يك‌صدم عابدزاده هم نيستم

«آن زمان كه هنوز معروف نشده‌اي و دوست داري مشهوري شوي، همه كاري انجام مي‌دهي تا به چشم بيايي اما وقتي به خواسته‌ات رسيدي، مجبوري در خيابان، عينك 14‌اينچي بزني و كلاه بگذاري تا كسي تو را نشناسد و آرامش داشته باشي!» ‌مي‌‌گويد، در جواني آرزو داشته روزي به جاي احمدرضا عابدزاده وارد زمين شود و آنقدر مشهور شود كه در ورزشگاه‌ها نامش را فرياد بزنند. مي‌گويد آنقدر روحيه پيروزي‌طلبي در او بالاست كه حتي وقتي با پسرش (مهران) گل‌كوچك بازي مي‌كنند هم دوست ندارد بازنده باشد. مي‌گويد دعا مي‌كند وقتي مسابقه دارند، نبازد ‌تا رويش بشود شب به خانه برود. مي‌گويد دوست دارد از اخلاق و منشش ياد كنند تا بازي‌هايش. اين‌ها، تنها گوشه‌هايي از صحبت‌هاي محمد محمدي، دروازه‌بان موفق و البته خوش‌تيپ اين‌ روزهاي استقلال است كه به بيشتر آرزوهاي زندگي شخصي و فوتبالي‌اش رسيده و فقط يك آرزوي بزرگ ديگر دارد: «بازي در جام‌جهاني 2014 و بعد هم خداحافظ فوتبال.»


اين را از كريم باقري ياد گرفته‌ام كه وقتي دوش گرفتي و از ورزشگاه خارج شدي، چه برده باشي چه بازنده ، ديگر نبايد به آن بازي فكر كني، چراكه ۲ روز بعد به‌فكر بازي بعدي هستي. بنابراين اگر در يك بازي اشتباهي انجام داده باشي، بايد تمام تمركزت را بگذاري روي بازي بعدي‌ات تا ديگر اشتباه نكني، نه اينكه بخواهي به خاطر آن اشتباه فكرت را مشغول كني و در بازي‌هاي بعدي‌ات ‌هم همان اشتباهات را تكرار كني! خود من وقتي بعد از بازي به منزل مي‌آيم، سعي مي‌كنم ديگر به آن فكر نكنم، خوشبختانه اهالي خانه‌مان هم زياد فوتبالي نيستند و حداقل در خانه آرامش دارم.


به‌نظرم مهران استعداد چنداني در فوتبال ندارد، با اين‌كه چند باري با خودم او را سر تمرين‌برده‌ام اما فكر مي‌كنم آن استعدادي كه در بسكتبال و به‌خصوص بدمينتون دارد را در فوتبال ندارد! من هم آدمي نيستم كه بخواهم علايقم را به فرزندم تحميل كنم؛ دوست دارم خودش براي آينده‌اش تصميم‌گيري كند.

اولين فاكتور براي دروازه‌باني، قد، قامت و هيكل مناسب است اما اصلي‌ترين فاكتور براي تبديل شدن به يك دروازه‌بان ايده‌آل، نترس بودن است، وگرنه دروازه‌باني كه روي خط گلري كند و بترسد، هيچ وقت موفق نمي‌شود. ممكن است خيلي‌ها به من انتقاد كنند كه زياد خروج مي‌كني و از دروازه خارج مي‌شوي اما به‌نظرم همان ۱۰‌خروجي كه حين بازي انجام مي‌دهم، اگر ۸ تايش هم درست باشد، آنقدر به تيم و دفاع اعتماد‌به‌نفس مي‌دهد كه صددرصد در روند بازي تاثير خواهد داشت. دروازه‌باني كه ترسو باشد، همان بهتر كه دروازه‌باني نكند!



