کروش برگشت؛ خوشحالم که دوستم دارید

کارلوس کروش سرانجام برگشت ، بعد از ۵۲ روز و البته درست در همان تاریخی که قول داده بود یعنی ۹ ژانویه ۲۰۱۲ .

کارلوس کروش ، سرمربی تیم ملی کشورمان که پس از بازی ایران و اندونزی و صعود مقتدر تیم ملی از بازی های مرحله نخست انتخابی تیم ملی ، بامداد سه شنبه به تهران آمد و خیلی زود ، هنوز خستگی سفر از تنش بیرون نرفته ، کار را آغاز کرد.

او همراه با سیموئز به ورزشگاه اکباتان آمده بود و بازی دو تیم راه آهن و ملوان را زیر نظر گرفته بود. مسابقه ای که همزمان بود بازی استقلال و داماش اما سرمربی تیم ملی به اکباتان رفته بود تا بازیکنان مورد نظرش که به نظر می رسید چند یار جوان ملوان باشند را از نزدیک ببیند و البته شاید هم او نیم نگاهی به بازیکنانی مثل عالیشاه یا حسین کعبی داشت. کعبی که با خطای پنالتی اش زمینه ساز شکست تیم دایی در غیاب سرمربی بود.

کروش و سیموئز مدام با هم حرف می زدند و کاملا می شد فهمید بحث شان خیلی هم مرتبط به این بازی نیست. این دو که پس از نزدیک به دو ماه یکدیگر را دیده بودند ، به نظر می رسید بحث های کلی تری درباره شرایط کاری شان و حتی فوتبال ایران دارند . بازی را زیر نظر داشتند و هر چند دقیقه یکبار هم باید پاسخگوی ابراز علاقه طرفداران تیم ملی می شدند. طرفدارانی که خود را به کروش می رساندند و می خواستند تا با او عکسی به یادگار بگیرند.

طرفداران انزلی چی هم حسابی برای او سنگ تمام گذاشته بودند. مدام شعار می دادند :« کروش انزلی چی ... کروش انزلی چی» و البته به او بازیکن هم پیشنهاد می دادند:« کروش یادت باشه ... پوریا( نزهتی) باید باشه.» شعار هایی که البته سرمربی تیم ملی که بی مترجم به ورزشگاه آمده بود ، چیزی متوجه اش نمی شد و تنها به صورت غریضی برای جمعیت دست تکان می داد چون نامش را فریاد می زدند.

گذشت بیش از ۹ ماه سبب شده تا سرمربی سرشناس تیم ملی دیگر تعدادی از خبرنگاران حوزه تیم های ملی را بشناسد و برخوردش با آنها حسابی گرم باشد. او که در ورزشگاه قصدی برای مصاحبه نداشت ، اما دیدن خبرنگاران برایش اتفاق ناخوشایندی هم نبود با لبخندی گرم پاسخگوی خبرنگار خبرآنلاین بود. نماینده ما که در جایگاه ویژه و دور از دسترس دیگر همکارانش با کروش تنها مانده بود. بعد از سلام و علیک خیلی زود ، سال نو را تبریک می گوید. کاری که پیشتر برای کفاشیان کرده بود. او یک مسیحی است و این روز ، روزهای نخست سال جدیدشان ، اتفاقی که برای ما ایرانی ها خیلی معنایی ندارد. این سال نو برای کروش است. او می خندد و می گوید:« بله سال نوی ماست و البته آغاز سال نوی فوتبال!»

او دو ماه ایران نبود و رفتنش شایعات بسیاری را به همراه داشت. از شایعه اختلاف با بعضی مسئولان فدراسیون تا پیشنهاد ساندرلند که باعث می شد خیلی از هوادارانش از خبرنگاران گرفته تا بقیه ، نگران برنگشتنش به تهران باشند. او همه این اخبار را می شنود و دوباره با لبخندی می گوید:« پس حسابی دلتنگم شدید!»

کروش می گوید:« تازه آمدم و فعلا قصد مصاحبه ندارم اما هفته بعد حتما می نشینم و با خبرنگاران حرف می زنم. فقط می توانم بگویم خوشحالم از اینکه این قدر دوستم دارید.»

او ترجیح می دهد فعلا مصاحبه نکند و حتی از گزارشگر دوربین ۹۰ هم عذر می خواهد. سعی می کند با دستیارش درباره بازی حرف بزند که یکبار شعارهای تماشاگران انزلیچی را می شنود. آنها مشغول تشویق صالح نیا ، مدیر تیم شان هستند که کنار سرمربی تیم ملی نشسته و کروش فکر می کند خطاب شان با اوست. شروع می کند به دست تکان دادن برای شان و دوباره شعار « کارلوس انزلی چی...» سر داده می شود. او می خواهد بداند چه درباره اش می گویند و وقتی می شنود که صدایش می کنند:« اهل انزلی » می پرسد:« می گویند من کجایی هستم؟» او دقیقا نمی داند انزلی کجاست و وقتی متوجه شعار مردم می شود ، دوباره لبخندی می زند و به ابراز احساسات شان با تکان دادن دست هایش پاسخ می دهد.


منبع: خبرآنلاین

باز نشر: مجله اینترنتی Bartarinha.ir