ناامیدکننده چون شبکه ورزش

تماشا: پیش از آغاز به کار شبکه ورزش، همه نگرانی این بود که شبکه ای در امتداد دیگر شبکه های موجود صدا و سیما باشد. تصور اینکه نشود از این شبکه 24 ساعته هم لذتی برد، اینکه اولویت ها در این شبکه هم همان باشد که در همه این سال ها، مدیران شبکه 3 درگیرش بوده اند و اینکه به پشتوانه بی رقیب بودن، رضایت مخاطبان به هیچ گرفته شود.

انتخاب مدیری خوشنام می توانست امیدوار کننده باشد. گفته می شد او مصمم است نسلی تازه از تهیه کنندگان، مجریان و گزارشگران تربیت کند. کسانی که از کلیشه های حاکم بر دیگر شبکه ها فاصله بگیرند. متفاوت فکر کنند و متفاوت ببینند اما همه اینها ظاهرا آرزوهای دست نیافتنی بودند.

شبکه ورزش که راه افتاد، تقریبا هیچ چیزش تازگی نداشت. اغلب تهیه کنندگانش همان هایی بودند که پیش از این در شبکه 3 و دیگر شبکه ها کار می کردند. برنامه ها هم تقریبا تکرار همان برنامه ها بود. حتی در نوع زاویه دوربین های فیلمبرداری هم تغییری دیده نمی شد. تقریبا همه چیز ناامیدکننده بود.

3 روز از افتتاح المپیک گذشته. در فوتبال، تیم اسپانیا حذف شده اما کسی هنوز هیچ یک از بازی های فوتبال المپیک را زنده ندیده، ژاپن و کره جنوبی که حریفان ما در فوتبال آسیا هستند، مقتدرانه حریفانشان را کنار می زنند اما صدا و سیما به این نتیجه نرسیده که پخش مسابقات این کشورها، نه تنها جذاب خواهد بود که می تواند به فوتبال ایران هم کمک کند.

در دیگر رشته ها هم تقریبا اوضاع همین است. به نظر نمی رسد هیچ برنامه مشخصی برای پخش بازی های المپیک وجود داشته باشد. در طول روزممکن است جسته و گریخته، مسابقه ای از یک رشته ورزشی پخش شود، اما بیننده همیشه بایدآماده باشد که به دلیلی عجیب و غریب پخش مسابقه نیمه تمام بماند.

ناامیدکننده تر از هر چیزی مجریان و کارشناسان تلویزیونی است. کسانی که یا اطلاعاتشان از رشته های ورزشی بسیار محدود است یا اگر اطلاعاتی هم دارند، نمی توانند به خوبی به مخاطبانشان منتقل کنند.

طبیعی است در صدا و سیمایی که غیر از فوتبال، دیگر رشته ها جایگاهی نداشته اند، کارشناس و مجری تلویزیونی موفق، نایاب باشد. نمی شود در همه سال به مسابقات تنیس، اسب سواری، شنا، پینگ پنگ، بوکس، تیراندازی و ... بی توجه بود، در عین حال انتظار داشت که یک شبه مجریان و کارشناسانی پیدا شوند که بازی های المپیک را در بهترین کیفیت به مخاطبان ارائه کنند. مجریان و کارشناسانی که شواهد نشان می دهد نه آموزشی دیده اند و نه دامنه اطلاعاتشان گسترده تر از یک مخاطب عادی است.

در چنین فضایی، یکی چون بیژن خراسانی همچنان ترکتازی خواهد کرد. او سال هاست با کمترین دانش ممکن، گزارش یا اجرای برنامه های تلویزیونی رشته هایی چون اسب سواری، موتورسواری، اتومبیلرانی، وزنه برداری، تکواندو، کاراته، جودو و تقریبا همه ورزش های رزمی را انجام می دهد، یکی هم نیست بپرسد او چه توانایی ویژه ای دارد که دیگران ندارند.

شبکه ورزش می توانست با همه محدودیت ها، چند قدم جلوتر از دیگر شبکه های تلویزیونی در ایران باشد، به شرط آن که پیش از راه اندازی، تصمیم گرفته می شود شبکه ای باشد با حداقل استانداردهای کار تلویزیونی در دنیا. شبکه ای که برنامه سازان، مجریان و گزارشگرانش، رسانه را بشناسند. مخاطب را بشناسند و از رقابتی که امروز در دنیای رسانه ای بیرون از چارچوب صدا و سیمای خودمان وجود دارد، آگاه باشند.