پیش بینی دربی ۷۶: هیچ – هیچ!

تماشا: شاید تیتر تحریک کننده باشد ولی تمام شواهد و قرائن دال بر این است که این دربی نیز استثنا نخواهد بود و مانند اکثر دربی های این دو تیم در چند سال گذشته بازی زیبایی نخواهد شد.

چرا نباید انتظاری غیر از این داشته باشیم؟ مگر این دو تیم که کلکسیونی از ملی پوشان را دارند چه کیفیتی از فوتبال را در مسابقات خود به نمایش می گذارند که باید در دربی و آن هم این دربی با حساسیت بسیار کاذب خود انتظار بیشتری داشته باشیم؟! چرا می گوییم هیچ - هیچ؟ چون همه چیز بر این دلالت می کند که این بازی فقط یک نبرد فیزیکی است و با دوندگی های بیهوده و درگیری های بی هدف، قطع های مکرر در بازی، خطاهای پرشمار، احتمالا کارت های زرد در نیمه دوم، با ضربات آزاد بیشتر در میانه میدان و نه در مناطق جریمه همراه خواهد بود.

به یاد بیاوریم در زمان هایی (منظور سال های قبل) که دو تیم در لیگ نمایش دلپذیری از خود نشان می دادند (استثنا قاعده نیست) هم، ما در دربی کیفیت بالایی را مشاهده نمی کردیم، حال که دو تیم در این فصل (به استثنا توجه ندارم) تقریبا یا اصلا فوتبال بازی نمی کنند یا به ندرت این کار را می کنند چرا باید شاهد یک بازی زیبا باشیم؟ انتظار بیهوده نیست؟

درست است که از گفتن آن خوشمان نمی آیدولی هر جور حساب کنیم شرایط و امکانات و دانش و اطلاعات امروز فوتبال بسیار بیشتر از سال های گذشته است؛ زمین ها، زیربناها، داوری ها، استادیوم ها و نظم و انضباط در حد خوبی نیستند ولی حتما این امکانات از چندین سال پیش بهتر و مخصوصا شرایط مالی بازیکنان بسیار بهتر شده است. پس چرا این دو تیم تا این حد بد بازی می کنند؟!

اینکه این دو تیم در بازی آخر خود چقدر با احتیاط ظاهر شدند و محافظه کارانه بازی کردند، چقدر مواظب ساق های خود بودند، چطور به بازیکنان اصلی خود فشار نیاوردند و مواظب اخطار نگرفتن بودند، همه و همه نشان می دهند که این بازی چقدر برای مربیان و احتمالا مدیران این دو تیم مهم است.

توجه کنیم که پرسپولیس هم برای مساوی آمده بود ولی برخلاف جریان بازی و با اشتباه بچگانه دروازه بان حریف گل بادآورده به دست آورد والا بعید بود پرسپولیس اگر سه روز هم بازی می کرد، در آن بازی موفق به گلزنی شود. اصلا برای گل نخوردن آمده بود.

برگ های برنده قلعه نویی

تجربه، اتوریته، وضعیت جدول، هدایت بازی و استادیوم، تسلط بر حاشیه ها، در دست داشتن کنترل همه چیز در باشگاه، اعتماد به نفس حاصل از کسب چندین عنوان قهرمانی، هفته ها پیشتازی و انگیزه قهرمانی، انداختن توپ در زمین حریف (هدایت حاشیه به طرف تیم مقابل) همه و همه برگ های برنده قلعه نویی در این بازی اند ولی آیا این فاکتورها برای روز جمعه کافی است؟

برگ های برنده گل محمدی

انگیزه بالا، ریسک پذیری بالاتر، تب و تاب برای فرار از رتبه پایین در جدول، احتمالا ایده های جدیدتر، استراحت بیشتر پرسپولیس (با توجه به اینکه استقلال یک روز دیرتر بازی کرد و سفر هم با اتوبوس بود.)


محافظه کاری متفاوت دو مربی

اینکه هر دو مربی در این دربی با محافظه کاری وارد شوند تا حدودی طبیعی است ولی در این مورد باید چند نکته را مورد توجه قرار داد:

امیر قلعه نویی مربی محبوب آبی هاست و تا به حال به پرسپولیس نباخته است، هم اکنون هم در صدر جدول قرار دارد و قطعا بعد از یک باخت خیلی هم نباید مورد انتقاد زیاد قرار گیرد چون مربی مانند او نیز می تواند یک باخت داشته باشد.

موقعیت قلعه نویی در حال حاضر در استقلال بی بدیل است. یحیی گل محمدی هم که تازه سرمربی شده است و تجربه لازم را ندارد، بنابراین باخت اتفاقی را هواداران نباید کاملا به حساب او بگذارند. او اگر در دربی کمی به کیفیت بازی توجه کند و به آن سرعت دهد، هر نتیجه حداقلی را تماشاگران خواهند پذیرفت.


بحران تماشاگر

یکی از بزرگترین بحران های حال حاضر فوتبال ما، بحران تماشاگر است، مخصوصا استقلال می تواند از این مسئله بیشتر شاکی باشد. وقتی تیم آنها در صدر جدول است، تماشاگران با آمدن خود به استادیوم می توانند تیم را مجبور به بازی بهتر و هجومی تر کنند. قهر کردن تماشاگران با فوتبال باعث بالا رفتن کیفیت آن نمی شود. تماشاگران نیز به نوبه خود می توانند با حرکات و تشویق تیم های خود به کیفیت بازی کمک کنند.