۲۰ سال داشتم كه ازدواج كردم؛ به‌نظرم ازدواج هر زماني كه براي هر فردي اتفاق بيفتد، خوب است، اما براي يك فوتباليست حرفه‌اي يا بايد قبل از به شهرت رسيدنش اتفاق بيفتد يا اواخر دوران بازيگري يا بعد از دوران بازيگري. معتقدم ازدواج در راه رسيدن به موفقيتم خيلي كمك‌حال من بود، زيرا يك ورزشكار حرفه‌اي همه چيزش از خواب و استراحت بگيريد تا آخر، بايد حرفه‌اي باشد. من هم از اين قاعده مستثنا نبودم و از اينكه با همسرم ازدواج كردم خوشحالم.
البته زندگي كردن با يك ورزشكار يا هنرمند براي هر خانمي سختي‌هاي خاص خودش را دارد، اما براي خانمي كه قرار است بچه‌داري كند و از طرف ديگر كارهاي مربوط به منزل را هم انجام دهد، زندگي كردن با يك ورزشكار حرفه‌اي سختي‌هاي خودش را دارد، چون در شرايط عادي حداقل هفته‌اي يك شب را در اردوهاي تيم‌مان هستيم و آن‌چنان كه بايد وقت نمي‌شود در كنار خانواده‌مان باشيم.



سطح توقع بچه‌هاي امروز با زمان ما خيلي فرق كرده؛ آن زمان شايد ما با يك آتاري يا حداكثر سگا خوشحال مي‌شديم و خودمان را سرگرم مي‌كرديم اما بچه‌هاي اين دوره و زمانه بايد در اتاق‌شان حتما انواع بازي‌هاي روز، لپ‌‌تاپ و كامپيوتر باشد، زيرا تكنولوژي پيشرفت كرده و يك بچه در اينترنت جست‌وجو مي‌كند يا خود مهران مجبور است يكسري گزارش‌ها را به وسيله اينترنت تهيه كند. خاطرم هست زماني كه بچه بودم، بازي با چند جوراب به‌عنوان توپ فوتبال به همراه برادران ما را سرگرم مي‌كرد اما الان مهران چون در خانه تنهاست، اغلب اوقات فراغتش را با درس، كامپيوتر و موسيقي پر مي‌كند.



اين اقتضاي سنين جواني است كه دوست داشته باشي پيشرفت كني، مشهور شوي و به چشم بيايي. به قول دوست عزيزم مهرداد ميناوند، آن زمان كه هنوز معروف نشده‌اي و دوست داري اين اتفاق در زندگي‌ات رخ دهد، همه كاري انجام مي‌دهي اما وقتي به خواسته‌ات رسيدي، مجبوري در خيابان، عينك ۱۴ اينچي بزني و كلاه بگذاري تا نشناسنت و آرامش داشته باشي! به هر صورت وقتي سن‌ات بالاتر مي‌رود، مهم هست در بازي خوب و برنده باشي اما زماني كه از زمين مسابقه بيرون مي‌آيي، ديگر ذهنت به زندگي شخصي‌ات تعلق دارد. من هم‌زماني كه جوان بودم دوست داشتم وقتي خانواده‌ام دارند بازي‌ام را تماشا مي‌كنند، اشتباهي را مرتكب نشوم و هميشه بهترين عملكرد را داشته باشم، اما الان دوست دارم فقط شب‌ها بعد از بازي‌هاي‌مان طوري بازي كرده باشم كه رويم بشود به خانه بيايم، بالاخره الان همسرم و آقا مهران تمام بازي‌هايم را دنبال مي‌كنند و دوست ندارم بازنده باشم.



زماني كه نوجوان بودم و در تيم «گسترش» بازي مي‌كردم، چندباري در روزنامه‌هاي مختلف عكس و اسمم را به‌عنوان بازيكن هفته و… زده بودند اما به‌خاطر نخستين تمريني كه با تيم پرسپوليس انجام دادم، يك روزنامه از قول علي پروين تيتر زده بود :«محمدي، عابدزاده ديگر فوتبال ايران.» همچنين يك سال پيش بعد از بازي با الاهلي در عربستان، يكي از روزنامه‌ها تيتر زده بود؛ «محمدي شير عربستان» كه فكر مي‌كنم اين‌ها بهترين تيترهايي بوده كه تابه‌حال درباره خودم خوانده‌ام.



