جایزه شجاع برای آخر فصل از همین حالا مشخص شد

معین احمدوند در روزنامه گل نوشت: این هفته با اینکه دیگر خبری از خداداد عزیزی نبود اما کاپیتان این تیم به خوبی توانست جای سرپرست بداخلاق باشگاه را پر کند و نقش اول را برعهده بگیرد. هرچند که این سوژه مربوط به پنجشنبه هفته گذشته است اما پس از آن به قدری واکنش و ترکش داشت که عدم توجه به آن و بی‌اعتنایی به چنین‌ مسئله‌ای،کم‌لطفی در حق آن تلقی می‌شود.

بر اساس برخی فیلم‌های منتشر شده از بعضی دقایق بازی شجاع خلیل‌زاده، کاپیتان تیم با الفاظ بسیار بدی هم‌تیمی‌هایش در زمین را مورد خطاب قرار می‌دهد و دائما غرولند می‌کند. حتی گفته می‌شود اختیارات و قدرت او در رختکن، بیش از سایرین است و یکی از مهم‌ترین دلایل غیر مستقیم و پنهانی کنار رفتن محمد ربیعی، بحث و تنش او با این بازیکن سی و هفت ساله بود. او حتی پای عادل فردوسی پور را بعد از بازی با چادرملو به وسط کشید و در اظهار نظری تند اذعان کرد که هرچه هواداران و سکوهای تیم رقیب به من فحاشی می‌کنند،نثار خود عادل فردوسی پور و خانواده‌اش! ماجرای نشان دادن کشاله و دست و این‌جور موارد که دیگر این‌قدر گفته و از آن نوشته شده، به تکرار افتاده و جنبه بررسی ندارد و به نوعی بیات و کهنه شده است.

به عبارتی، شجاع به این دسته از حرکات عادت کرده و این قضیه چیز چندان عجیب و جدیدی برای هیچ کسی که فوتبال باشگاهی ایران را هفته به هفته دنبال و رصد می‌کند، خارق‌العاده و باورنکردنی نیست!ای کاش در یک دنیای موازی، در پایان هر فصل مراسمی با عنوان بهترین‌های هر فصل فوتبال باشگاهی ایران برگزار می‌شد و جایزه‌ای تحت عنوان مدال ابتذال لحاظ می‌شد که اگر در واقعیت و جهان واقعی چنین‌ چیزی وجود داشت، بی‌شک شجاع هر فصل کاندید اصلی و رکورددار دریافت این جایزه بود!

هرچند که شجاع به طور خودجوش،آن قدری جنجال و حاشیه ساخته که از چشم اکثریت جامعه فوتبال شدیداً افتاده و از او با تندمزاجی‌های مکرر در مطبوعات و رسانه‌ها یاد می‌شود. چنین چیزی قطعا برای یک ملی‌پوش که در بازی و مصاف با فلسطین گل می‌زند و خوشحالی نمی‌کند، بی‌شک زشت، نکوهیده و مشمئزکننده است!