نسخه پرسپولیس را نپیچید، آقای عابدینی!

تماشا: معرفی چند بازیکن پرسپولیس به عنوان بازیکنان کم کار و کم فروش، فرار به جلو به نظر می رسد. یک تمهید قدیمی برای اینکه هواداران کمی آرام بگیرند و به جای مربی و تیم، روی چند بازیکن زوم کنند.

کسی تردیدی ندارد که تیم پرسپولیس وحشتناک بازی می کند و در بازیکنانش تعصب و جنگندگی یک تیم معمولی هم دیده نمی شود اما اینکه گمان کنیم همه فاجعه کنونی را مسئولیت ناپذیری سه بازیکن رقم زده - اگر نخواهیم لفظ خیانت را به کار ببریم - خودفریبی است.

این خود فریبی را یا باید حاصل مشاوره های عجیب و غریب مشاوران ناشناس آقای رویانیان دانست یا باید به حساب همان سناریویی گذاشت که قرار است در چند روز آینده مشکلات را پوشش دهد تا پرسپولیس بتواند روحیه نبرد در دربی را داشته باشد و از پیش بازنده نباشد.

شاید مدیریت باشگاه گمان می کند این از تنها گزینه های پیش رو بوده است. گزینه ای کم هزینه تر و زودبازدهتر از اینکه سرمربی تیم را پس از پنج هفته قربانی کنند. اگرچه یکی مثل امیر عابدینی می تواند نسخه شخصی اش را با طرح برکناری ژوزه ارائه کند.

عابدینی می گوید هر مربی که در پنج هفته اول نتواند نیمی از امتیازات را جمع کند و مثلا 7 امتیاز به دست آورد باید عوض شود. فرقی هم نمی کند مورینیو باشد، گواردیولا یا ویلاش یوآش. امیر عابدینی می گوید باید یک مربی ایرانی بر سر تیم گذاشت و خلاص اما او در نظر نمی گیرد که آنچه در پرسپولیس اتفاق افتاده، شباهتی با آنچه در رئال یا چلسی روی می دهد، ندارد.


ژوزه تیم بسته شده را تحویل گرفته و اگرچه در مقابل نتایج به دست آمده مسئول و پاسخگوست اما کسی نمی تواند منکر شود که این تیم بد بسته شده و بدون بدنسازی به میدان آمده است.

نه آقای رویانیان که از فوتبال شناخت مناسبی ندارند و نه هیچ کارشناس بزرگی نمی تواند پس از پنج هفته کار ژوزه را پایان یافته بداند و به او نمره بدهد. دنیزلی هم به ته خط رسیده و هیچ نام وسوسه کننده دیگری هم در میان نیست تا تصور کنیم بتمن وار خواهد آمد و گاتهام سیتی را نجات خواهد داد.

اگر قرار است پرسپولیس را بر سر دو راهی ژوزه و یک مربی داخلی، یکی چون درخشان، استیلی یا هر کس دیگر ببینیم، حق داریم که بخواهیم به آینده امیدوار بمانیم، چند هفته دیگر به ژوزه فرصت بدهیم و فکر کنیم که ورق برمی گردد. اگر اعتقاد داریم ژوزه همچنان توانایی های کشف نشده ای دارد، این اطمینان را هم داریم که همه گزینه های داخلی امتحان خود را پس داده اند و در موردشان نمی شود رویا پردازی کرد.

امیر عابدینی و سناریواش همان است که سال ها در پرسپولیس اکران شده. پرسپولیسی که حتی وقتی با پروین و ابراهیمی قهرمان می شد هم همه به چشم می دیدند که نان بازیکنان و هواداران و اتوریته تیمی اش را می خورد.

همه می دیدند که تیم علی اصغری بازی می کند. عابدینی هم می دانست. عابدینی مدیر باهوشی است و همچنان حافظه ای قوی دارد و مطمئنا یادش نرفته که در آن روزها همه در خلوت منتقد پروین و مربیگری حجره ای اش بودو دلش پیش یک مربی بزرگ خارجی بود که بیاید و پرسپولیس را تکان بدهد. کاری که با استانکو تجربه اش کرده بود اما عابدینی سیاسی کار است و ترجیح می داد در شرایطی که فشار زیادی به او و باشگاه وارد می شد کسی چون پروین روی نیمکت باشد تا نگاه ها و فشارها را متوجه خود کند و بشود با پرسپولیس ادامه داد.

عابدینی با همین محافظه کاری ها، با پرسپولیس به افتخارات نیم بندی هم رسید اما وقتی که دعواها شروع شد و رفت، آنچه بر جا ماند، زمین سوخته بود. عابدینی حالا هم چنین مدلی را توصیه می کند. شوک دادن به تیم، آوردن یک مربی متوسط و رهایی از زیر فشار، دوتا برد و چندتا مساوی و خریدن زمان بیشتر برای تیم مدیریت.

رویانیان اگر می خواست تیمی در این حد داشته باشد دیگر نه نیازی به ریخت و پاش و کهکشان سازی داشت و نه به آوردن یکی چون ژوزه. او با دایی یا استیلی می توانست پرسپولیس را جمع کند اما اگر چیدن این تیم و آوردن این مربی جاه طلبانه بوده و یک مدیر بلندپرواز را نشان می دهد، نباید از او به این سرعت انتظار داشت که عقب نشینی کند.

رویانیان اگر همانطور که می گوید مدیریت بحران را بلد است باید بداند که نه انداختن سه بازیکن به زیر دست و پای هواداران در بلندمدت راهگشا خواهد بود و نه نسخه های بزن دررویی عابدینی و امثالهم. پرسپولیس رویانیانی حتی اگر دربی را ببازد می تواند به این فکر کند که بر آینده نگری بنا شده و فرصتی بیشتر می خواهد. رویانیان بیش از یک فصل را از دست رفته و فاجعه ای پشت سر گذاشته و حالا با پنج هفته نکبت بار نباید دست به تصمیمات انتحاری بزند. این را بعید است مشاوران مشکوک آقای مدیرعامل بتوانند به او بگویند.