نمي‌خواهم شعار بدهم، چون تا آن‌جا كه در توانم بوده به حرف‌هايم عمل كرده‌ام اما هميشه معتقدم يكسري چيزها ارزش بيشتري از فوتبال دارند؛ شايد در دروازه‌باني در حد خيلي‌ها نباشم اما اين برايم مهم است كه هميشه وقتي اسمم مي‌آيد، بگويند؛ محمدي‌منش، ‌اخلاق و رفتارش خوب است. اين مهم است كه علي پروين بگويد، محمدي بچه خوبي است تا اين‌كه بگويند فوتبالش بهتر از اخلاقش است! وگرنه تا دل‌تان بخواهد آنقدر فوتباليست و دروازه‌بان بهتر از من بوده اما الان هيچ يادي از آن‌ها نمي‌كنند اما كساني كه سعي كردند در هنر و فوتبال هميشه خوش‌برخورد و خوش‌رفتار باشند، هميشه در ذهن و ياد همه باقي مانده‌اند و هر جا بروند از آن‌ها به نيكي ياد مي‌شود. من هم دوست دارم جزو اين دسته باشم، وگرنه فوتبال و ورزش حرفه‌اي يك روز تمام مي‌شود و هيچ‌كس در ذهنش نمي‌ماند فلان بازيكن در فلان بازي حضور داشته يا نه! مهم اخلاق و منش ورزشكاري است.


هميشه مهم‌ترين چيزي كه دوست داشته‌ام به پسرم هم ياد بدهم، اين بوده كه در هر كاري صداقت داشته باشد. خود من هم چه در زندگي‌شخصي‌ام و چه در فوتبال و كارم، دوست دارم صادق باشم چون اگر بخواهي يك‌بار دروغ بگويي، مجبوري پشت‌سرش براي درست كردن آن دروغ، باز هم‌دروغ بگويي! اين مهم است كه براي رسيدن به جايگاه موردنظرت تلاش كني و به آن برسي اما به چه قيمتي؟! مهم اين است كه براي رسيدن به آن نقطه، پايت را روي دوش كسي نگذاري و خودت پله پله بالا بروي. دنيا آن‌قدر ارزشش را ندارد كه بخواهي هر كاري بكني، براي اين‌كه به جايي برسي چون آخرش همه‌مان در يك وجب جا مي‌خوابيم. خود من در دوره‌اي رشد كردم كه با بزرگاني همچون بهزاد غلامپور، داوود فنايي، فرشيد كريمي، حسن رودباريان و... هم رفيق بودم و هم رقيب اما هيچ‌وقت دست از تلاش برنداشتم و جايگاه امروزم را اول مرهون لطف خدا و بعد مديون زحمات خودم مي‌دانم.



وقتي از خانه بيرون مي‌روم، يك جوان به من به چشم محمد محمدي نگاه نمي‌كند، من را به‌عنوان دروازه‌بان استقلال مي‌شناسد، شايد دروازه‌بان استقلال براي خيلي‌ها يك الگو باشد، بنابراين هميشه زيرنظر است كه مثلا چه لباسي مي‌پوشد يا چه رفتاري دارد. به همين‌خاطر اكثرا سعي مي‌كنم هنگام انتخاب لباس‌هايم، به شيك بودن‌شان توجه كنم تا مارك‌دار بودن! مهم اين است كه هر لباسي بپوشي، تروتميز باشي، همين. اگر كار اداري داشته باشم، ترجيح من كت‌وشلوار است اما اگر بخواهم با خانواده‌ام جايي بروم، اسپرت را بيشتر مي‌پسندم.


