشای فایل صوتی خداداد هم مدعی شده فایل مزبور «تقطیع شده» است! آقایان احتمالا یک چیزی شنیده‌اند و نمی‌دانند محل استفاده‌اش کجاست، وگرنه حتما می‌فهمیدند ده فحش رکیک ناموسی را نمی‌توان با حربه کهنه «تقطیع» ماستمالی کرد. تقطیع و کوفت؛ به عنوان یک باشگاه مثلا فرهنگی- ورزشی، آنقدر برای خودتان شأن و شخصیت قائل باشید که اگر شهامت نقد زیرمجموعه‌تان را ندارید، حداقل اینطور احمقانه و کورکورانه از او دفاع نکنید. آبروی هر چه تیم و تیم‌داری است را برده‌اید.