شکایت پرسپولیس از مایلی کهن

برترین ها به نقل از تماشا: باشگاه پرسپولیس به دلیل صحبت های محمد مایلی کهن درمورد مدیریت باشگاه، از او شکایت می کند.

به گزارش برترین ها محمد رویانیان در مصاحبه ای که دیروز انجام داد جواب مایلی کهن را داد، اما بیانیه مایلی کهن که بعد از مصاحبه مدیرعامل باشگاه منتشر شد باعث شد مسئولان باشگاه تصمیم بگیرند از مایلی کهن شکایت کنند پس از صحبت های مایلی کهن درباره مدیریت باشگاه پرسپولیس و بیانیه تازه اش که دوشنبه منتشر شد، این باشگاه تهرانی اعلام کرد به دلیل آنچه «بی حرمتی، ادعای بی پایه و اساس، هتاکی، اهانت به افراد و انتشار مطالب کذب» عنوان شده است، امروز از این مربی به مراجع قضائی شکایت می کند.

بیانیه تند مایلی کهن

یک بار دیگر محمد مایلی کهن این بار نه در مقام مصاحبه که در مقام بیانیه ظاهر می شود و باز هم متن کلام او چیزی جز حمله به دیگران نیست. به گزارش برترین ها او در بیانیه اخیر به محمد رویانیان، سردار زارع، مصطفی دنیزلی و البته علی دایی حمله کرده و به آنها لقب هزار چهره، آقای دوربینی، درجه دو و خاله! داده است. این بیانیه شگفت انگیز را که یادآور حملات او به امیر قلعه نویی است، بخوانید.

بسمه تعالی

آقایان هزار چهره، نمی دانستم که صاحبان اصلی پرسپولیس نمی توانند درباره عشق خود (پرسپولیس) حرف بزنند، اما شما که از سوی دوستانتان با عنوان مردان هزار چهره نامیده شده اید، ارباب و مالک آن هستید! آقایان هزار چهره، عنوان کرده اید که پرسپولیس ارثیه مایلی کهن نیست اما با اجازه همه هواداران واقعی پرسپولیس، به اندازه یک در میلیارد شاید من در تیم محبوبم سهم داشته باشم و آن هم نوکری تیم محبوبم بوده که به آن افتخار می کنم، اما آقایان هزار چهره، نمی دانستم که پرسپولیس سرجهازی همسران شماست.

آقایان هزار چهره، عنوان کرده اید که مایلی که هر موقع تیم ندارد، مصاحبه می کند تا تیم بگیرد اما باید بگویم کیست که در این کشور دوست داشتنی و عزیزتر از جانم زندگی نماید و نداند که نان بیشتر،در سکوت کردن است اما من که همانند رفیق شفیق شما آقای پول پرستی (ببخشید آقای خاله) نیستم که بخواهم مرفه بی درد باشم.

خدا را هزاران مرتبه شکر «مرفه» هستم اما «بی درد» نیستم. مرفه هستم اما سرم را مثل کبک زیر برف فرو نمی برم تا اطرافم را نبینم. آقایان هزار چهره، چه کسی است که نداند اگر مایلی کهن سکوت می کرد و حاضر به معامله و بده بستان های مرسوم بود، وضعش خیلی خیلی بهتر از امروز بود (خداوند را هزاران بار شکر که وضعم خوب است).

همیشه از خداوند خواسته ام مرا «مرفه بی درد» نکند تا مبادا دچار این توهم نشوم که؛ چون زندگی خوبی دارم، همه مردم زندگی شان این چنین است؛ «مرفه هستم اما سرم را مثل کبک زیر برف فرو نمی برم» خیال نکنم اگر من برای خرید فلان کالا، ثبت نام فرزندانم، رفتن به پزشک و فلان بیمارستان خصوصی و حتی رفتن به خارج از کشور برای مداوا مشکلی ندارم، همه افراد کشورم نیز این چنین هستند.

سرم را زیر برف فرو نمی کنم و این را به خوبی می دانم که چه طیف گسترده ای از هموطنانم در صف های طویل روزانه و سالانه بیمارستان های دولتی (بیمارستان های خصوصی که جای خود) به سر می برند و اصلا نمی توانند به دلیل مراجعه بیش از حد، رنگ تخت آنها را بینند و جان به جان آفرین تسلیم می کنند، آن وقت شما مردان هزار چهره می آیید و برای ماه عسل «مصطفی پاشا» بیش از ۵ میلیارد تومان هزینه می کنید.

تازه آقای دوربینی (به دلیل اینکه هر جا دوربین عکاسی و تلویزیون هست او نیز آنجاست) اعلام می کند که اگر مدیرعامل خود شخصا به ترکیه نمی رفت نمی توانستیم تخفیف ویژه بگیریم. آقایان هزار چهره، تصورم بر این بود که فردی خواست از روی صدق و صفا و حس نوع دوستی و وطن پرستی، دغدغه ها و اندوخته هایی را که ذره ذره طی سالیان متمادی به صورت آکادمیک و تجربی به دست آورده، در اختیارتان قرار دهد، از آن استقبال خواهید کرد، اما نمی دانستم که شما مدیران هزار چهره همزمان دارای هزاران تخصص هستید و نیاز به مشورت ندارید.

هدف من این بود که شما، توسط برخی از مشاوران به ظاهر نخبه که همه چیز را - فقط و فقط - برای خود می خواهند تبدیل به «رضا گگه» نشوید. رضا گگه خود حدیث مفصیلی دارد که شاید در صورت نیاز روزی آن را بیان کنم. زیاد زیستن آرزوی همه است اما خوب زیست و انسان بودن آرمان عده ای معدود است.


باز نشر: مجله اینترنتی Bartarinha.ir