به‌نظرم اين نيمچه موفقيتي هم كه توانسته‌ام در فوتبال داشته باشم‌ را مديون آرامشم هستم. هميشه سعي كرده‌ام از آرامش احمدرضا عابدزاده كه دوست خوبم هم هست الگوبرداري كنم، چراكه همين كه بتواني در شرايط سخت بازي به تيمت كمك كني و روحيه بدهي، خودش خيلي هنر مي‌خواهد و اعتماد‌به‌نفسي را مي‌طلبد كه مي‌تواند همه جا كمك‌ حالت باشد. هميشه سعي كرده‌ام، در مواقع سخت و زماني كه تيم تحت فشار است، با خنديدن و دست‌كشيدن سر هم‌تيمي‌ام به تيم و روحيه ‌بازيكنان‌مان كمك كنم، البته به بازيكنش هم بستگي دارد، چون بعضي‌اوقات مجبور مي‌شوي با يك فرياد زدن سر هم‌تيمي‌ات، به او و تيم شوك وارد كني تا از زير فشار خارج شوي.



هميشه در زندگي يك ورزشكار حرفه‌اي روزهاي بد و خوب زيادي وجود دارد، اما به‌نظرم بدترين اتفاقي كه ممكن است براي يك ورزشكار در اوج دوران بازيگري‌اش بيفتد، زماني است كه مصدوم شود. خاطرم هست زماني رباط صليبي‌ام پاره شده بود و با هيچ‌تيمي قرارداد نداشتم و از همه بدتر اين‌كه هيچ پولي هم در بساط نداشتم! ‌اما هيچ‌وقت كم نياوردم.



زياد اهل تفريح نيستم و فرصت كافي هم براي اين كار ندارم، خيلي دوست ندارم در خيابان باشم، شلوغي و ترافيك اذيتم مي‌كند. اغلب تفريح من، به يك ماه آخر سال ختم مي‌شود كه يك مسافرت دسته‌جمعي با خانواده‌ام را اكثرا ترجيح مي‌دهم. بيشترين جايي كه براي مسافرت كردن دوست دارم، شهر هامبورگ آلمان است و بعد از آن اسپانيا را مي‌پسندم.

قبلا خيلي بدنسازي مي‌كردم و وزنه مي‌زدم اما به مرور كه سن بالا مي‌رود، يكسري مسائل تغيير مي‌كند، مثلا الان هفته‌اي يك‌بار بيشتر سراغ وزنه زدن نمي‌روم و به تغذيه‌ام هم خيلي اهميت مي‌دهم. مثلا صبحانه‌ام مثل همه نان و چاي ‌‌شيرين و پنير است اما مهم‌ترين وعده غذايي من، ناهارم است كه سعي مي‌كنم ۴-۳ ساعت قبل از تمرين ‌با غذاهايي كه كربوهيدرات بيشتري دارند، مثل ماكاروني يا برنج، نياز بدنم را تامين كنم. به هيچ وجه اهل غذاهاي سرخ‌كردني نيستم. بعد از تمرين، يعني حدود ساعت ۸ هم شامم را مي‌خورم و حداكثر ساعت ۱۱ مي‌خوابم.



هيچ وقت دوست نداشته‌ام چه در زندگي و چه در فوتبالم بازنده باشم‌ حتي گاهي‌اوقات هم كه با مهران گل كوچك بازي مي‌كنيم، دوست ندارم ببازم! هميشه از بزرگان تجربه‌هاي زيادي را آموخته‌ام؛ مثلا روحيه پيروزي‌طلبي‌ام را از علي پروين ياد گرفته‌ام. خاطرم هست يك روز با علي پروين زماني كه در باشگاه استيل آذين بوديم مي‌‌خواستيم تك به تك تنيس‌فوتبال بازي كنيم (همان‌طور كه مي‌دانيد علي پروين در اين بازي بسيار حرفه‌اي است)، آن روز من از علي آقا بردم. رفتم خانه و آرش فرزين (داماد علي پروين) با من تماس گرفت و گفت علي آقا گفته: فردا زودتر بيا سر تمرين كارت دارم! فردايش زودتر رفتم سر تمرين و به علي آقا گفتم: «چيزي شده؟» او هم گفت: «بيا بر‌يم تنيس فوتبال!» رفتيم و آن روز من باختم، بعد از بازي علي آقا به من گفت: «بچه جون من به‌خاطر اينكه ديروز به تو باختم، تا صبح نتونستم بخوابم!» اين حس خيلي قشنگي است كه هميشه دوست داشته باشي برنده باشي.


