نقد؛ علی دایی، اقیانوس و چاله آب
واب هایی که برای علی دایی دیده بودیم هیچ وقت تعبیر نشد. گمان می کردیم فوتبالش که تمام شود، با همه اعتبارش در دنیا و آسیا، می شود عصای دست فوتبال ایران.
سیامک رحمانی
یک - روبرتو باجو در فصلی که از بولونیا به اینترمیلان آمد با سوال های بزرگی مواجه بود. همه از او می پرسیدند کاپیتانی، درخشش و بازی ثابت در بولونیا را چرا می گذارد و به اینتری می آید که ممکن است در آن نیمکت نشین باشد و همه چیز برایش تمام شود. جمله ای که او در پاسخ به منتقدان و خبرنگاران گفت بی نظیر بود: «ترجیح می دهم در اقیانوس غرق شوم تا اینکه در یک چاله آب پادشاهی کنم!»
دو - خواب هایی که برای علی دایی دیده بودیم هیچ وقت تعبیر نشد. گمان می کردیم فوتبالش که تمام شود، با همه اعتبارش در دنیا و آسیا، می شود عصای دست فوتبال ایران و با پرنسیبی که دارد، ما را هم با خودش می کشد بالا. همه اش او را تصور می کردیم که به عنوان دیپلمات فوتبال ایران از این پایتخت به آن پایتخت می رود و برایمان احترام و روابط بین المللی سوغات می آورد.
فکر می کردیم ردایی کوچک تر از ریاست فدراسیون بر قامتش نمی نشیند اما خودش وسوسه های کوچکی داشت. جاه طلبی هایش انگار در همان زمین فوتبال و با آخرین پرش هایش برای گل زدن ته کشیده بود. دلش می خواست روی نیمکت بنشیند و با بازیکنانی که روزگاری همبازی اش بوده اند، گلاویز شود.
بختش البته بلند بود و اسمش آنقدر بزرگ که خیلی راحت به نیمکت پرسپولیس و تیم ملی رسید. همه فکر می کردند اسم بزرگش وزن نیمکت را بالا می برد. فکر می کردند بخشی از آن همه استعداد داخل زمین را اگر کنار خط طولی نشان دهد، می شود یکی از بهترین مربی های تاریخ فوتبال ایران اما نشد.
کم کم از آن بالا آمد پایین. یک قهرمانی با سایپا و بعد افتادن در سراشیبی شکست پشت شکست. دعوا پشت دعوا. گرفتن جام حذفی با پرسپولیس اگر برای نام دیگری می توانست افتخار باشد، به عناوین دایی بزرگ چیزی نمی افزود. کل کل دائمی با مدیر باشگاه ها و با روسای فدراسیون. حالا همه آن ابهت داشت رنگ می باخت. آقای گل جهان. شماره ۱۰ محبوب آسیا و بعد راه آهن. یک فصل حقارت بار. جنگیدن در هراس از سقوط. خوشحالی از برد آخر فصل مقابل پرسپولیس و حرف هایی که هواداران را خشمگین کرد.
نامی که اول فصل نماد اعتراض روی سکوها بود و آخر فصل خوشحال بود که تیمش نیفتاده است. حالا دوباره نام او مدام در کنار هر خبری از پرسپولیس شنیده می شود. مهمترین گزینه ایرانی تیمی که برای نیمکتش دنبال کالدرون و متسو است. راه آهن هنوز چشمی به او دارد و او منتظر است که تکلیف آلترناتیوهای خارجی اش در پرسپولیس روشن شود.
رویای برگشت به پرسپولیس که حالا با یک مشت ستاره از هر وقت دیگر به افتخار نزدیک تر است. آمدن دایی شاید برای هواداران چندان هم ناخوشایند نباشد. آنها که در چند نظرسنجی نشان داده اند هنوز او را به چشم ناجی نگاه می کنند و معلوم نیست به کدام اعتبار.
در فوتبال ایران کسی به کارنامه نگاه نمی کند. اسم ها هستند که حرف می زنند و نه رزومه ها. همین هم هست که یاوری و فیروز کریمی و درخشان و چند نفر دیگر همین طور می توانند در لیگ برتر و لیگ یک دور بزنند و از آن تیم به آن تیم بروند بی آنکه نیازی به افتخار تازه و زحمتی داشته باشند.
نام دایی که از همه آنها بزرگ تر است. پس چرا او نتواند در این فوتبال بماند و از این تیم به آن تیم برود؟ برای سال های متمادی بی آنکه چیزی را ثابت کند. می شود. می تواند. حتی اگر این فصل را هم دور از نیمکت بگذراند اما شاید دایی بخواهد برگردد و نگاه کند که قرار بوده به کجا برسد و به کجا رسیده است.
پرسپولیس دست به دست می شود و شاید چند بار دیگر به دست دایی بیفتد. شاید در پرسپولیس اهمیتی ندهند که او چه در چنته دارد و به راه آهن و پرسپولیس فصل های قبل چه داده است و چه انتظاری از او داشت. اما دایی چطور. برای او مهم است که سال به سال چه مسیری را طی می کند یا نه؟ برایش مهم است که هر انتخاب او را به کجا می رساند یا نه؟
در لیگ ۱۸ تیمی ایران، چند تیم او را می خواهند؟ در جایی که قلعه نویی می تواند تراکتور و مس را چشم انتظار بگذارد و با قراردادی که رقمش بی شک نجومی است، استقلال را انتخاب کند او چه جای انتخابی دارد؟ اینکه یک مربی بزرگ و موفق - که دایی و طرفداران متعصبش درباره او ادعا می کنند - اینگونه بی مشتری است، برای خودش چه معنایی دارد؟
ستاره ای با این سابقه و با این همه هوادار شخصی که مطمئنا رفتنش به هر تیمی توجه رسانه ها و برق دوربین ها را متوجه شهر و باشگاه تازه او خواهد کرد. پرسپولیس می تواند در اوج استیصال و در شرایطی که پای هیچ کدام از مربی های مورد نظر خارجی اش به تهران باز نشود باز هم نیمکت را به دست دایی بسپارد اما او خودش درباره توانایی هایش چه فکر می کند؟ فکر می کند پرسپولیس را به کجا می تواند برساند؟ او که روزی غرور این فوتبال بود، می خواهد همچنان بر دوش فوتبال سنگینی کند و با خاطرات ما و خودش به تجارت ادامه دهد یا ممکن است خود را جدی تر بگیرد و به افق های دورتری چشم داشته باشد. زدن به اقیانوس یا امید به پادشاهی در چاله آب؟
نظر کاربران
قلم به مزد !
چقدر پول میگیرین تا این چرندیات و بنویسین
يك نفر پيدا شد حقيقت را گفت"می خواهد همچنان بر دوش فوتبال سنگینی کند و با خاطرات ما و خودش به تجارت ادامه دهد"