آیا استادیوم آزادی روز جمعه 6 بهمن 91 تا آخرین ظرفیت خود پر خواهد شد؟ باید دید.



شاید برای اینکه قلعه نویی امسال آنقدر محافظه کارانه بازی می کند بتوان چند دلیل ذکر کرد:

1- فقدان یک مهاجم شش دانگ

2- از دست دادن جان واریو به عنوان یک هافبک بازیساز و رو به جلو و پاس گل دهنده

3- مصدوم بودن در نیمی از فصل و احتمال بالای مصدومیت دوباره مجتبی جباری

سعی کنیم این دربی واقعا هیچ - هیچ نشود و بدانیم که صفر - صفر بهتر و با کیفیت تر از آن است! دهها میلیون ایرانی مشتاق چه در ایران و چه در خارج را که بی صبرانه منتظر دیدن این بازی هستند با انجام یک بازی خوب خوشحال کنیم. همگی سعی کنیم و از این 2 تیم، از مربیان و مدیران و بازیکنان آنها بخواهیم که تمام تلاش خود را بکنند و یک بازی دلچسب و سریع از خود به نمایش بگذارند. مربیان هر 2 تیم جوان هستند و اگر الان به فکر لذت بردن از زیبایی های فوتبال نباشند فردا قطعا بسیار محافظه کارتر از امروز خواهند بود.

مطمئن هستیم که هر 2 تیم توانایی انجام یک فوتبال با کیفیت بالاتر را دارند. جنگندگی و دوندگی تنها یک طرف ماجراست و طرف دیگر ماجرا، دادن سرعت به بازی و روان تر شدن آن است. زمین چمن ورزشگاه آزادی مدت هاست که تشنه چنین مسابقه ای است! دوست داریم مربیان دو تیم واقعا غافلگیرمان کنند.


گل محمدی در بازی با داماش شاید ۴ دلیل برای بد بازی کردن تیمش داشته باشد

۱- توان بسیار پایین بدنی تیم
2- ترس از مصدومیت و 3 کارته شدن
۳- محک زدن روش بازی با استقلال
4- ارائه یک بازی ایذایی به عنوان ترفند تا جمعه قلعه نویی را غافلگیر کند.

اما هر چه که بوده باشد پرسپولیس هم در روز جمعه در درجه اول برای گل نخوردن می آید و آمار هم در اکثر بازی های گذشته به نفع دفاع و دروازه بان های دو تیم بوده است. استقلال که امسال بسیار سخت گل می خورد و بهترین خط دفاعی و دروازه بان لیگ را دارد و پرسپولیس هم از روزی که مانوئل ژوزه رفت و یحیی گل محمدی آمد و تغییر سیستم داد، به ندرت گل خورده. بنابراین در دربی اگل گلی هم زده شود تعداد آن قاعدتا زیاد نیست.

احیانا در این بازی مربی و تیمی پیروز خواهد شد که ایده های جدید در خط حمله و ضربات آزاد داشته باشد. سرعت دادنه به بازی هم برای هر دو تیم شمشیر دو لبه ای است که هم می تواند باعث به ثمر رساندن گل شود و هم اینکه به دلیل باز شدن دفاع احتمال گل خوردن را زیاد کند. پس می توان پیش بینی کرد که نه قلعه نویی با بازی های محافظه کارانه این فصلش و نه یحیای تازه آمده تن به چنین ریسگ بزرگی ندهند و سعی در حفظ بازی و استفاده از موقعیت های بادآورده داشته باشند.


موسوی - حاتمی

رسانه ها و جو عمومی بعد از به خدمت گرفتن این دو بازیکن بسیار احساسی عمل کرده اند. بازیکنی که به استقلال و پرسپولیس مخصوصا خط حمله می پیوندد، باید در حد تیم ملی باشد. آیا ایمان موسوی و فرزاد حاتمی در حد تیم ملی هستند؟ آیا سال ها در تیم های خود آقای گل بوده اند؟ آیا می توانند از بازیکنان مستقیم خود به راحتی عبور کنند و آیا کیفیت بازیسازی دارند؟ چرا اینقدر استقلال و مخصوصا سرمربی این تیم را بابت به خدمت گرفتن این دو بازیکن مورد تشویق قرار دادیم و چرا اینقدر قلعه نویی بابت انتخاب این دو بازیکن به عرش برده شد؟

مسئله اصلی و مهمتر کیفیت آنهاست. بازیکنی (مخصوصا در خط حمله) باید به پرسپولیس و استقلال بیاید که حداقل سه سال در تیم های خود و در لیگ در اوج بوده باشد. آیا موسوی و حاتمی اینچنین بوده اند؟

درست است استثنا وجود دارد یا یک بازیکن جوان را می توان وقتی که فکر می کنی یک استعداد و پتانسیل شگرف دارند به استقلال و پرسپولیس آورد، ولی مگر موسوی و حاتمی جوان هستند؟ می شود حدس زد که تا چند بازی دیگر اثری از آنها مگر به اجبار دیده نخواهد شد. اگر مجیدی به فرم برسد، آرش برهانی آماده باشد و اکبرپور مصدوم نباشد، این دو بازیکن خواهند توانست در دربی شایستگی خود را برای حضور در استقلال تایید کنند؟ می توانند نتیجه بازی را تغییر بدهند. کمی صبر کنید.