وقتي جوان بودم، هميشه فوتبال را با احمدرضا عابدزاده مقايسه مي‌كردم چون علاقه خيلي زيادي به او داشتم و دارم، حتي خاطرم هست اكثر دستكش‌هاي دروازه‌باني و لباس‌هاي ايشان را مي‌خريدم. به‌نظرم احمدرضا عابدزاده بهترين الگوي فني فوتبالي من بوده، چراكه اعتماد به نفس و حركات فوق‌العاده‌‌اش هميشه زبانزد بود. من هم هميشه سعي كرده‌ام از ايشان الگو بگيرم، هر چند يك‌صدم‌شان هم نخواهم شد! يكي از آرزوهاي دوران نوجواني‌ام هميشه اين بود كه يك روز به جاي احمدرضا عابدزاده؛ من وارد زمين شوم و استاديوم تشويقم كنند كه الحمدلله اين اتفاق در زندگي‌ام رخ داد اما باز هم مي‌گويم هنوز نسبت به بزرگاني همچون ناصر حجازي و احمدرضا عابدزاده، خيلي عقب هستم.


سال ۶۹‌ اولين درآمد فوتبالي‌ام را از تيم نوجوانان گسترش كه ماهانه هزار و ۲۰۰ تومان بود دريافت كردم، آن زمان پول‌هايم را جمع مي‌كردم و به مادرم مي‌دادم، الان هم كه بزرگ‌تر شده‌ام، پول‌هايم را جمع مي‌كنم و مي‌دهم به همسرم‌! (مي‌خندد) ‌همين‌جا بايد از آقاي دارا غزنوي، مديرعامل وقت سايپا كه باعث شد زندگي من متحول شود، كمال تشكر را داشته باشم، چراكه نخستين قرارداد حرفه‌اي در رده بزرگسالانم را زماني منعقد كردم كه ايشان مديرعامل سايپا بود و خيلي حمايتم مي‌كرد. سال اول قراردادم ۶۰۰ هزارتومان بود به علاوه ماهانه ۳۵ هزارتومان حقوق (كه خيلي نسبت به آن زمان پول خوبي بود.)‌ اما سال بعدش يك قرارداد ۲ ساله بستم كه با پول آن، يك خانه‌‌ خريدم، ازدواج كردم و تشكيل زندگي دادم.



فعلا ‌شغل ديگري به غيراز فوتبال ندارم اما از صبح تا شب درگير كارم! البته چند وقت پيش، فروشگاه‌پوشاكي راه‌اندازي كردم كه يكي از برادرانم آنجا بود و قرار بود خودم هم به آن‌جا سر بزنم اما ديدم اين كارها با روحيه‌ام سازگار نيست و موفقيتي براي خودم نمي‌ديدم، به همين دليل مغازه را تخليه كردم و اجاره دادم. خواه‌ناخواه حداكثر ۵-۴ سال ديگر بتوانم فوتبال بازي كنم، به همين دليل خيلي به دوران بعد از بازيگري‌ام فكر مي‌كنم و در فكر شروع يك كار ديگر به همراه دوستان خوبي كه دارم، هستم، آن هم نه به‌دليل مسائل مالي و درآمدزايي‌اش بلكه از خانه‌نشيني بدم مي‌آيد و دوست دارم سرم گرم كار باشد. البته اين را هم بگويم ‌آدم كار اداري نيستم كه بخواهم مانند كارمندان صبح از خانه بزنم بيرون و بعدازظهر برگردم، ترجيحم كاري است كه دست خودم باشد.



آخرين فيلمي كه ديدم، همين چند وقت پيش، يعني بعد از اتمام جشنواره فيلم فجر بود كه فيلم اكران نشده «خيابان‌هاي آرام» را ديدم و اتفاقا خيلي هم دوستش دارم. يكي از دوستان من، مسئول يكي از سينماهاست، به همين دليل بعضي وقت‌ها روزهاي جمعه براي اينكه شرايطم را مي‌داند، به همراه خانواده‌ام دعوتم مي‌كند و ۳-۲ تا فيلم را پشت‌سر هم نشان‌مان مي‌دهد! در كل، اهل فيلم هستم، به‌خصوص فيلم‌هاي طنز ايراني. مثلا فيلم سن‌پطرزبورگ، هم محتواي خوبي داشت، هم بازيگران قوي و هم درون‌مايه طنزش فوق‌العاده خوب بود.



۳-۲ سال است ماشين‌هاي خوب سوار مي‌شوم. در كل، علاقه زيادي به ماشين دارم و نخستين اتومبيلم هم رنو پي‌كي بود، بعد از آن پيكان، پرايد و ۲۰۶ خريدم و بعد سوناتا و سانتافه و آزرا و الان هم يك BMW X۳ آبي‌رنگ دارم.


به‌نظرم هر كسي در هر صنفي كه باشد، براي آن زحمت مي‌كشد. خاطرم هست يك روز عليرضا دبير كه تازه از سفر فرانسه‌‌برگشته بود (به خاطر مصدوميت كتفش به آن مسافرت رفته بود)، به من گفت، ايرادي كه اغلب مردم دارند، اين است كه هميشه مي‌گويند مثلا علي دايي پولدار است اما هيچ‌وقت نمي‌گويند علي دايي زحمت كشيده، ابرويش شكافته، دنده‌اش شكسته و…، يا هر فرد ديگري. اين‌طوري نيست كه همان روز اول آمده‌باشند با او قراداد بسته باشند و كلي پول تقديمش كرده باشند! معتقدم هر كسي به هر جايگاهي، مقامي و پستي رسيده، روزي برايش تلاش كرده. غيرممكن است شما درس نخواني و نفر اول كنكور شوي! يك بار مي‌تواني تقلب كني، ۲ بار مي‌تواني، بار سوم دستت رو مي‌شود.


در هيچ صنف يا كاري، نمي‌تواني سقفي براي آرزوهايت تعيين كني‌؛ چراكه هر روز چيزهاي جديدتري مي‌آيد كه دوست داري آنها را هم ياد بگيري؛ مثلا در دروازه‌باني، مربيگري و…، هيچ‌وقت نمي‌تواني انتهايي را مشخص كني و بالاترين سطح را پيدا كني. اما در حال حاضر يكي از بزرگ‌ترين آرزوهاي فوتبالي‌ام، حضور به همراه تيم‌ملي در جام‌جهاني ۲۰۱۴ برزيل است. چون با توجه به سن‌وسالم، اين آخرين شانسم‌است.



دوست دارم ۴ سال ديگر كه مهران هم دوره راهنمايي‌اش تمام شده است، فوتبال را كنار بگذارم. با اينكه خيلي از دروازه‌بان‌هاي بزرگ دنيا مثل ادوين واندرسار، ينس لمان و… با وجود سن زياد همچنان در بهترين سطح بازي‌هاي فوتبال در جهان مي‌درخشند اما دوست ندارم بعد از ۳۷ سالگي به فوتبالم ادامه دهم و بعد از اين دوران هم، حدود ۳-۲ سالي به هيچ عنوان با فوتبال ارتباطي نخواهم داشت. دوست دارم اگر سراغ مربيگري‌هم رفتم، با توپ پر برگردم و تمام مدارك و دانش مورد نياز آن را كسب كنم.

باز نشر اختصاصی: B artarinha.ir